Geperst (27): Strip

Het is eigenlijk niets voor ons, maar toch gebeurt het: we verlaten een winkel met een tas vol kleding. Voor haar en voor mij. Ik draag de tas en als ik een voet buiten de deur zet, gaat het alarm af. Alsof ik iets heb gestolen.

Ik doe een paar passen achteruit, kijk naar de caissière en zeg: ,,Je hebt iets er kennelijk niet af gehaald.’’ Ze gebaart ‘Geen probleem, loop maar door’ en dat doen we dan ook. Weer gaat het alarm af als ik de poortjes passeer.

We moeten nog in een andere winkel zijn en als ik daar naar binnen stap, gaat prompt het alarm af. De caissière kijkt verbaasd onze kant op. Ik loop meteen naar haar toe, leg uit wat me zojuist overkomen is, leg de tas op de balie en zeg dat ik die wel meeneem als ik de winkel weer verlaat.

Dus voordat wij de winkel verlaten, gaan we op zoek naar de boosdoener. We halen eerst de volle tas door het poortje. Meteen bingo: het alarm gaat af. Samen met de hulpvaardige caissière pakken we de tas uit en halen we kledingstuk voor kledingstuk door het poortje. Maar geen alarm. Vervolgens pakken we alles in twee tassen en halen we die door het poortje. Geen alarm. Volgens de caissière kan dat betekenen dat er in twee kledingstukken nog anti-diefstalstripjes zitten die in de tas toevallig zo dicht bij elkaar zaten, dat ze samen met alarm deden af gaan. ,,Die komt u thuis bij controle wel tegen.’’

We komen voordat we een derde winkel bezoeken langs de auto, dus besluiten wijselijk de tassen daarin te leggen voordat we onze weg vervolgen. Eenmaal thuis doorzoeken we alles, maar vinden we geen strips.

Dat wordt nog wat als we het kledingstuk dragen waar die strip in verborgen zit en we door detectiepoortjes lopen. Dat wordt strippen! Gelukkig hebben we in die eerste winkel geen ondergoed gekocht.

 

Het doet me denken aan onze Braziliaanse vriendin Rosana van de Schepop, die de één na laatste keer dat ze in Epe was, op de laatste dag voor haar vertrek nog even alleen het dorp in wilde om wat cadeautjes voor vrienden en familie te kopen. Na een kleine twee uur kwam ze gierend van de pret terug. ,,Rosana criminal!’’, riep ze. Ze was een winkel binnen gelopen, waar meteen het alarm af was gegaan. Ze had haar tas moeten afgeven, waarin het personeel niets bijzonders had kunnen vinden. Ze had haar zakken binnenste buiten gekeerd om te laten zien dat ze toch echt niets had gestolen. Daarna was ze weer door het poortje gelopen en was het alarm weer af gegaan. Ze was weer naar binnen gegaan, met hetzelfde effect. Niemand had er iets van begrepen, maar door haar ontwapenende lach en met een Braziliaans verhaal doorspekt met enkele woorden Nederlands, won ze het vertrouwen. Vervolgens had ze wat inkopen gedaan, waarna ze onder begeleiding van het alarmsignaal weer naar buiten was gelopen. Het personeel had haar vriendelijk gedag gezwaaid.

Dat ritueel herhaalde zich in nòg vier winkels. Steeds weer ging dat alarm af en meende winkelpersoneel dat ze een winkeldievegge was. Bij de vijfde winkel werd de oorzaak gevonden. Twee jaar eerder had ze in Epe een vest gekocht. Het personeel was vergeten het stripje te verwijderen dat alarminstallaties activeert. Daar had ze twee jaar niets van gemerkt. Enerzijds omdat in Brazilië kennelijk nauwelijks winkels met zo’n (zelfde) systeem zijn, anderzijds omdat het daar altijd zo warm is, dat ze het vest nauwelijks had gedragen. Maar terug in Epe droeg ze het vest weer eens en kwam de aap letterlijk uit de mouw in de vorm van een anti-diefstalstripje.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento