Onze IJssel is 127 kilometer lang en vormt het mooiste rivierlandschap van Nederland en omstreken. De slingerende dijk aan de Gelderse kant voert je door dromerige dorpjes die op zomerse zondagmiddagen ruw in hun kabbelende bestaan worden verstoord door een bepaald slag motorrijders wier grootste genoegen bestaat uit het bijna horizontaal nemen van al die schilderachtige bochten met als extraatje nog even stevig gas geven om de vredige dorpelingen te beroven van hun laatste rust en kalmte en ze zodoende te stimuleren tot het nemen van ultieme tegenmaatregelen, zoals het opwerpen van wegversperringen in de vorm van spijkermatten, loopgraven en aarden wallen.

Ik ben vrijwilliger op het buurtbusje dat rijdt tussen Vorchten en Wezep. Het rijden op de dijk is telkens weer een feest. Langzaam trekt het landschap aan je voorbij en je ontmoet alleen maar aardige passagiers, waarvan de meesten trouwens alleen maar aandacht hebben voor een schermpje en die bovendien geavanceerde oordoppen dragen, zo krijg je dus nooit ruzie. Alleen de oudere generatie vertelt honderduit: over de kleinkinderen, de droogte of juist over de regen van de laatste tijd, over het maken van jam, over de inhoud van de regenton, over het klimaat en over zaken die niet buiten de bus bekend mogen worden. (Daarover een andere keer).

De dorpen Veessen en Vorchten zijn maar wat blij met ons, de buurtbuschauffeurs. Iedereen kent wel de foto’s van de inkomst van onze bevrijders in mei 1945, kijk, zo voelen wij ons ook: we dragen bij aan het welzijn en aan de vrijheid van honderden mensen die anders maar stil in hun dorpen hadden moeten blijven. Dankzij de buurtbus zijn er al heel wat mensen vooral uit Epe naar de dorpen verhuisd. Er staat trouwens nooit iemand juichend met bloemen langs de weg, maar dat zou de rit ook te veel vertragen, je moet toch weer op tijd in Wezep zijn.

Kortom, de IJssel is duidelijk een inspirerende rivier. In de winter kun je genieten van sombere wolkenluchten, in het voorjaar bloeien de bermen uitbundig, in de zomer zie je de statige ooievaars onder blauwe witgewolkte luchten en als je geluk hebt het echtpaar visarend, indrukwekkend met een spanwijdte van bijna 2 meter. En wat iedereen zou moeten doen: het lopen van klompen- en andere paden, je komt dan op plekken waarvan je het bestaan niet had kunnen vermoeden en dat zo dicht bij Epe!

En na al dit loze gewauwel een poëtisch portret van mijn geliefde rivier:

heimwee

van horizon tot einder een
trage zilveren stroom

langs verdronken bomen
op hun gerimpeld spiegelbeeld

langs rijke ijsselhoeven
en werkloze graanmolens

onder een gesmoorde zon
in witte flarden op grijs

gakkende ganzen zoeken
luidruchtig naar een rustplek

******

de ooievaar is terug
statig in dit drasse land

dat zo eindeloos rijk is
met al die stille dorpjes

die in ons jachtige heden
eilanden van rust vormen

uit: de geur van liefde, boekscout, soest