Ook Epe brengt heldenfamilie Van Essen nu alle eer

voor 2

voor 1Na de Amerikaanse presidenten Eisenhower en Reagan, de Engelse premier Churchill en Israël brengt nu ook Epe de meer dan verdiende (postume) hulde aan de familie Van Essen van de Wachtelenbergweg in Epe. Een sobere, maar doelmatige en zeer sfeervolle gedenkplek op de plaats waar Herman en Johanna in de Tweede Wereldoorlog 54 mensen een even geheim als veilig onderkomen boden, is vanmiddag onder grote belangstelling ‘in gebruik genomen’. Hoewel de in oktober 1971 overleden Herman zelf vond dat hij niet veel bijzonders had gedaan, wars was van huldebetoon en zelfs geen gehoor gaf aan het verzoek van onderduikers om een gedenksteen in de gevel van zijn woning te plaatsen (,,Ik houd niet van al die poeha’’), zou hij hier vermoedelijk best trots op zijn geweest. Net als de manier waarop de plechtigheid plaatsvond ongetwijfeld zijn goedkeuring zou hebben dragen.

De gedenkplek geeft met vooral betonbanden, hagen en houtsnippers de locatie weer waar het huis en andere opstallen hebben gestaan en waar de ingang van drie onderduikplaatsen was. Een mooi informatiebord vertelt iets over de heldendaden van de familie. Op het bord staat onder meer een QR-code die naar hier leidt, waar de tekst van het door Gert van den Esschert rijk geïllustreerde boekje ‘Een toevluchtsoord in bangen tijd’ over de heldendaden van de familie Van Essen is te lezen. Op een mooie bank kunnen bezoekers alles op zich laten inwerken.

De plek werd officieel in gebruik genomen door drie generaties Van Essen. Herman’s zoon Herman, Herman, kleinzoon van Herman en Johanna en zoon van hun helaas op 11 februari dit jaar overleden zoon Mannes en achterkleinzoon Floyd. De oudste Herman leidde zijn beide familieleden over de locatie en wees op onder meer waar wat te vinden was. Afgelopen weken heeft hij dagelijks een kijkje genomen op de plaats waarvoor diverse bedrijven, stichtingen en particulieren zich hebben ingespannen om hulde te brengen aan zijn vader, die met gevaar voor eigen leven - en dat van zijn gezin – mensen die op de vlucht waren onderdak bood, ‘gewoon’, omdat hij vond dat je een mens in nood niet laat vallen maar moet helpen, ongeacht wie het is. Net als zijn vader en naamgever is Herman zeker in het openbaar een man van weinig woorden, maar hij zei wel alle waardering voor de initiatiefnemers te hebben en erg blij te zijn met de manier waarop zij de gedenkplek zonder veel poespas hebben ingericht.

De officiële ingebruikneming verliep bijzonder stijlvol, met enkele toespraken, muzikale intermezzo’s van Ad ten Berge op doedelzak, Peter Vrinds op fluit en Milan van Munster op trompet, de voordracht van zelf geschreven gedichten door Zara Bouwman van de W.G. van der Hustschool en Saartje Bergen van de Hoge Weerdschool, de overdracht door de initiatiefnemer Ben Jonker aan Broken Wings ’40-’45, een minuut stilte, een couplet van het Wilhelmus, kranslegging door nazaten van de heldenfamilie en bloemlegging door leerlingen van beide scholen.

De door Dick van der Veen van de Stichting Doorgeefluik geleide ceremonie kreeg min of meer het karakter van een reünie doordat een aantal oudere bezoekers elkaar na lange tijd weer eens troffen en veel mooie herinneringen aan de familie hebben. Enkelen hadden zelfs foto’s van vroeger meegenomen. (Zie ook hier.) Die kwamen ter plekke al tevoorschijn en later nog een keer in Kleurrijk, het onderkomen van de W.G. van der Hulstschool en de Hoge Weerdschool, die de monumentale plek gaan onderhouden. Daar, in het gedeelte van buurtvereniging Hoge Weerd, werd nog uitgebreid nagepraat.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.