Woar blif de tied: Het ‘Gold Star Sport Châlet’ 1941 – 1947

Foto 4 (Custom) (Custom)Er zijn heel veel Epenaren onder ons die niet op de hoogte zijn dat er aan de Officiersweg nog een heus hotel-restaurant heeft gestaan, genaamd het  ‘Sportchalet’. Deze horecagelegenheid heeft dan ook maar kort  bestaan en stond ter hoogte van het RCN-Vakantiepark Camping de Jagerstee en in de nabijheid van de groepsaccommodatie De Hertekolk.

De eerste recreatiewoningen op ongeveer de plek van het ‘Sportchalet’ stonden hier al in de dertiger jaren. Een vergunning voor het eerste zomerhuisje kwam op naam van de heer M. Jansen en werd verleend op 13 april 1931. De tweede vergunning voor een zomerhuisje werd verleend op 25 juli 1932 en uitgegeven aan de heren G. Vis en D. Witbaard.

Foto 1 (Custom)

Hier ziet u het ‘Sportchalet’ afgebeeld op een foto uit 1942.

In het boek ‘Epe in Prenten en Verhalen’ van Jan Gerard kwam ik een mooi stukje geschiedschrijving tegen over dit voormalige hotel-restaurant. Vaag kan ik mij (geboren in 1954) herinneren, dat er jarenlang nog restanten van de fundering zichtbaar waren.
Op 31 mei 1941 verleende de gemeente Epe een bouwvergunning aan de heer A.T. Olree uit Amsterdam. De directeur van het hotel was toen de heer G.(Gerrit) Burger. Het ‘Sportchalet’ was met uitzondering van een paar muurtjes indertijd geheel van hout opgetrokken. De plafonds waren van board, de binnenwanden van bepleisterd latwerk en het dak van riet. Er waren bij het complex ook nog enige paardenstallen aanwezig die later werden gesloopt.
Er werden in diverse kranten in het gehele land geadverteerd.

Foto 2

Advertentie in het Dagblad van het Noorden 20-06-1941.

Foto 3 (Custom)

Advertentie in het Dagblad van het Zuiden 15-05-1942.

 

Felle brand legt ‘Sportchalet’ in de as

Het was woensdagavond 3 september 1947 dat een felle brand het hotel volkomen is de as legde. Het hotel brandde tot de grond toe af. Jan Gerard vertelt: ‘Ik kan mij nog herinneren dat het een vuurzee was, die op de donkere achtergrond van het dennenbos een fantastisch schouwspel opleverde’. Het hele gebouw brandde als een fakkel en verspreidde een vuurgloed die tot in de verre omtrek zichtbaar was.

Volgens het Veluwsch Nieuws werd de Eper brandweer te laat gealarmeerd. Men maakte weer de gebruikelijke fout om het telefoonnummer 400 / 405 te bellen, in plaats van het brandalarmnummer 261. De eerste waarschuwing kwam trouwens van derden, die op een afstand reeds het licht der uitslaande vlammen hadden waargenomen. Het was geen wonder dat het hotel, dat geheel uit hout en riet bestond, als een luchtige brandstapel fungeerde in een uitzonderlijke droge periode. Hoe de brand is ontstaan, valt niet met zekerheid te zeggen. Ter plaatse kreeg men de indruk dat de oorzaak in kortsluiting was gelegen. In een deel van het gebouw was een stroomstoring waardoor het licht niet brandde. Een monteur die reeds tevergeefs naar de fout had gezocht, wachtte op iemand van de P.G.E.M. (Proviciale Gelderse Electriciteit Maatschappij) toen de brand uitbrak. Van de andere zijde hoort men de veronderstelling, dat de oorzaak in de keuken en met name in de schoorsteen moet worden gezocht. De exploitant de heer J. Daamen gaf aan dat plotseling de vertrekken volstonden met rook, zodat moeilijk was waar te nemen hoe en vanwaar zich meteen het vuur verspreidde.  

Foto 4 (Custom)

De tennisbanen en het ‘Sportchalet’ op een foto uit 1946.

Foto 5 (Custom)
De adreszijde van de foto van het ‘Sportchalet uit 1946.  

Even was er nog paniek, want hoewel de grootste seizoendrukte achter de rug was, waren er toch nog een kleine 20 gasten in het hotel. Iedereen kon een veilig heenkomen vinden, hoewel een dame nog bekneld raakte maar zich kon bevrijden. De brandweer liet het hotel gecontroleerd uitbranden. De grootste zorg vormden het huis en de schuur van de exploitant en het omringende dennenbos. Men hakte fluks een aantal dennen om die direct gevaar opleverden. Ondanks de dichte as en vonkenregen die dit omhakken veroorzaakte, sloeg het vuur niet over, wat te danken was aan de nevel die de bomen degelijk had bevochtigd. Wel duurde het nog een geruime tijd, eer alles volkomen was uitgebrand. De brandweer van Epe kon ruim een uur na middernacht inrukken. Vermeldenswaard is dat het brandweerkorps van Heerde, toevallig bijeen was en eigener beweging op de vuurgloed afging, doch zonder te zijn opgetreden kon terugkeren.

Foto 6

Op 19 februari 1942 wordt door burgemeester I.N.Th. Diepenhorst een drankvergunning aangekondigd. In mei 1943 zal de burgemeester door de Duitsers uit zijn functie worden ontheven en opgevolgd worden door de NSB’er J.J. Cassa.


Geluidsoverlast en andere uitspattingen in de ‘nachtkroeg’…

In die slechts zes jaar dat het hotel heeft bestaan, heeft het heel veel voeten in aarde gehad. De relatie met omwonenden was ronduit moeilijk. Tegen het ‘Sportchalet’ werd vele malen aangifte gedaan bij de politie over vermeend drankmisbruik en geluidsoverlast na sluitingstijd. De politie constateerde tot tweemaal toe de overtreding van de sluitingstijd. E.e.a. kwam voor bij de Kantonrechter in Apeldoorn. Hierbij werd het hotel zelfs afgespiegeld als een vulgaire ‘nachtkroeg’. Er werd geregeld gedanst en ook na elf uur werd er nog gedronken en gemusiceerd door de gasten. De politie trof op 29 augustus 1942 zelfs een meneer aan op het terras in pyjama, in beschonken toestand en in gezelschap van een fles wijn.

De exploitant de heer Gerrit Burger gaf bovenstaande feiten toe. De ambtenaar mr. Trouw gaf in zijn requisitoir aan dat een gevoelige straf op zijn plaats zou zijn. Hij betoogde dat het chalet een complete ‘nachtkroeg’ was en in Epe veel aanstoot gaf. Als men er niet tegen zou optreden, zou het van heel Epe een complete ‘nachtkroeg’ maken. De eis voor het overschrijden van de sluitingstijd was twee maal 300,- gulden boete of 30 dagen hechtenis. Voor de overtreding van het dansverbod werd tevens een boete geëist van 300,- gulden en 30 dagen. Voor het muziek maken na sluitingstijd werd twee maal 25,- gulden of 6 dagen hechtenis geëist, en voor het onvoldoende verduisteren was de eis 50,- gulden of 10 dagen in de gevangenis.


Hieronder een verslag uit de Nieuwe Apeldoornsche Courant van 27-11-1942.

Foto 7

Door de verdediger mr. Peters uit Amsterdam werden verzachtende omstandigheden naar voren gebracht. Hij betoogde o.a. dat de verdachte van huis uit geen hotelexploitant was, maar dat de tijdsomstandigheden (Tweede Wereldoorlog) hem er toe brachten het met een châlet te proberen. De exploitant had vanaf het begin aan al met tegenslagen te kampen. Eerst kwam het verbod om paarden voor de ruitersport te gebruiken en vervolgens werden er door de bezetter rijwielen in beslag genomen.  Ook was er op een gegeven moment geen benzine meer voor de brandstoftank waar de water- en lichtvoorziening van afhankelijk waren.  En tevens waren er moeilijkheden met de levensmiddelen, die steeds schaarser werden. Om deze teleurstellingen het hoofd te bieden, werd er muziek gedraaid en gedanst. Het was ook de negatieve stemming die de exploitant had doen verzuchten met de uitdrukking  „’t kan me niets meer bommen”. Ook kon de verdachte er niets aan doen dat een meneer in nachtgewaad door het slaapkamerraam naar buiten was geklommen en een andere gast een grammofoon beschikbaar had gesteld. De advocaat kwam vervolgens op tegen de betiteling ‘nachtkroeg’. Dit was een hotel met vaste gasten, er liepen geen anderen in en uit. De gasten voelden zich in besloten kring. Tenslotte wees de advocaat op de ongunstige financiële omstandigheden van verdachte en verzocht hij om een lagere boete.

Hieronder het vervolg van het verslag in de Nieuwe Apeldoornsche Courant van 27-11-1942.

Foto 8

 

foto 9

Twee kleine krantenberichten van november en december 1947.


De uitspraak die volgde was nagenoeg conform de eis. Er werd door de Apeldoornse kantonrechter mr. J. Suyling schriftelijk vonnis gewezen. De Amsterdamse kelner G.B. werd veroordeeld voor ƒ 1000,- gulden boete of drie maanden en 20 dagen hechtenis.

Foto 11

De uitspraak uit de Zwolsche Courant december 1947.


Het ‘Sportchalet’, dat dus op woensdagavond 3 september 1947 tot de grond toe af brandde, is nooit meer opgebouwd.

 

Bronnen:
Boek „Epe In Prenten en Verhalen” – van auteur J. (Jan) Gerard uit 2002.
Veluwsch Nieuws – Nieuwsblad voor de Noord-Oost Veluwe uit 1947.

Foto’s:

Foto 1 – Privé-archief – J. (Jan) Gerard.
Foto 4 en 5 en Krantenartikelen 2, 3 en 6 t/m 11- Privé-archief J. (Jan) Paasman.


(Gert van den Esschert – lohuizerbrink-epe.nl – 013-2013)

 


 
 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Epe mien däärpien 3

EMD 3 cover Aangepast

Als er een prijs zou worden uitgereikt voor het boek dat bij de lezers het meeste enthousiasme losmaakt, gaat die zonder twijfel naar 'Epe mien däärpien 3'. Hier een persbericht en hier een interview met auteur Gert van den Esschert. Verkrijgbaar bij Boekhandel Bosch, de Read Shop en Uitgeverij Gelderland.

buukies

Twee prachtige boeken van Gert. De eerste druk van deel 1 was uitverkocht, maar er is een herdruk gekomen die onder meer bij Uitgeverij Gelderland te koop is. Deel 2 is nog bij de boekhandels Bosch en Bruna in Epe verkrijgbaar en bij de uitgever aan de Hoofdstraat ook online.

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.