Woar blif de tied: Artikel levert Jan Pie(c)k de vrouw van z’n dromen op

jan pieckOp 20 juli zette ik in de rubriek ‘Woar blif de tied’ een opmerkelijk verhaal uit het Veluws Nieuws van 1965 over een ‘Radiodebuut van Epenaar Jan Pieck’. Daar kwam een reactie op van betrokkene zelf, Jan Piek, die een prachtig verhaal heeft te vertellen en ook nog een antal vragen van me beantwoordt.

,,Ja, die man ken ik! Dat ben ik zelf, dik 50 jaar geleden.
Ik ben dus Jan Piek (zonder die ijdele ‘c’) en van 1963 tot 1971 Epenaar geweest.  Het verbaast mij niet dat de oproep van Gert tot nu toe geen reacties heeft opgeleverd. Er zullen weinig Epenaren zijn die (nog) herinneringen aan mij hebben. Want als ik terugkijk, dan zie ik dat mijn integratie in de Eper samenleving nooit echt van de grond is gekomen. Ik had het te druk met mezelf. Dat wil zeggen, met een (langjarige) vakstudie die veel van mijn vrije tijd opeiste.

Jan PiekNa mijn jeugd in mijn geboorteplaats Giethoorn en mijn basisopleiding op het gemeentehuis van Steenwijk kreeg ik eind 1962 mijn aanstelling als ambtenaar op de afdeling Algemene Zaken van de gemeentesecretarie van Epe. En daar, in één van die gele barakken aan de markt voor de oude eierhal, heb ik de plezierigste periode in mijn werkzame leven beleefd. Ik kwam terecht in een ontspannen wereldje met bijna zonder uitzondering aangename collega’s. Een deel ervan bleek - net als ik - achteraf passant. Maar daarnaast had je een oudere ‘harde kern’ met namen als Van der Ploeg (mijn leermeester), Pasman, Blaauwgeers, Wijma, Bats (onvergetelijk) en Lulof Dalhuisen (mijn generatiegenoot).  

De koffiepauzes waren er heilig en nooit in m’n leven werd mijn moppen-repertoire zo gevoed als toen. Dankzij de passanten, die één voor één plaats maakten, werd ik in staat gesteld breed ervaring op te doen en kon ik stappen maken op de ambtelijke ladder. Maar omdat de harde kern niet van z’n stoel te krijgen was, hield dat na 8 jaar op. Mijn studie inmiddels afgerond toen en met ambitie in volle bloei begon ik verder om me heen te kijken.

Het werd Apeldoorn.

Een heel ander klimaat. Er bleek van alles gaande. De gemeentelijke organisatie daar bood me ongedachte carrièremogelijkheden. Maar je kunt ook teveel van het goede krijgen. Ik maakte kennis met het Peter-principe (zie Wikipedia); één promotie teveel dus, en heb - na langdurige ziekteperioden - voortijdig een punt achter mijn loopbaan moeten zetten. Als directiesecretaris van de sector Stadsontwikkeling, 51 jaar oud toen.’’

Maar hoe zat dat nou met die publicatie in het Veluws Nieuws in 1965 over dat optreden bij de AVRO? Was dat het begin van een andere carrière? Als zanger?

,,Had gekund. Maar eigenlijk was het meer andersom. Ik zal het uitleggen.
Toen ik eind 1962 in Epe voet aan wal zette, had ik al een zekere reputatie opgebouwd als amateur-zanger. Maar daar had de Veluwe geen weet van, want het speelde zich allemaal af in het noorden van het land. Het begon met - wat toen heette - een amateuravond in Steenwijk die me als 15-jarige meteen de eerste prijs opleverde. De eerste ook in een lange reeks die in de jaren daarna nog zou volgen. Hoogtepunten waren - met alle relativering die er bij hoort - mijn bekroning als kampioen van Drenthe en Overijssel, als Teenager van het Noorden, als drievoudig winnaar van het jaarlijkse songfestival van Leeuwarden en - daaruit voort komend - een televisieoptreden als jurylid in het toen immens populaire tv-programma Top of Flop.
Mijn vertrek naar Epe markeerde een omslagpunt. Ook in mijn muzikale leven. Van lieverlee verwaterden de bronnen en contacten in mijn oude wereldje en tot het aanboren van nieuwe in Epe kwam het eigenlijk niet. Van zingen kwam het ook hoe langer hoe minder. Alle hens aan dek; al mijn vrije tijd en energie zette ik in voor het welslagen van mijn vakstudie.

Waar ik het lef vandaan gehaald heb om niettemin toch auditie te gaan doen bij de omroepen, is mijzelf ook een raadsel. Maar het leverde wel resultaat op. Niet alleen bij de AVRO mocht ik me laten horen, maar ook bij de NCRV.

Hoogtepunten waren voor mij twee opnames (samen met Conny van den Bos) met het Cascade-orkest van Johnny Ombach (groot orkest met strijkers). Maar het vaakst nog stond ik in de studio bij de KRO. Een aantal jaren achtereen kreeg ik keer op keer uitnodigingen om te zingen voor het toen heel bekende programma De Springplank, dat al veel in die tijd bekende namen (Corry Brokken o.a.) had voortgebracht. Maar ik zal nooit weten of dat ook voor mijn naam was weggelegd. Want de fixatie op mijn vakstudie bracht mij ertoe om een nieuwe uitnodiging - voor één keer, dacht ik - te laten schieten. Maar voor één keer bleek voor altijd; er volgden geen nieuwe uitnodigingen meer. Even een verkeerde afslag genomen: doodlopende weg.’’

Nooit meer gezongen sindsdien?

,,Jawel. Jarenlang in het koor The Swinging Voices in Apeldoorn. Tussendoor als solist ook op willekeurige momenten in uiteenlopende situaties. Maar ik heb nooit meer de ambitie gehad er meer mee te doen dan dat. Waarom niet? Tja, da’s voer voor psychologen. Wat resteert nu is mijn seniorencombo Kalluman waarin ik mij wekelijks samen met een groepje generatiegenoten uitleef in het genre dat me altijd het meest aan het hart heeft gelegen: het American Songbook (denk: Frank Sinatra, dan heeft u een idee).’’

Zijn er nog andere dingen, waarvan je denkt dat het leuk is om te vermelden?

,,Nou en of!
Die publicatie in het Veluws Nieuws heb ik destijds misbruikt om de belangstelling te wekken bij een dame die eerder mijn belangstelling had gewekt.
Hoe? Nou, door haar op de dag van verschijnen een fraai boeket bloemen op haar huisadres te laten bezorgen.’’

En, werkte het?

,,Zeker. Aan het eind van onze werkweek ontmoetten we elkaar bij de bushalte van de VAD achter de eierhal. We raakten in gesprek en dat gesprek duurt tot op de dag vandaag voort. Anders gezegd: ik ontmoette er de vrouw van mijn leven waarmee ik inmiddels al 46 jaar lief en leed deel. Annet Vosselman heette ze, woonachtig toen in Heerde en kleuterjuf aan de Anne de Vriesschool aan de Hoofdstraat in Epe. Samen hebben we twee dochters en drie kleinkinderen. PLUS - geloof het of niet - een vitale (schoon-)moeder van 107 jaar; inmiddels de oudste inwoonster van Gelderland.

Na 5 jaar Epe (Smitskamp, kleine Burgerenk) waren wij jarenlang Apeldoorners maar nu wonen we in een appartement aan de Steenbeek in Ugchelen. We hebben het er zeer naar onze zin en we hopen het er nog jaren uit te zingen.’’

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Epe mien däärpien 3

EMD 3 cover Aangepast

Als er een prijs zou worden uitgereikt voor het boek dat bij de lezers het meeste enthousiasme losmaakt, gaat die zonder twijfel naar 'Epe mien däärpien 3'. Hier een persbericht en hier een interview met auteur Gert van den Esschert. Verkrijgbaar bij Boekhandel Bosch, de Read Shop en Uitgeverij Gelderland.

buukies

Twee prachtige boeken van Gert. De eerste druk van deel 1 was uitverkocht, maar er is een herdruk gekomen die onder meer bij Uitgeverij Gelderland te koop is. Deel 2 is nog bij de boekhandels Bosch en Bruna in Epe verkrijgbaar en bij de uitgever aan de Hoofdstraat ook online.

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.