Schaapherder Grinwis gered, voor zo lang als het duurt

 DSC1721 (Custom)‘Goedemiddag redactie, Wellicht een stukje plaatsen met foto's van de Schaapskudde het Soerel van Chris Grinwis ?’, luidt de vraag die via een contactformulier tot ons is gekomen. Natuurlijk willen we dat wel.

De media buitelden afgelopen dagen over elkaar om te berichten over de problemen die Grinwis heeft met de exploitatie van zijn kudde Schoonebeeker schapen. Hij had gehoopt zijn schapen het Hulshorsterzand te kunnen laten begrazen, maar eigenaar Natuurmonumenten heeft na de openbare aanbesteding voor een andere schapenhouder gekozen. Grinwis maakte daarop bekend dat hij failliet zou gaan en van de bijstand zou moeten gaan leven en dat zijn 450 schapen naar het slachthuis moeten. De media doken daar op als een kudde uitgehongerde schapen op een mooi grasland en dat resulteerde onder meer in verwijten van sympathisanten aan het adres van Natuurmonumenten, een afspraak tussen Grinwis en deze beheersorganisatie om nog eens te gaan praten èn een sms-actie om Grinwis financieel te steunen. Vanmiddag werd bekend dat die actie zo veel geld heeft opgeleverd, dat Grinwis weer even vooruit kan.

Grinwis heeft nu zo’n 23 jaar een rondtrekkende kudde; hij sluit contracten met grond beherende organisaties (gemeenten, landschappen, golfclubs e.d.) om hun gebied te laten begrazen. Hij heeft in al die jaren heel wat ellende te verstouwen gekregen. Eigenlijk is het van meet af aan een kwestie van hangen en wurgen geweest om de kudde te exploiteren. Ik weet nog dat hij destijds begon in Wissel en dacht daar een schaapskooi te kunnen bouwen. Maar dat mocht niet, waardoor zijn kudde jarenlang ’s winters in een tent moesten bivakkeren. En denk vooral nog eens even aan de mkz-crisis in 2001, toen al zijn schapen werden afgemaakt en hij weer helemaal opnieuw moest beginnen. Te triest voor woorden.

Een jaar of zeven geleden luidde hij opnieuw de noodklok, toen De Gelderse Milieufederatie, Staatsbosbeheer en de Stichting Beken en Sprengen bezwaar maakten tegen de bouw van een schaapskooi op landgoed Welna. Uiteindelijk kwam dat toch voor elkaar.

Vorig jaar sloeg Grinwis weer alarm. Samen met twee collega-herders trok hij onder het motto ‘Schapen op drift’ in een protestmars naar Arnhem om aandacht te vragen voor de problematiek waarmee zelfstandige herders als hij te kampen hadden. Door de kredietcrisis hadden de organisaties waarmee zij zaken deden, onvoldoende geld om de herders in te huren. ,,De media-aandacht, steun van het publiek en bewegingen die binnen ons vakgebied in gang zijn gezet, waren verbluffend’’, schrijft Grinwis op zijn website. ,,Nu -een jaar later - zijn de effecten nog merkbaar. Maar helaas is het niet voldoende om ons overeind te houden.’’

Eigenlijk is de problematiek heel simpel: Grinwis is als ondernemer afhankelijk van organisaties en instanties die steeds minder te besteden hebben. Valt één van zijn (beoogde) opdrachtgevers of opdrachten weg, dan heeft hij meteen te weinig geld om zijn kudde te exploiteren. Dat is wel een heel wankele basis voor een zelfstandig ondernemer.

Hij verkoopt ook schapenvlees – slagerij Ter Weele uit Oene maakt er naar verluidt verrukkelijke goulash van die hier besteld kan worden - maar dat levert dus ook te weinig op. Zijn lammeren verkopen of de kudde halveren, wat ogenschijnlijk voor de hand ligt, is kennelijk ook geen optie waar hij mee verder kan of wil.

Vooropgesteld: ik vind min of meer los lopende schaapskuddes fascinerend en gun Chris Grinwis het allerbeste omdat hij er hard voor werkt, hart voor zijn zaak heeft en een kleurrijk mens is en we steeds minder mensen lijken te hebben die onze maatschappij een beetje kleur geven. Maar misschien moet de harde conclusie die uit het reilen en zeilen van schaapskudde Het Soerel getrokken kan worden, wel zijn dat het niet meer te doen is om als zelfstandige, rondtrekkende herder het hoofd boven water te houden. Machines hebben het werk overgenomen en voor nostalgie willen en kunnen terreinbeheerders in crisistijd niet méér betalen.

Zo’n sms-actie als ‘Red de schaapskudde Het Soerel' is natuurlijk heel sympathiek en heeft nu ook succes gehad, maar is vooralsnog eenmalig en zorgt er dus alleen maar voor dat Grinwis nog eventjes door kan gaan. Maar als er verder niets gebeurt dat werkelijk voor de lange termijn zoden aan de dijk zet, zal hij na verloop van tijd weer de noodklok luiden. Daar is nu het wachten op.

Bovendien moet niet vergeten worden dat Grinwis zelfstandig ondernemer is (‘Je bent pas koopman als je de krullen weet te verwaarden’, zegt hij zelf) en dat duizenden zelfstandige ondernemers in deze crisistijd in nood zijn en wel wat hulp van buitenaf kunnen gebruiken. Ik kan me voorstellen dat sommige ZZP’ers zich afvragen: ‘waarom hij wel en ik niet?’. Het antwoord daarop is ongetwijfeld dat Grinwis een uitstervend beroep heeft en vooral omdat hij met levende have werkt. Als hij zegt dat de kudde naar het slachthuis moet omdat hij failliet dreigt te gaan, roept dat emoties op en rukken de media in rotten van tien uit om verslag te doen en wordt meteen een actie gehouden. Maar dat vind ik goedkoop. Per slot van rekening eindigen al zijn schapen op het hakblok om verwerkt te worden tot lamsbouten, Veluwse goulash en andere ‘van nature gekruide’ lekkernijen, zoals Grinwis de kwaliteit van zijn schapenvlees beschrijft. Net als koeien, varkens, kippen, kalkoenen en andere dieren die op het menu van vlees etende mensen staan. Maar voor melkveehouders in nood wordt geen actie gehouden. Die brengen hun vee in stilte naar de slacht. Dat zijn er elke dag zeven. Daar hoor je - helaas - niemand over.

 

- Wie Grinwis financieel wil steunen, kan een sms sturen naar 3533 met de tekst RED SCHAAP. Je krijgt twee berichten terug en sponsort hem daarmee voor 3 euro.

 DSC1721

Foto: Bert Hanekamp

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento