Epe’s oudste winkel ‘VerfwinckeI Zimmerman’ 150 jaar

De oudste winkel van Epe, de ‘Verfwinckel Zimmerman’ aan de Stationsstraat, bestaat 150 jaar. Berry en Anneke Zimmerman doken in de rijke historie van de zaak die voor vier generaties Zimmerman voor brood op de plank zorgde en schreven er onderstaand verhaal over.

 

De ‘Verfwinckel Zimmeman, met ck; precies zoals het honderdvijftig jaar geleden geschreven werd, zo wordt het nog steeds geschreven.

Het is mei 1864 als Johannes Zimmerman (geb.in 1841) zijn eerste eigen bedrijf als Huis- en Rijtuigschilder begint aan de weg naar Oene; de naam ‘Stationsstraat’ wordt pas later gegeven. Johannes is gehuwd en krijgt twee zoons, Bernardus en Martinus.

In 1864 is er nog helemaal geen station, bovendien staat er nog maar één huis in die buurt, een boerderij uit leem opgetrokken. Johannes Zimmerman ziet wel toekomst op de plek naast het boerderijtje. Dat het bedrijf ver buiten het dorp Epe ligt, stoort hem niet. Hij krijgt al snel bekendheid door zijn gedegen en vakkundig werk.

Foto uit de jaren 1912/1913.

Klantenkring

De klantenkring bestaat o.a. uit de families Rauwenhoff en Van de Feltz. Zij bezitten en beheren het Landgoed Tongeren met alle boerderijen en statige landhuizen. Doch niet alleen het Landgoed Tongeren, ook de Nederlands Hervormde Kerk in het centrum mag hij tot zijn klantenkring rekenen. Blijkens een nota van januari 1902 wordt voor werkzaamheden aan de kerk een bedrag in rekening gebracht van in totaal 18,02 gulden. De specificatie is als volgt: het materiaal kost 10,00 gulden en de 58 werkuren leveren hem 8,02 gulden op.

In de zomermaanden wordt hoofdzakelijk het buitenschilderwerk onder handen genomen, want in de wintermaanden is er voor buitenschilderwerk bijna geen doorwerkmogelijkheid. In de zomer moet men tevens een soort weerkundige zijn om de weersomstandigheden ver vooruit te kunnen bepalen, of het schilderwerk zonder regen en vocht kan plaatsvinden. De verf van die tijd heeft een erg lange droogtijd nodig.

Nota uit 1892.                        

Nota uit 1901. Arbeidsloon voor 58 uur werk: 8 guldens en 12 centen.

Handkar

Het is in die tijd gebruikelijk dat voor het vervoer van ladders en verf gebruik wordt gemaakt van een handkar. Inmiddels werken de twee zoons ook mee in het bedrijf. Zij gaan lopend met de handkar vol met alle materialen, verf en houten ladders, op weg naar de klanten. Er mag niets vergeten worden, want de afstand is vaak te groot om snel nog even iets op te halen. Vooral als zij naar landgoed Tongeren moeten, zijn ze wel even onderweg, want de afstand bedraagt ongeveer 4 kilometer en het gaat niet snel met een volgeladen handkar. Ze vertrekken dan ook vroeg in de ochtend en werken tot laat in de avond door, want als het weer goed en droog is, moet dit benut worden. Het zijn dus erg lange werkdagen en bovendien moet aan het einde van de werktijd de weg naar huis weer lopend afgelegd worden.

In de wintermaanden worden de rijtuigen van het landgoed onderhouden. De rijtuigen worden dan naar de werkplaats gebracht, waar ze naar binnen gereden kunnen worden door grote openslaande deuren, dezelfde ingang waar nu de winkel is.

 3190007 ICC Change 

 3190005 ICC Change

 3190006 ICC Change

 3110037 ICC Change 

Het pand van de Zimmermans aan de Stationsstraat door de jaren heen.

De tweede

Als Johannes Zimmerman in 1928 sterft, wordt het bedrijf voortgezet door zijn zoon Martinus Johannes Zimmerman. Hij is dan de tweede Zimmerman. Zijn broer Bernardus Lodewijk vertrekt naar Heerde, waar hij een schildersbedrijf begint. Martinus is gehuwd en krijgt drie kinderen, twee zoons, Johannes en Lambertus, en een dochter, Bartha. Het is de bedoeling dat de beide zoons de zaak voortzetten, maar dat loopt anders.

De moeilijke oorlogsjaren 1940-1945 komen zij gelukkig ongeschonden door.

De derde

De jongste zoon Lambertus besluit in 1944 niet in het bedrijf verder te gaan, hij kiest voor het onderwijs en wordt leraar schilderen aan de Technische school in Apeldoorn. De oudste zoon Johannes Zimmerman neemt de zaak in 1944 over. Johannes is daarmee de derde Zimmerman in dezelfde zaak en op dezelfde plaats. Hij is inmiddels gehuwd en heeft drie zoons, Martin, Henny en Berry.

 DSC4493 ICC Change

Allerlei bordjes waarmee in de loop der tijden werd aangegeven dat Zimmerman net iets geschilderd had.

 DSC4494 ICC Change

Winkeltje

De rijtuigen zijn inmiddels vervangen door automobielen; dat is dus een inkomstenvermindering. Er wordt naar andere bronnen van inkomsten gezocht. Johannes komt samen met zijn vrouw Aaltje op het idee om in de werkplaats waar eens de rijtuigen geschilderd werden, een winkeltje te beginnen. Met een verbouwing wordt het winkeltje ingericht. Aaltje runt de winkel en alle bijkomstige taken. Johannes werkt vaak zelf mee met het personeel in het schildersbedrijf. Johannes is een kunstzinnig man. Hij maakt zelf olieverfschilderijen, tekeningen, ontwerpt sierletters, fotografeert, etc., te veel om op te noemen.

Samen met zijn vrouw besluit hij kunstschildersmaterialen te gaan verkopen. Er is in die tijd al veel vraag naar deze artikelen. Er wonen in Epe veel kunstenaars, o.a Jabaay en Gribbling. Zij weten de winkel al snel te vinden en maken er een gewoonte van om elke zaterdagmorgen elkaar in de winkel te ontmoeten en dan bij te praten over hun werk.

Lijstenmakerij

Door deze kunstenaars wordt Johannes op het idee gebracht om een lijstenmakerij te beginnen. In 1965 besluit men de winkel te verbouwen en uit te breiden met een lijstenmakerij. De eerste twee zoons voelen niets voor het bedrijf. De derde zoon Berry is als het ware voor het vak in de wieg gelegd. Hij is als klein jongetje al bij zijn vader in de werkplaats en lijstenmakerij te vinden en gaat na de middelbare school de opleiding volgen aan de schildersschool te Zwolle. Hij behaalt de ‘meestertitel’ en gaat in de zaak verder.

De vierde

Juist als Johannes, dan inmiddels 59 jaar oud, besluit om het samen met zijn vrouw wat kalmer aan te doen, overlijdt hij heel plotseling, op 1 maart 1968, aan een hartaanval. Samen met zijn moeder zet Berry de zaak voort. Op 1 januari 1974 neemt Berry, samen met zijn vrouw Anneke, de zaak geheel over en Berry is op dat moment dus de vierde Zimmerman die ‘De Verfwinckel" runt. Anneke neemt de gehele administratie voor haar rekening.

 

Afslanking

De lijstenmakerij neemt steeds grotere vormen aan en er is zoveel inlijstwerk, dat er in 1989 besloten wordt om het schildersbedrijf aan de kant te doen en de nadruk meer op de winkel en de lijstenmakerij te leggen. Doordat de bouwmarkten hun opmars maken, wordt het voor de verfspeciaalzaak moeilijker te concurreren. Berry en Anneke besluiten daarom alleen met de lijstenmakerij verder te gaan. De winkel wordt zo ingericht, dat het duidelijk alleen nog om een lijstenmakerij gaat.

Berry en Anneke krijgen twee kinderen. Een zoon, Camiel en een dochter, Lindy. Beiden hebben voor een ander beroep gekozen.

In deze tijd van internet winkelen etc. en veranderend koopgedrag mag het een wonder genoemd worden dat een winkel het 150-jarig bestaan kan vieren.

 DSC4491 ICC Change

 DSC4505 ICC Change

 DSC4507 ICC Change

 DSC4510 ICC Change

 3190016 ICC Change

 3190017 ICC Change

 

- Morgen meer over Epe’s oudste winkel -

 

 

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento