Woar blif de tied: Het Venz Hagel Team springt boven Epe

002. Venz Hagel Team 1979 AangepastAl wroetend in oude kranten kwam ik een heel leuk artikel tegen over het *Venz Parachutistenteam.

EPENAREN HELEMAAL HIGH VAN DE PARASPORT

Je ziet ’t gras groeien en de kalfjes koeien worden

Het Noord Veluws Dagblad begon op dinsdag 25 juli 1979 met bovenstaande kop.

De chocoladefabriek uit Vaassen is in de jaren 70 en 80 sponsor van het ‘Venz Hagel Team’. Het zijn de Epenaren Benny Uijttenboogaart en Jaap Dul, buren van elkaar en wonende aan de Spoorlaan in Epe, Vaassenaar Jaap van Huffelen en de uit Apeldoorn afkomstige Auke van Agteren die het team gestalte geven. Tijdens het jubileumfestijn op de Wachtelenberg van de 40-jarige sportvereniging Epe op dinsdag 31 juli 1979 sprong het eerstgenoemde trio aan een parachute naar beneden om de wedstrijdbal te overhandigen. Gedrieën namen ze ook nog een groot reclamedoek van het ‘Venz Hagel Team’ mee naar beneden. De sportvereniging Epe werd opgericht op dinsdag 1 augustus 1939.

001. Venz Hagel Team 1979 Aangepast

Foto 001. De mannen van het Venz-parateam: v.l.n.r. Jaap van Huffelen, Ben Uijttenboogaart en Jaap Dul.

 

De krant vervolgt: Het is voor de parachutisten van het Venz-parateam te hopen dat hun sprong op het hoofdveld van s.v. Epe beter gaat dan tijdens een van hun eerste demonstraties in Arnhem. Want daar ging het goed mis met de genoemde parachutisten die voor het ‘hagelslageffect’ moesten zorgen. Ben Uijttenboogaart zag namelijk de bomen in snel tempo op zich afkomen en landde net als Jaap van Huffelen via wat takken op de grond. Jaap Dul echter verging het minder gelukkig. Hij bleef met zijn chute in de boom hangen en moest een uur wachten alvorens de brandweer kans zag hem als een rijpe appel eruit te plukken. Jaap Dul moet het dan nog bijna wekelijks aanhoren op het vliegveld Teuge, de basis voor de ongeveer zeventig sprongen zie zij gedrieën maakten.

Verslaafd aan springen

Het begon voor het trio para’s zo ongeveer in 1975. De mannen zijn nu allen dik in de 70 of ouder. In 1979 vertelt Jaap van Huffelen dat hij uitgedaagd werd door zijn zwager, die dacht dat hij het lef er niet voor had om uit een vliegtuig te springen. Jaap nam het aanbod aan en liet zijn zwager de vijfhonderd gulden kostende cursus betalen. „En dan ben je verloren, want het is net als een sigaret; je bent er gelijk aan verslaafd”. Het liep voor Jaap van Huffelen eerst iets anders. Hij probeerde het al jaren ervoor via zijn diensttijd te doen, maar dat lukte toen nog niet. Daarom ging hij naar België, waar wel mogelijkheden waren om parachute te leren springen. Jaap Dul en Jaap van Huffelen waren collega’s en werkten bij de Venz in Vaassen. Ben Uijttenboogaart werkte bijna z’n hele leven lang voor het Autoschadebedrijf Van Vemde uit Epe.

Bij de eerste sprongen was men natuurlijk best wel zenuwachtig, want je hebt er wel lef voor nodig. Daarna geniet je alleen maar van je vrijheid, die vooral tijdens de paar seconden durende val een eeuwigheid lijkt te duren. Jaap van Huffelen: „Het is maar een paar seconden, maar het lijkt wel een half uur. Ik weet nog dat er de eerste keren geen eind aan leek te komen, het is zoiets ongelofelijk moois dat je het nauwelijks kunt vatten. En als je dan aan het koordje trekt en de chute springt open, man dat is zalig”.

Veiligheid voor alles

Die vrije val vanuit een Chesna 182 (het meest gebruikelijke vijf persoons vliegtuigje in die tijd) gaat gepaard met een snelheid van 180 tot 200 kilometer per uur. De duur van de vrije val wordt systematisch opgebouwd. Maar voordat het zover is gaat er een strenge keuring aan vooraf. Zowel het menselijk lichaam als het materiaal moet in optimale conditie zijn. Parachutespringen is daarom niet gevaarlijk maar àls er wat misgaat, dan gebeurt het ook goed en meestal maar één keer …

Ben Uijttenboogaart: „Er kan eigenlijk nooit iets misgaan, zo streng is de controle. Je moet ook alle sprongen bijhouden in een logboek, opdat de instructeurs er toezicht op kunnen houden en iemand die nog maar weinig heeft gesprongen niet te veel in één keer wil. Natuurlijk, je komt weleens ergens anders terecht dan was gepland, maar ik zal je vertellen dat de reis per auto van Epe en Vaassen naar Teuge gevaarlijker is dan het springen. De chute doet het altijd, het is praktisch onmogelijk dat hij weigert. En in dat geval is er altijd nog de reservechute.”

002. Venz Hagel Team 1979 Aangepast

Het parateam bijeen in de kamer waarin geconcentreerd gewerkt moet worden. De chutes worden nauwkeurig door hen zelf opgevouwen en gecontroleerd, waarna de vlucht wordt doorgenomen. Ben Uijttenboogaart hier links, springt altijd als eerste, daarna Jaap van Huffelen (met baard) en als laatste Jaap Dul – 1979.

 

Het neerkomen van een parachutist wordt voornamelijk bepaald door het tijdstip waarop en de plaats waarboven hij of zij springt. De aanvliegsnelheid is gemiddeld 180 km/uur en als de motor stationair gaat draaien, is de snelheid teruggelopen tot 100 km/uur. Op dat moment is het punt van de afsprong bepaald en duiken de para’s de ruimte in voor een vrije val die qua duur afhankelijk is van de hoogte waarop gevlogen wordt.

Wettelijk was (in 1979) voorgeschreven dat de chute op een minimale hoogte van 2300 voet (er gaan drie voeten in een meter) opengetrokken moet worden. De hoogtemeter die aan de banden bevestigd is adviseert 2500 voet, maar het is mogelijk om in noodgevallen nog op een hoogte van 1000 voet de parachute open te trekken. De benodigde trekkracht is 25 kilogram. Voor de vrije val is vooral een goede lichaamsbeheersing vereist, evenals een helm.

Dat heeft Jaap van Huffelen ook eens gemerkt, toen hij met zijn hoofd naar beneden de chute opentrok. Daardoor klapten zijn benen naar beneden en voordat hij het wist was zijn helm door één van de 28 lijnen waaraan de chute zit eraf geslagen. Andere lijnen striemden langs zijn benen en zorgden voor fikse brandwonden. De helm werd later teruggevonden en had een diep gat in de grond geslagen.

Demonstraties

Het trio parachutisten had zoveel ervaring, dat ze al mochten deelnemen aan demonstraties. Vooral waar het ging om reclame voor bedrijven. Een reclamevlag o.i.d. trekt gegarandeerd alle aandacht van het publiek. Op 31 juli 1979 sprong het trio boven de voetbalvelden op een hoogte van 2300 tot 4000 voet, en in een vrije val van 3 tot 12 seconden. In een tijd van 2,5 minuten kwam het trio naar beneden om de al genoemde wedstrijdbal op het hoofdveld te overhandigen bij het 40-jarig bestaan van de s.v. Epe.

Ben Uijttenboogaart wordt dit jaar 75 en heeft in zijn parachutistenperiode 220 sprongen gemaakt. Hij en Jaap Dul, die tegenwoordig woonachtig is in Arnhem, en Jaap van Huffelen hebben volgens Ben met z’n drieën een prachtige periode meegemaakt, die ze zo zouden willen over doen.

Bronnen:
- Noord Veluws Dagblad – woensdag 25 juli 1979.
Foto’s:
- Privé-archief Benny Uijttenboogaart.

In mijn laatste verhaal (L.I.O.S. de eerste wandelsportclub van Epe) schreef ik nog dat dit mijn allerlaatste bijdrage zou zijn. Echter ik meende toch nog één keer met een verhaal te moeten komen. Helaas zoals u weet, stopt de website Epernet om midernacht met zijn berichtgeving.

 

003. Venz Aangepast
* Venz is een Nederlandse onderneming die vooral bekend is van de chocoladehagelslag en soortgelijke producten zoals chocoladevlokken. De onderneming is opgericht in 1890 in Amsterdam, als een groothandel in chocola en suikerwerk, door Hendrik de Vries. De naam VENZ is een afgeleide van 'de Vries EN Zonen'.
Wanneer zijn zoon Gerard de Vries bij de onderneming komt gaat het bedrijf zich meer richten op de productie van chocola en suikerwerk. Deze tak loopt zo goed dat er in 1928 al vier bedrijfspanden nodig zijn voor de gehele productie. In 1929 kocht de Vries de voormalige steenfabriek “De Veluwe” gelegen aan de Grift op “de Runnenberg” te Vaassen. In 1930 wordt de fabriek in Vaassen geopend die zich gaat richten op de productie van suikerwerk, zoals borstplaat en lolly's. Na enige jaren wordt er ook begonnen met de productie van chocoladerepen, tabletten en bonbons. Vanaf 1936 begint Venz als eerste onderneming in Nederland met de productie van hagelslag. Gerard de Vries heeft hagelslag bedacht na veel onderzoek en ontwikkelingswerk. Omdat er nog geen machines waren om hagelslag te produceren heeft de onderneming zelf een machine uitgevonden.
In de jaren 80 van de vorige eeuw werd de productie van Droste verhuisd van Haarlem naar Vaassen, waar in 1998 een nieuwe fabriek werd gebouwd waarin Venz en Droste opereerden. De productie van de Venz hagelslag, waar Vaassen bekend mee is geworden, is al een aantal jaren geleden verplaatst naar Utrecht. Anno 2006 is Venz net zoals De Ruijter, een andere producent van zoet broodbeleg, onderdeel van de voedingsproducent Heinz. De productie vindt dan plaats in Utrecht. In 2013 werd het bedrijf overgenomen door de Amerikaanse investeerder Warren Buffet. In Vaassen worden nog steeds de beroemde Droste pastilles en chocoladeletters gemaakt.

004. Venz Reclame

Een reclame-uiting van Venz.

 

 (Gert van den Esschert – lohuizerbrink-epe.nl – 02-2020)

lohuizerbrinklogo

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento