Gedichten van Henk Posthouwer

Geleuter in het praothok

1Dagelijks fiets ik ’s morgens in alle vroegte naar de sportschool Fitnesscentrum Epe bij de vroegere Van de Hulstschool. Het is daar altijd weer een gezellige boel, lekker beulen en zweten, een beetje kletsen, je spierballen zien groeien, je lichaamsvet zien verdwijnen en daarna het allerleukste: de sauna. Dagelijks verzamelt zich hierin een bont gezelschap van mannen die in de 12 minuten die de zandloper aangeeft de wereld verbeteren.

Lees meer...

nieuwe bouwstenen

afvalfeest 5bomen groeien hemelhoog
en vallen eens ter aarde
stervend tonen ze de pracht
van het opbouwende bederf

het puin van de natuur
herbergt de stille wonderen
van eeuwig bouwen en slopen
zonder restafval, containers

en stortingskosten

 

Lees meer...

De charme van het bijgeloof

charmeherfst (9)

Vroeger wisten de mensen het wel: als je paddenstoelen zag, had je te maken met sporen van heksen, trollen en andere afzichtelijke wezens. De naam paddenstoel alleen al: een zetel voor vergiftige en weerzinwekkende wezens, die ook nog als ingrediënt dienden voor verderfelijke heksenbrouwsels. In geheimzinnige en duistere nachten dansten ze rond de kookpot, de heksen, trollen, begeleid door de macht van het kwade, de satan. In hun voetstappen groeiden in een nacht de paddenstoelen in allerlei kleuren en formaten.

Lees meer...

De beer is los

beer 2Vorige week woensdag was het zover, onze kleindochter Linde Catharina is 12 jaar geworden. Op die leeftijd krijg je al gauw opmerkingen dat je een grote meid wordt, wat ga je worden, je gaat steeds meer op je vader, moeder, opa en oma lijken en je krijgt ook de onvermijdelijke afgezaagde vraag of je al verkering hebt.

Wij hebben onze Linde daarom een leuke vriend gegeven: een reusachtige zachte en ongelooflijk vriendelijke knuffelbeer. Een vriend in voor- en tegenspoed, die altijd een luisterend oor biedt. Terwijl hij zo mijn favoriet stoel bezette deed hij me trouwens aan mijn knuffelbeer uit een heel grijs verleden denken.

Lees meer...

Rood met witte stippen

roodmetwittestippen (7) (Custom)De vliegenzwam is wel de bekendste paddenstoel. Ieder kind kent het liedje Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen. De kabouter zit heen en weer te wippen. Een normaal mens, zelfs een kabouter, doet zoiets niet en daarom denk ik dat hij behoorlijk gedrogeerd is geweest.

De vliegenzwam is giftig en je schijnt na het innemen van een portie zwam te kunnen hallucineren, maar in Japan wordt hij ook wel gegeten, als de bereiding op de juiste wijze geschiedt.

Waar de naam vliegenzwam vandaan komt weet ik niet, maar volgens mijn grootmoeder legde men vroeger wel de hoed van de paddenstoel met wat suiker op een schoteltje om vliegen te lokken en te doden.

Lees meer...

Welkom in de Nicolaas

Als je het Centraal Station in Amsterdam de rug toekeert zie je niet ver daarvandaan een grote en twee kleinere torens boven de oude gevels afsteken. Je kijkt dan naar de Sint Nicolaaskerk, een neobarokke/renaissancekerk gebouwd in 1887. Als je een dag hebt doorgebracht in het altijd drukke en bruisende Amsterdam en je wilt een mooie afsluiting van de dag, ga dan deze kerk binnen. Je komt in een wereld van gewijde stilte, brandende kaarsen, glimlachende heiligen op een voetstuk, unieke kruiswegstaties, een blik omhoog naar de prachtige koepel en het Sauerorgel en ook nog vriendelijke gidsen.

Lees meer...

Het drama van Putten

Putten 1In de nacht van zaterdag 30 september op zondag 1 oktober 1944 pleegt een groep verzetsmensen tussen Putten en Nijkerk een aanslag op een personenauto met daarin twee officieren en twee korporaals van de Duitse weermacht. Een brengun weigert eerst en daardoor ontstaat er verwarring. Er wordt teruggeschoten en de verzetsgroep moet dekking zoeken.

Lees meer...

Eikels

Ze zijn er weer, de Eper zwijnen. Terug van weggeweest, eventjes gehinderd door het inmiddels beruchte zwijnenraster, maar nu nooit meer te stuiten. Rollend over de roosters, gebruik makend van de illegaal geopende hekjes, zoekend naar onderdoorgangen, laten ze trots hun bij nacht en ontij geboekte resultaten in bermen en tuintjes zien. Eigenlijk wel leuk om in een dorp te wonen waar je zo dicht bij de natuur leeft en waar Eikels in overvloed voorkomen….

foto Gerrit van Vemde Customeikels

hallo, hallo, daar zijn we weer, terug van weggeweest
we woelen weer vrolijk in bermen en sappige gazons

het zwijnenraster heeft ons heel even opgehouden
er waren overal roosters en van die schuine hekjes

even wennen aan al dat gaas en dat ijzer in de grond
maar we leren zo snel, we rollebollen over de roosters

en al die hekjes zetten we nu zelf open
maar bij de hertenkamp is het helemaal feest

daar gaan we comfortabel over ‘t asfalt naar het dorp
waar nog veel meer Eikels zijn dan in de eper bossen...

Lees meer...

Schapenschilders

schapenschilders 6In de 19de eeuw barstte het in Nederland van de schapen, o.a. op de Veluwe, in Drenthe en op de Larense Heide. In die tijd kreeg men oog voor het landleven. Romantische dichters als Pieter Louwerse bezongen de grote stille heide, waar de herder onophoudelijk tegen iemand roept hoe schoon en hoe rijk zijn heide wel niet is. Kunstenaars in Laren schilderden aan de lopende band schaapskuddes en herders op de heide.

Veel van die kunstwerken werden besteld door rijke Amerikanen. In het Rijksmuseum in Amsterdam hangt het beroemde werk van Anton Mauve Kudde op de heide bij Laren. Dergelijke kunstwerken laten ons een heel andere tijd zien. De schilder vond het primitieve leven inspirerend, maar zij die hard moesten werken voor het dagelijks brood zullen daar anders over hebben gedacht, vooropgesteld dat ze het woord inspirerend al kenden.

We zijn met zijn alleen nuchterder, praktischer geworden, maar toch vind ik de ontmoeting met herder en kudde op onze Renderklippen nog steeds een feest, je bent even in een andere tijd. Die romantiek gaat er trouwens wel af als je niet naar Buienradar hebt gekeken en dus overvallen wordt door een plensbui…

Lees meer...

Mijn dorp in de goeie ouwe tijd

IMG 8644 CustomIedereen kent het liedje Het Dorp gezongen door Wim Sonneveld. De oorsprong ligt in Frankrijk. Het is nostalalgie van een ongekend hoog gehalte. De schrijver van de Nederlandse tekst is Friso Wiegersma, hij was een van de zonen van de legendarische dorpsarts Van Taeke in de roman van Antooon Coolen Dorp aan de rivier. Mijn geboortedorp is Putten.

Weet je nog van toen? Het rustige dorp, weinig verkeer, files op de rijksweg met Pasen en Hemelvaartsdag, vliegers in elkaar knutselen met dunne latjes en knisperend vliegerpapier en dan eindeloos vliegeren op de pas gemaaide roggeakkers tussen de schoven.

Als je naar school ging kon je bij de bakker wat mislukte koekjes bietsen en de smid zorgde altijd wel voor vuurwerk als hij een hoefijzer smeedde en een onrustig paard besloeg.

In de donkere november- en decemberdagen kon je uren doorbrengen voor de etalage van de speelgoedwinkel. Elektrische treintjes! Je had Marklin en Fleischmann. En als je van knutselen hield was er Meccano.

's Zomers naar het zwembad, een beetje flirten met de meisjes en een blauwtje lopen. Ik herinner me de eerste chips, met een apart blauw zakje met zout en bij Jamin kocht je ijsjes van 10 cent en als je eens flink wilde uitpakken betaalde je 15 cent voor een ijsje met chocola.

De avonden waren langer, de zomers altijd warm, in de winter kon je altijd schaatsen en was altijd sneeuw.

Wat een mooie tijd, vroeger was alles beter, maar als je dat zegt heb je toch een slecht geheugen, dat alleen de mooie dingen vasthoudt, en dat is maar goed ook. Je zou van alle nare herinneringen zwaarmoedig worden.

Dus over 50 jaar wordt ons heden de goeie ouwe tijd.

Lees meer...

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.