Het hijgend hert der jacht ontkomen

Hierbij kunnen we aan de gemeentewapens van Epe of Putten denken. Het Puttens hert staat op de achterpoten en gaat springen, het Eper hert zweeft prachtig in de ruimte. Ik weet niet of ze aan de jacht zullen ontkomen, in elk geval zullen ze wel hijgen.

Bij mij roept ’t hijgend hert associaties op aan een ver verleden, aan de tijd dat ik als 10-jarige zo’n 7 kwartier in de Oude Hervormde Kerk van Putten zat. Alles ging traag: het zingen, de gebeden en vooral de preek. De mensen kwamen meest lopend naar de kerk en velen waren nog in de sobere zwart-witte klederdracht.

Om de gemeente wakker te houden laste de dienaars des woords, de dominee dus, een tussenzang in. Als het orgel inzette zag je sommige hoofden opveren, men was weer wakker.
Daarna werd het laatste deel van de preek afgewerkt en ik was weer aan het raampjes tellen of gaf me over aan fantasieën die weinig met de stichting, die van de preek moest uitgaan, te maken hadden.

Ik kan niet zeggen dat ik van dit alles een trauma heb overgehouden. Een echte schrijver, zoals Maarten ’t Hart, heeft hier wel een belangrijk deel van zijn succes als schrijver aan te danken. Trouwens, hij speelt nog heel graag kerkorgel, is ook nog kerkorganist en kent al die oude psalmen uit zijn hoofd.

Hierin hebben we iets gemeenschappelijks, ik dreun nog steeds die oude verzen feilloos op. Ik kan niet zo orgelen als Maarten, eigenlijk helemaal niet, maar die oude psalmen, zo langzaam op hele noten gezongen, roepen bij mij nog altijd een warm gevoel op. Koester je verleden, het is de basis van wat je nu bent.

 

 

‘t hijgend hert der jacht ontkomen

putten 1955

die vele slepende verzen
de ganse gemeente hijgend
naar het einde van het vers

hele psalmen hele noten lange uithalen
alles met ‘t hoofd naar boven zonder boek

de organist een eenzaam en machtig man
in zijn kraaiennest achter het groene gordijn

sleepte de gemeente tot ongekende hoogte mee
deed de aderen zwellen zweepte de emoties op

---

hoop op Hem sla ’t oog naar boven
ik zal God mijn God nog loven

---

in doodse stilte stierven de tonen af naar boven
de in klederdracht gestoken gemeente zweeg

de stilte was voor de dienaars des woords
met trage gebeden ‘n lange preek en ‘n tussenzang

als klein kind telde ik honderden raampjes
bij gebrek aan de kinderdienst en de oppas

en toch…

elke zaterdag zingt EO-Nederland in een mooie kerk
en weer klinken die gedragen verzen naar omhoog

dat trage zingen over dat hijgend hert en de jacht
het geeft me zo een onverklaarbaar warm gevoel



Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.