Heerderweg-bewoonster geeft onthutsend kijkje achter de schermen

 DSC9969 (Custom)Een bijkans staande ovatie tijdens de protestmanifestatie tegen de bomenkap aan de Heerderweg kreeg gisteravond Heerderweg-bewoonster Ellen Tarre. Met haar verhaal gaf ze een onthutsend kijkje in de keuken van de provincie. Na haar relaas hadden veel mensen de indruk dat de provincie een vies spelletje heeft gespeeld om haar doel gerealiseerd te krijgen. Haar hele verhaal: 

 DSC9968

Mij is gevraagd mijn verhaal te vertellen en dat doe ik nu. ik vind het spannend, maar ga graag staan voor de bomen, die hun verhaal niet kunnen vertellen. Zij zijn de enigen die waarschijnlijk echt weten hoe het zit, wat er echt gebeurt aan de Heerderweg, hoeveel geluk en ongeluk zich daar afspeelt en wat de waarheid is.

Ik houd van de Veluwe en toen ik ruim 10 jaar geleden ging verhuizen, wilde ik graag wonen aan de prachtigste laan van het dorp, de Heerderweg. Met zijn prachtige bomen vormt deze weg de poort naar het dorp als ik vanaf de snelweg kom en de weg biedt mij rugdekking als ik het dorp verlaat.

Nu, zo in de herfst, geven de bomen aan de weg me de prachtigste kleuren. In de winter kan ik beter dan de rest van het jaar de leeftijd van de bomen zien omdat de kruinen kaal zijn. Ik neem het extra geluid van de weg dan maar even voor lief. Aan de weg zie ik de komst van de lente. In een paar dagen gaan de bomen van kaal naar het prachtigste lichtgroen, waarna de bomen in de zomer beschutting bieden tegen het zonlicht. Ze hebben elkaar nodig, die bomen. Ten behoeve van de natuur rondom de weg. Ze geven elkaar steun en stevigheid, de wortels zijn op zeker stevig met elkaar verroeid en ze beschermen elkaar tegen zonnebrand en de weggebruiker tegen verblinding door het zonlicht.

Ik houd van de Heerderweg met zijn prachtige bomen.

Er wordt best hard gereden over de weg, harder dan is toegestaan. Gecontroleerd door de politie wordt er nooit. Automobilisten halen elkaar in voor zijwegen, geduld voor afslaand verkeer is er soms niet. Maar er wordt niet gecontroleerd, dus waarom niet.

Fietsende pubers fietsen twee keer per dag in kluiten over het fietspad: al dan niet met licht. Pubers zijn pubers, die fietsen in kluitjes, dat is al eeuwen zo. De weg kan aan het gedrag van de gebruikers niks doen. Dat is gedrag. Gedrag kun je niet beïnvloeden door bomen te kappen en paden te verleggen. Gedrag is gedrag. En snelheid, snelheid is heilig en in regels vervat. 80 km hoort. Dat zeggen de regels, dat moet blijven, daar moet alles voor wijken, de bomen, de stem van de burger; zo is gebleken.

Want opeens was daar de aankondiging vanuit de provincie dat de weg in het kader van de veiligheid van de fietsers moet worden aangepakt.

De aanwonenden, waaronder ik, zijn in rep en roer.

De provincie presenteert een kaarsrechte landingsbaan vanaf de snelweg het dorp in waar 80 km per uur moet worden gereden en een gigantische hoeveelheid bomen moet worden gekapt. Er zijn veel vragen, geen antwoorden en geen bewijs voor de noodzaak van de aanpassingen. Aanwonenden bieden extra grond aan om de oude bomen te kunnen behouden en de provincie geeft aan te luisteren. Er volgt een aangepaste tekening en het lijkt alsof men in gesprek is. De rol van de gemeente en de provincie is en blijft onduidelijk; bewijs voor ongelukken met fietsers, als gevolg van de situatie van de weg, zijn er niet.

De bushalte bij Dennenheuvel moet verdwijnen omdat die op de rijweg ligt. Dat bushaltes in Emst ook zo liggen maakt niet uit en wordt afgedaan met een verhaal over wie de eigenaar van de weg is. Van de ene eigenaar mag dit schijnbaar wel, van de ander niet. Geen woord over veiligheid van fietsers. Het fietspad in Heerde is net vernieuwd en is gewoon hetzelfde gebleven. Ook daar het verhaal dat er een andere eigenaar op de weg zit en er andere regels gelden... Niks over veiligheid.

De bushalte die in de buurt van het politiebureau ligt, naast de weg, moet ook opeens om de een of andere vage reden worden verplaatst. Een onderneming die erg veel gaat kosten, maar geld is er genoeg en over veiligheid gaat het ook hier niet.

Er komen nog twee bijeenkomsten waar geen verslag van wordt gedaan en dan is het zomer. Het bladerdek aan de Heerderweg is groen. De rust lijkt weergekeerd.

Van mij wil de provincie een puntje weg hebben en in de afgelopen maanden is hierover overleg gevoerd. Ik wil best meewerken aan aanpassingen met behoud van de mooie oude bomen en trouwens, mij is te kennen gegeven dat onteigening anders het scenario is. Ook is verteld dat al heel veel aanwonenden hebben verkocht. Ik wil niet lastig zijn, we zijn eruit gekomen en de afspraak bij de notaris wordt gemaakt.

Tot ik een paar weken geleden ‘s ochtends over mijn vertrouwde Heerderweg rijd en alle bomen langs de weg, ook de historische, mooie, oude, dikke bomen, van posters zijn voorzien: ‘Kap mij niet voor schijnveiligheid’. Mijn eerste reactie is er een van schrik, gevolgd door ongeloof. Ook de bomen die zouden kunnen worden gespaard, omdat aanwonenden meer grond zouden willen verkopen, zijn voorzien van een poster. Dit kan niet waar zijn!

Er komt geen reactie vanuit de provincie. Niet in de pers, niet naar de aanwonenden, niks.

Ik mail 18 september naar de contactpersoon van de provincie en krijg een mailtje dat ze een andere baan heeft, met de vermelding dat ze mijn vragen heeft doorgestuurd. Ik mail ook naar de commissaris van de koning. de heer Cornielje, waarin ik mijn zorg en frustraties uit.

En dan ... niks.

Ik bel twee weken geleden met de mevrouw die de rol van contactpersoon heeft overgenomen. Zij geeft aan niet meer zo goed te weten waar mijn mail is gebleven en dat ze dit gaat uitzoeken. Een week later krijg ik bericht dat ik beide mails in één bericht beantwoord zal krijgen. Op 16 oktober ontvang ik een formele brief van de heer Cornielje waarin
staat dat het ontwerp is vastgesteld en met vrijwel alle grondeigenaren overeenstemming is bereikt over de aankoop van de grond.

Het moment van verkoop van mijn grond is gekomen. Er wordt mij gemeld dat nog heel veel mensen niet hebben verkocht. Begrijpt u het nog? Ik ben de weg volledig kwijt! Ik houd van de Veluwe, het bos en de bomen, maar in het politieke bos van de provincie Gelderland en de gemeente Epe ben ik volledig de weg kwijt. Ik kan door de bomen het bos niet meer zien. In dit politieke bos wordt niet gedeeld maar verdeeld. Een spelletje dat ik nooit mocht spelen, wat ik me dus niet eigen heb gemaakt. Verdeel en heers is in dit politieke bos tot een kunst verheven. Er wordt verstoppertje gespeeld en landje kap. De bewoners krijgen allemaal een blinddoek op, de politiek draait ons rond tot we duizelig zijn en laat ons dan los in de hoop dat we omvallen. De macht en de regels regeren, als je niet mee wilt spelen of vragen stelt krijg je te horen dat je de draaiers zelf hebt gekozen in een democratisch proces. De machthebbers genieten van de spelletjes en doen er alles aan hun zin te krijgen.

GroenLinks komt opeens met 29 ongelukken waar fietsers bij betrokken zijn tussen 2008 en 2011, terwijl we steeds om cijfers hebben gevraagd en die nooit kregen. Vraag is of bij deze ongelukken auto's waren betrokken of dat het vallende kluwen pubers betrof of wellicht te hard gaande toeristen op hun gemotoriseerde fietsen. Ik weet het niet, maar daar gaat het ook niet om in dit politieke bos, waar de bomen van de macht tot de hemel groeien.

Ik ben boos, verdrietig en bang. Er wordt niet naar me geluisterd, er wordt met me gesold, er is geen gesprek, er is geen gehoor, er is geen democratie. in dit bos heerst de macht.

‘Het proces is netjes gelopen’, wordt gezegd. Er zijn geen bezwaren gekomen. Die van mij komt inderdaad te laat omdat de provincie mijn vragen zó lang heeft laten liggen, dat de termijn van inspraak is verstreken.

Ik heb mijn blinddoek nog op en word nog steeds rondgedraaid. En ik ben het zat. Ik ben er misselijk van. En boos. Zo ga je niet met mensen om, zelfs niet onder het mom van schijnveiligheid. Dit is onbehoorlijk bestuur, al zijn de regeltjes 1000 keer gevolgd. Dit is respectloos, niet alleen naar de bomen, ook naar de mensen, die wonen en betalen aan het dorp en de provincie.

Ik pleit voor een ander spel in het politieke bos. Het spel heet ‘samen op weg met wederzijds respect’. Met oog voor elkaar en elkaars belang, op zoek naar het derde alternatief. Uit de loopgraven in het overleg. Geen blinddoeken en gedraai, maar samen met positieve energie op zoek naar een goede oplossing. En wellicht een beetje kleuren buiten de lijntjes. En toch eens naar de heilige snelheid kijken. In belang van de Veluwe, het dorp, diens bewoners en bezoekers en zeker niet in de laatste plaats de prachtige historische bomen aan de Heerderweg.

De bomen die het weten, maar het niet kunnen vertellen.

 DSC9969

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento