Het drama van Putten

Putten 1In de nacht van zaterdag 30 september op zondag 1 oktober 1944 pleegt een groep verzetsmensen tussen Putten en Nijkerk een aanslag op een personenauto met daarin twee officieren en twee korporaals van de Duitse weermacht. Een brengun weigert eerst en daardoor ontstaat er verwarring. Er wordt teruggeschoten en de verzetsgroep moet dekking zoeken.

Twee korporaals kunnen ontkomen, evenals een gewond geraakte officier, de andere valt in handen van de verzetsgroep en wordt later op een boerenerf in Stroe achtergelaten.
Een verzetsman overlijdt, hij heeft een schot in zijn lever gekregen en ook de ontsnapte officier sterft aan zijn verwondingen.

De gevolgen zijn meer dan verschrikkelijk; de Duitsers, die door de berichtgeving over de vorderingen van de oprukkende Geallieerden wel voelen dat de nederlaag aanstaande is, zijn woedend. Rauter, de hoogste SS’er in Nederland, wil de zaak afdoen met het doodschieten van een aantal gijzelaars, maar generaal Christiansen van de Wehrmacht beveelt dat de mannelijke bevolking tussen 18 en 50 jaar dient te worden ‘abtransportiert’ en het dorp moet volledig worden afgebrand. Bijna 600 mannen zullen hun dorp nooit meer terugzien en er worden 105 huizen in brand gestoken. Putten is na de bevrijding een dorp van weduwen.

Jaarlijks worden er op 1 oktober kransen gelegd bij het bekende monument van Putten, een treurende Veluwse vrouw die uitkijkt op een plantsoen met daarin 600 vakjes, het symbool van de nimmer teruggekeerden. Vlakbij dit monument, van Mari Andriessen, is een gedachtenisruimte. Tussen de vele kransen die aan de voet van de treurende moeder en weduwe worden gelegd bevinden zich altijd Duitse bewijzen van eerbetoon.

Bij het plaatsje Ludelund bevond zich een concentratiekamp waar veel Puttenaren zijn omgekomen. De plaatselijke dominee Johannes Meyer heeft de moed gehad de namen van de omgekomen Puttenaren te registreren en hun een fatsoenlijk laatste rustplaats te geven, ondanks bedreigingen van de beruchte SS. Widergutmachung avant la lettre vlak na de oorlog.

Wat veel mensen steekt is de lage straf die Christiansen krijgt: 12 jaar gevangenschap. In 1951 verleent de Nederlandse regering hem gratie vanwege zijn ‘hoge leeftijd en zwakke gezondheid’. Hij zou bijna 93 jaar worden, ereburger van het Duitse Wyck, waar hij na zijn gevangenschap als een held wordt binnengehaald. Ook wordt er een straat naar hem vernoemd.

Hij was een lid van de Wehrmacht, dezelfde Wehrmacht waarvoor de rechtse AfD’er Gauland pas nog een lans brak door te beweren dat de Duitsers onderhand maar eens trots moeten zijn op de soldaten van Duitse Wehrmacht die vochten in 2 wereldoorlogen. Hij heeft het nog niet gehad over het nazigeboefte van de SS…..

De illustraties zijn van Jo Bezaan (1894-1952), een Puttense kunstenaar. Zijn zoon, 24 jaar, kwam ook om. De ouders hebben nooit een bericht van overlijden gehad.

 

putten oktober 44


holle voetstappen
stampende laarzen
weerklinken door de
doodstille dorpsstraat

straks zullen dronken brallers
vernielend zuipend
brandstichtend en lallend
de hemel verduisteren

zullen vrouwen en kinderen
in doodsnood vluchten
voor dit kwaad waarvan

ze het bestaan niet wilden weten
en dat voor altijd hun leven
zal verwoesten

als ze eens zullen horen
dat die stampende laarzen
een dorp vol mannen
de dood hebben ingejaagd

Putten 1

Putten 2

Putten 3

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.