'Ze hadden Mazzel beter Mafkees kunnen noemen'

Bikkel schrijft 6 Custom,,Schrijf jij nou maar eens iets Bikkel’’, zei Jan tegen me. ,,De vorige keer heb ik iets voor Mazzel geschreven, maar nu ben jij aan de beurt.’’ Nou, vooruit dan maar. Hij heeft kennelijk niet vergeten dat ik zelf een dagboek heb bijgehouden toen ik nog een puppie was. En schrijven, dat verleer je nooit.

Mazzel is nu viereneenhalve maand en hij groeit nog steeds. Maar hij gedraagt zich nog steeds als een klein kind. Hij doet nog altijd alsof ik zijn moeder ben. Als ik ergens lig, komt hij het liefst tegen me aan liggen. Dan gaat hij met zijn kontje bovenop me zitten en laat hij zich naar beneden glijden. Lig ik lekker te slapen, springt die kleine ineens bovenop me.

Maar ik mag hem wel, die kleine. Ik kan hartstikke leuk met hem spelen, vooral als ik iets vast heb dat hij ook wil pakken. Dan trekt en gromt hij als een idioot. Hij denkt zeker dat hij het van me kan winnen. Nou, mooi niet. Nu niet en nooit niet. Ik moet hem soms wel even laten voelen dat ik de baas ben, want dat wil hij nog wel eens vergeten. Dan bijt hij veel te hard of op een plek waar ik niet gebeten wil worden en pak ik hem even stevig aan. Jan vindt dat hartstikke goed, hij zegt me ook regelmatig dat ik hem even stevig moet aanpakken.
Ik heb wel het gevoel dat ik hem moet beschermen. Als een hond te wild met hem aan het spelen is of ik merk dat die andere hond de baas wil spelen over dat kleine vriendje van me, grijp ik in. Dan ga ik tussen ze in staan of jaag ik die andere hond weg. ‘Opzouten jij!’, zeg ik als die hond niet wil luisteren. ‘Poten af van Mazzel.’

Ik zou hem nog wel willen ruilen voor Kanjer, want die mis ik nog steeds. Als ze zijn naam noemen, krijg ik weer de bibbers. Soms zijn ze heel enthousiast over hem aan het praten en dan denk ik wel eens: zou mijn allergrootste vriend toch nog een keer terugkomen? Maar nee, volgens Jan is hij voor altijd aan het slapen en is hij daardoor niet meer ziek en heeft hij geen pijn meer. Dat vind ik wel heel fijn, want Kanjer en ik vonden het altijd heel erg als een van ons ziek was of pijn had. Een paar dagen geleden waren we aan het wandelen en gingen we even bij water zitten. Ik heb niks met water, maar toen Jan tegen me zei dat Kanjer daar altijd in het water ging, ben ik er ook meteen in gegaan. Ze wisten niet wat ze zagen, want ik bleef daar altijd op de kant staan en ben nooit met Kanjer mee naar beneden het water in gegaan. Maar nu wel, om me weer even één te voelen met Kanjer. Mazzel ging meteen met me mee. Wat dat betreft lijkt die kleine wel op Kanjer, hij is net zo’n zeehond. Als hij water ziet, wordt hij helemaal gek en gaat hij als een idioot door het water rennen. Als ik hem zo bezig zie, denk ik wel eens dat ze hem beter Mafkees hadden kunnen noemen in plaats van Mazzel.

Een paar dagen geleden waren we ook bij water en toen ik er in ging om wat te drinken, stormde die kleine er ook meteen in. Hij had zeker niet gezien dat ik tot mijn buik in het water stond, want ineens voelde hij geen grond meer onder zijn pootjes. Maar wat denk je? Hij ging zwemmen! En hij vond het nog leuk ook.

Zwemmen, dat doe ik niet meer. Toen ik klein was vond ik het ook wel leuk en ging ik altijd met Kanjer mee, maar nadat ik er een keer niet uit kon komen, heb ik nooit meer gezwommen. Dat had die mafkees ook, dat hij er niet alleen uit kon. Maar hij bleef rustig met een poot aan de kant hangen, net zo lang tot hij uit het water getrokken werd. En even later sprong hij er weer in. Niets van geleerd dus. We moesten ook nog wel lachen om dat kleine mormel. Hij wilde vanaf de kant wat drinken, maar het water was verder weg dan hij dacht. Hij viel voorover, met zijn kop het water in. We zagen vanaf de kant alleen zijn achterpoten in de lucht spartelen. Ik liep er al heen om hem eruit te trekken, maar toen sloeg hij over de kop en kon hij er weer uit klimmen.

Dat ventje moet nog wel veel leren. Hij vreet echt alles en hapt ook naar alles. Ze hebben Kanjer en mij geleerd dat als we een beestje zien dat ‘zoem zoem zoem’ doet, we daar niet in moeten bijten omdat die beestjes ons zeer kunnen doen. Dus als zo’n beestje in de buurt was, liepen we altijd gauw weg. Maar Mazzel niet hoor, die gaat zelfs op ze jagen. De mafkees. Wat dat betreft luistert hij voor geen meter. Dat doet hij ook niet als hij poep ruikt. Hij vindt àlle poep lekker. Ik niet. Ik lust alleen paardenpoep. Maar die eet ik niet meteen op, ik wil de poep warm, dus ik houd het een tijdje in mijn mond. Maar ik krijg nooit kans het te eten, want Jan ziet alles. Dan zegt hij ‘Bikkel, ik zie het wel’ en dan weet ik wel hoe laat het is. Dan laat ik de poep maar meteen vallen, want anders wordt hij boos. Mazzel heeft al een paar keer flink op zijn donder gehad, maar hij trekt zich daar na een paar dagen niks meer van aan. Ik vraag me af hoe ze hem ooit kunnen leren dat hij geen stront mag vreten. Hij is toch al zo’n enorme vreetzak. Hij eet zijn bak leeg zonder te kauwen, slikt alles in één keer door. Wat een verschil met Kanjer, die altijd heel langzaam stond te eten en alles heel goed kauwde. Volgens Jan komt dat doordat Kanjer de baas van al zijn broertjes en zusjes was en als baby alle tijd had om te eten. Mazzel had heel veel broertjes en zusjes en was volgens hem niet de baas, dus moest hij snel eten als hij de kans kreeg. Ik schijn net zo gegeten te hebben toen ik nog klein was, maar heb van Kanjer geleerd dat ik rustig moet eten. Ik zeg ook altijd tegen Mazzel als hij naast me staat te schrokken: ‘Doe eens normaal man, kauw eens wat!’, maar hij hoort me niet eens. Als hij de kans zou krijgen, zou hij mijn bak ook nog leeg vreten.

Hij kan niet alles lang onthouden. Zo is hij al een paar keer hard naar me toe komen lopen toen ik aan het plassen was. Kreeg hij zo mijn plas op zijn kop. Jan noemt hem soms al een zeikerd.

Weet je wat ik mooi vind? Dat we samen Mazzel dingen leren. Als hij iets niet begrijpt doe ik voor wat hij moet doen, zodat ze kunnen zeggen: ‘Kijk eens naar Bikkel, dat moet jij ook doen’. Deze week wilden ze hem laten volgen, maar die kleine wist helemaal niet wat dat is, die had er nog nooit van gehoord. Dus ging ik volgen. En even later liep die kleine netjes naast ons, hij volgde ook. Goed hè. Zo kunnen we samen hem alles leren en een brave hond van hem maken. We proberen hem nu te leren hoe hij op de trap moet lopen. Dat mocht hij nog niet omdat hij te klein was. Maar nu is hij zo groot en zwaar, dat hij zelf naar boven en beneden moet leren lopen. Maar dat wil hij niet, hij is bang dat hij er tussendoor naar beneden valt. Ik doe hem steeds voor hoe hij dat moet doen en ga ook wel eens bovenaan de trap liggen en hem roepen, maar hij komt niet verder dan zijn voorpoten op de trap te zetten. Hij heeft altijd, overal en tegen iedereen een grote bek, maar bij de trap is die zeikerd een schijtluis.

Wist je trouwens dat die kleine nu al verliefd is? Op ons buurmeisje, Tara, die ongeveer even oud is als hij. Ja ja, hij is er vroeg bij, die Mazzel. Ik heb al een paar jaar een meisje, Nicky. Die halen we regelmatig op van huis en dan wandelen we samen op de hei. De laatste keer was dat niet zo’n succes, want ze ging in de modder liggen rollen en dat vonden ze niet leuk. Ik mocht er ook niet op van ze, want dan zou ik ook vies worden. Jammer, want ik had best zin.

Bikkel schrijft 1

Bikkel schrijft 2

Bikkel schrijft 3

Bikkel schrijft 4

Alsof er nergens anders plek is om lekker te liggen. Die kleine ligt altijd tegen of bovenop me.

Bikkel schrijft 5

Bikkel schrijft 6

Bikkel schrijft 7

Bikkel schrijft 8

Bikkel schrijft 9

Nou, als dat geen liefde is. Die mafkees vindt alles goed wat zijn buurmeisje Tara doet.

Bikkel schrijft 10

Bikkel schrijft 11

Bikkel schrijft 12

Bikkel schrijft 13

Als hij water ziet, is Mazzel helemaal gek.

Bikkel schrijft 14

Bikkel schrijft 15

Bikkel schrijft 16

Hij dacht dat hij hier wel kon lopen. Maar dat werd dus zwemmen. En hij vond het nog leuk ook.

Bikkel schrijft 18

Eindelijk even rust. Die kleine is onvermoeibaar. Hij was aan het spelen en viel zo ineens in slaap.

Bikkel schrijft 19

Ha, hij dacht dat hij harder kon lopen dan ik. Niet dus. En hij sloeg nog over de kop ook toen we aan het rennen waren.

Bikkel schrijft 20

Bikkel schrijft 21

Ik ben er maar even bij gaan staan, want even daarvoor zagen we alleen twee achterpoten in de lucht spartelen.

Bikkel schrijft 22

Bikkel schrijft 23

Met zijn buurmeisje Tara aan het spelen. Nog even en ze springen over het hek. Heb ik nog nooit gedaan, dus dat zal ik hem ook leren.

Bikkel schrijft 24

Even opletten dat het leuk blijft tussen die twee.

Bikkel schrijft 17

Mijn meisje Nicky. Ze is veel mooier dan op de foto hoor, want als ze niet in de modder heeft gerold, is ze wit.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
Powered door Komento