Epe van toen: De jaloersmakende uitkijktoren Belvédère

Belvedere kleinDit keer uit de collectie van een oudere verzamelaar uit Epe een prachtige combinatie van twee foto’s: de uitkijktoren Belvédère èn het uitzicht dat je vanaf de top richting Epe had. Aangevuld met leuke informatie en een mooi ingezonden stuk uit 1909.

Epe had al heel snel in de gaten dat een dorp wel vaart bij de komst van toeristen en richtte in 1905 op initiatief van burgemeester Sweerts de Landas de VVV Epe’s Bloei op. In de statuten van de vereniging, waarvan Weerts zelf voorzitter werd, stond: ‘De vereniging telt zich ten doel de bevordering van den bloei van Epe te bereiken; a. door verfraaiing van het uiterlijk aanzien van Epe; b. door het verstrekken van inlichtingen aan degenen die voorlichting wenschen voor vestiging of tijdelijk verblijf in Epe.’ Eén van de talloze initiatieven die de vereniging omntplooide, was het laten bouwen van een uitkijktoren, op de Wachtelenberg. Op 8 juli 1909 werd het klusje aanbesteed en gegund aan de laagste inschrijver, G.Mulder uit Epe, die de toren voor 319,70 gulden wilde bouwen. Epe’s Bloei leverde zelf vier masten, die haar 80 euro kostten. Om de boel te financieren werden aandelen van 5 gulden per stuk uitgegeven. Al in hetzelfde jaar werden er elf uitgeloot. De toren was twaalf meter hoog en stond op zeven minuten lopen vanaf het hart van het dorp.

de toren

Volgens de overlevering kon je bij helder weer zelfs de Zuiderzee zien liggen! De weg die prominent in beeld is op de foto die rond 1910 van bovenaf is genomen, moet de Verlengde Bloemstraat zijn, die nu de Hoge Weerd heet.

De initiatieven van Epe's Bloei werden met jaloers blik gadegeslagen vanuit omliggende plaatsen. Kort nadat de Belvédèretoren was gebouwd, verscheen in de Apeldoornsche Courant een ingezonden stuk waaruit dat bleek: ‘Een navolgenswaardig voorbeeld. Het in de buurt gelegen dorp Epe, dat in deze laatsten tijd meer en meer voor vreemdelingenbezoek in trek komt, stelt al het mogelijke in het werk, om het die zoo welkome gasten zoo aangenaam mogelijk te maken. Onder anderen hebben ze aldaar in den laatsten tijd voor betrekkelijk weinig kosten, op een der hoogste punten in de gemeente, eene Belvédère gesticht, die zeer eenvoudig, doch niet te min aantrekkelijk is. Verder zullen ze aan de vreemdelingen een voor ieder toegankelijk concert aanbieden, te geven door het muziekkorps van de Huzaren te Deventer, en ten slotte hebben ze, ten einde de pensionhouders in de gelegenheid te stellen hunne gasten ook inwendig te versterken en hunne tongen te streelen, een garantiefonds gesticht en zullen ze met een vischleverancier contracteeren om eens of twee malen ’s weeks deugdelijke visch aan den afslag te brengen en voor elken prijs te verkoopen; mocht die leverancier alsdan te kort komen, dan wordt het garantiefonds aangesproken. Zonder ooit aan de verdiensten van de muziek- en andere vereenigingen alhier te kort te willen doen, is het een en ander toch, dunkt mij, wel de overweging waard en rijst van zelf de vraag of wij hier ook te veel bij de pakken neerzitten en te veel vergaderen en praten en te weinig handelen. ‘Die zich aan een ander spiegelt, spiegelt zich zacht’, zegt het spreekwoord.’

Epe en z’n toeristen hadden slechts 21 jaar plezier van de toren; in 1930 werd de Belvédère afgebroken. Het Vaderland berichtte daar medio 1929 al over: ‘De belvédère in de gemeentebosschen te Epe wordt gesloopt en met haar verdwijnt de Veluwsche hut, die er in de nabijheid ongeveer honderd jaar gestaan heeft en een der bezienswaardigheden van de schoone streek was. Er is over deze slooping nogal wat te doen geweest, doch wij zullen ons in de verschillen van opinie niet mengen en volstaan met de opmerking, dat het in het algemeen jammer is als dergelijke aardige monumentjes moeten verdwijnen.’

Epe had na het verdwijnen van de Belvédère nog een uitzichtpunt op molen De Vlijt, die in 1924 z’n wieken had verloren. Er werd in regionale media voor geadverteerd: ‘Bezoekt te Epe den Uitkijktoren ,,De Oude Molen’’. Ruim uitzicht over fraai herfstlandschap. Uitstekende kijker beschikbaar. Gelegen aan den rand van het dorp, aan den weg Heerde-Epe.’

We komen later in deze serie nog terug op molen de Vlijt en Gert van den Esschert heeft er in zijn rubriek Woar blif de tied ook al eens aandacht aan besteed. Daarin besteedde hij ook aandacht aan een andere uitkijktoren, de Prins Bernhardtoren. En natuurlijk hebben we nog steeds, sinds 1936, De Haelberg, waarover hier meer is te zien en lezen.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.