juf van klaveren

's Avonds hielden ze zangrepetities. "Ssstt, ssstt, stil toch jongens. Zij kunnen jullie in de verte al horen.''

22. Aalt van Vemde CustomHun ondergronds werk liet hen ook nog wel vrije tijd toe. En dan kwam juffrouw Van Essen met een bak aardappelen aandragen en zette de heren aan het aardappelen schillen, want er kwam heel wat kijken, om zoveel grage monden en magen te vullen. Maar zij had gewillig "personeel", dat moet gezegd worden.

De verdere tijd brachten zij zoek met allerlei. Nu eens werd er een dam-competitie gehouden en zaten zij in gespannen aandacht het schuiven van de damstenen te volgen. Dan weer werd aan de "Kunst" gedaan. Veel schoons werd gedeklameerd en zelfs trad één van hen als goochelaar op om het "publiek" te vermaken. 's Avonds hielden zij zangrepetities. Dat moest natuurlijk stil gebeuren. Zodra zij op bed waren, begon het "mannenkoor" fluisterend te zingen, doch in hun ijver werd dit gezang al luider en luider en werd tenslotte zelfs buiten goed hoorbaar. En dan kwam juffrouw Van Essen's stem van beneden: "Ssstt, ssstt, stil toch jongens. Zij kunnen jullie in de verte al horen. Als er eens iemand langs komt". Dan was het weer even stil. En juist, als zij dacht dat de heren in slaap waren, barstte er boven een lachsalvo los. Er werden "moppen getapt!". En dan klonk weer de stem van de bezorgde en angstige juffrouw Van Essen: "Bedaar nu toch, jongens" Het was altijd een hele rust voor de goede ziel, als zij eindelijk in slaap geraakt waren en het boven rustig werd. Dan kon ook zij rustig het hoofd neerleggen, tot ... de eerste vliegmachine haar weer wreed uit haar slaap haalde!

22. Aalt van Vemde

De Eper verzetsstrijder Aalt van Vemde leefde van 07-07-1911 tot 28-04-1965.

 

Niet iedere avond konden de heren rustig naar bed gaan. Soms moesten zij op verkenning uit. A.van Vemde, die ieder wegje, paadje en greppeltje op duimpje kende, ging als gids voorop. "Tonny" Daamen volgde hem op de hielen. Zonder ooit in de zwartste duisternis te dwalen, sloop Van Vemde met zijn onfeilbaar oriënteringsvermogen, recht op zijn doel af. Hij wist reeds meters van tevoren, dat hij die boom, of dat bepaalde struikje moest passeren en ... zij kwamen er langs. Dat die tochten niet zonder gevaar waren, is vanzelfsprekend, want overal kon je op Duitsers stuiten. Gelukkig brachten zij het er altijd goed af.

Het was voor de heren een grote kwelling, als zij de Moffen om het huis heen sigaretjes zagen roken, terwijl zij zelf niets hadden. Op zekere dag, een paar dagen voor de bevrijding, zagen zij een grote Duitse vrachtauto bij de volgende boerderij staan. De 13-jarige Gerrit werd geroepen en hem werd opdracht gegeven om "uit de auto een paar pakjes sigaretten te gaan halen". Hij kwam bij de wagen en inderdaad was daar van alles in, ook de begeerde sigaretten. Eén van de zonen van de boer nodigde de enige aanwezige Duitser uit, om ook binnen een kop koffie te gaan drinken. Dit "vriendelijke" aanbod werd met graagte aangenomen en toen de kust veilig was, sloegen hij en Gerrit hun slag. Triomfantelijk kwam Gerrit thuis met 75 sigaretten, die zij eerlijk onder elkaar verdeelden en zonder enig gewetensbezwaar oprookten. Toen juffrouw Van Essen later haar zoontje er over onderhield, dat hij toch niet had mogen stelen, was hij eerlijk verontwaardigd daarover. "Maar moeder, u denkt toch niet, dat ik het later ook zal doen? Maar van die Moffen, mag best!" was zijn repliek.

In de week van 9 tot 14 april kreeg de familie Van Essen weer nieuwe inkwartiering. Er kwamen 5 soldaten, behorende tot een Rode Kruis afdeling. 's Nachts sliepen zij in de schuur, doch overdag waren zij in de keuken. En in de kamer daarnaast zat dan de verzetsbeweging. Wèl een ongewone situatie!

Enkele dagen vóór de bevrijding kregen zij bij Van Essen de laatste onderduiker. Jhr. de Stoppelaar van Bleydestein, Hollandse officier in Engelse dienst was als parachutist neergekomen met een opdracht voor de Eper verzetsbeweging. Daar al de draden hoofdzakelijk bij Van Essen samenkwamen, kwam ook hij daar natuurlijk terecht, waar hij bleef tot na de bevrijding. Steeds spannender werd het nu. De koeriers en verbindingsmannen liepen af en aan.

Op zondag 15 april kreeg zij nog even een grote schrik. Het was 's avonds. Juffrouw Van Essen met Mannes, "Tonny" en Jhr. de Stoppelaar van Bleydestein, daargenoemd "Jan de Engelsman", zaten bij een flikkerend kaarsje in de kamer. Van Essen was met al de anderen buiten voor het huis. (Elke avond werden zij "gelucht". Toen die Amerikanen er waren ging Van Essen elke avond met hen een eindje in de bossen wandelen). Opeens vloog een Duits soldaat de kamer, waar zij zaten, binnen. Deze was langs de andere kant van het huis gekomen, zodat Van Essen niets had gemerkt, was de bijkeuken en keuken doorgehold en stond nu opeens in de kamer. Een ogenblik zaten zij stijf van schrik. Toen sprong "Tonny" overeind en nam onbewust de bokshouding aan. De soldaat snapte gelukkig niet, waar hij was terecht gekomen en vroeg, waar de luitenant was? Juffrouw Van Essen stond meteen op en zei, terwijl zij hem vooraan bij zijn tuniek vastgreep: ,,0, die is hier niet. Ga maar mee, dan zal ik wel wijzen, waar hij is". Zij wist van de hele luitenant niets af; op goed geluk wees zij hem naar de volgende boerderij, waar inderdaad de luitenant bleek te zijn.

Klik hier voor het volgende verhaal: De bevrijding

of klik hier om terug te gaan naar het overzicht

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Voorzijde Oorlogsboekje Marca

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.