Een echte Kanjer (4): Steun en toeverlaat

Kanjer deel 4 (4)Op een gitzwarte dag een paar weken later gaat het echt niet meer met Spetter. Dit is het moment waarop we hem moeten ‘helpen’. Het is het laatste wat we voor hem kunnen doen. Bij een hond kan dat gelukkig.

We hebben nog geen honderd meter gewandeld of besluiten terug te gaan. Kanjer loopt voor ons en kijkt verbaasd als we zeggen dat we terug naar de auto gaan. ,,Spetter kan niet meer goed lopen’’, zeggen we tegen hem.

Hij gaat iets achter hem lopen en kijkt onderzoekend wat het euvel is. Als hij ziet dat zijn pleegvader rechtsachter dreigt weg te vallen, loopt hij met zijn linkerschouder pal tegen het rechterdijbeen van Spetter, zodat hij niet kan omvallen. Dat houdt hij vol tot we bij de auto zijn.

Een paar weken later schrijf ik de volgende column:

 

Euthanasie
 
Kanjer deel 4 (1)Dit is het moeizaamst tot stand gekomen stukje dat ik ooit heb geschreven. Ik ben er twee weken mee bezig geweest. Elke keer liep ik er mee vast. Anders schud ik ze zo uit de mouw.
  (…) We hebben namelijk een van de vier moeilijkste beslissingen uit ons leven genomen en uitgevoerd: onze 14 jaar oude Mechelse herder Spetter is niet meer. De dierenarts heeft hem laten inslapen en een dag later is hij
gecremeerd. We konden net als bij het afscheid van onze andere honden met stoffer en blik bij elkaar geveegd worden. Wat ben je dan klein en
letterlijk doodziek. Wat een leegte, wat een gemis.
Jammer genoeg komt het maar zelden voor dat een hond zonder hulp van derden vredig inslaapt. Meestal moet de baas de onmenselijk zware beslissing over leven en dood nemen. Ook onze Spetter ging niet uit zichzelf. Hij hechtte nog te veel aan het leven. Hij was anderhalf jaar geleden al uit de dood opgestaan. En we hadden afgelopen maanden al drie keer het besluit genomen de volgende dag na een korte wandeling de dierenarts voor de laatste maal te bellen. Maar het was steeds alsof hij het had gehoord, gevoeld en begrepen, want de volgende dag mankeerde hij ogenschijnlijk niets en besloten we toch maar weer verder te gaan.
Twee weken geleden was het weer helemaal mis. Hij kon nauwelijks lopen. Ook al ging zijn 4-jarige maatje en soortgenoot stijf tegen hem aan lopen om te voorkomen dat hij zou omvallen. We hakten de knoop definitief door, ongeacht hoe hij de volgende dag zou zijn. Maar opnieuw liet hij na een onrustige nacht zien zelf van mening te zijn het leven nog wel aan te kunnen. Hij had er weer zin in, die dag. We hebben in afwachting van de komst van de dierenarts zijn favoriete plekjes nog even bezocht, zijn favoriete spelletjes gespeeld en hem uitgebreid vertroeteld. We hebben niettemin doorgezet. Om hem lijden te besparen. We dachten dat dat het laatste was dat we voor hem hadden kunnen doen.
Nu lijden wij. Om het gemis, maar ook omdat we nooit antwoord zullen krijgen op allerlei vragen. Had hij nog langer van het leven hebben kunnen genieten? Zou hij uiteindelijk zelf de moed opgegeven hebben? Zou hem lijden echt zijn bespaard? Was het wel het goede moment? Waarom klopte zijn hart nog vijf minuten door nadat hij de euthanasievloeistof ingespoten had gekregen?
Ik zou er, net als iedereen die zijn hond heeft moeten laten inslapen,
boeken over kunnen schrijven. Maar er een stukje van deze lengte over maken, dat wil maar niet lukken.

Kanjer deel 4 (6)

Spetter vond motorrijden geweldig. Hij zat 40.000 kilometer in de bak.

Kanjer deel 4 (2)

Kanjer deel 4 (3)

Behulpzaam als altijd droeg hij de paraplu, boodschappentassen en nog veel meer voor ons.

Kanjer deel 4 (5)

Kanjer deel 4 (7)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento