Een echte Kanjer (3): De ideale mantelzorger

Kanjer deel 3 (5) (Custom)Spetter en Kanjer vormen een perfect duo, waarbij de jongste ook als volwassen hond veel respect heeft voor de dan oude baas. Als Spetter ruim 12 jaar is, wordt hij plotseling zo ziek, dat we vrezen voor zijn leven.

Hij ligt te rillen, heeft koorts, voelt koud aan, eet niet, drinkt veel kleine beetjes water, is incontinent, hijgt voortdurend, loopt heel moeizaam, zakt regelmatig door z’n achterpoten, loopt met opgetrokken rug, heeft een waas in z’n ogen en bijna nergens zin in. Het gaat ons door merg en been.
Gelukkig staan we er niet alleen voor. Idolaat van Spetter als hij is, helpt Kanjer zo goed als hij kan en ontpopt hij zich als uitzonderlijk sociale hond en de ideale mantelzorger. Hij komt ons met veel stampij wekken als Spetter in het holst van de nacht dringend naar buiten moet, gaat strak tegen zijn rillende leermeester aan liggen om hem wat lichaamswarmte te geven, houdt tijdens de wandelingetjes andere honden op afstand en blijft vlak voor hem lopen, slaat zijn dagelijkse speeluurtje(s) over om zijn grote vriend rust te gunnen, doet geen enkele poging om de kliekjes van Spetter op te eten en wast zijn door lekkages nat geworden onderlijf omdat hij daar zelf niet zo goed bij kan. Hij is 24 uur per dag met hem bezig.
De oorzaak van de ellende is niet duidelijk, maar godzijdank toont Spetter na een bezoek aan de dierenarts voorzichtig tekenen van herstel. Uiteindelijk knapt hij op dankzij morfine, die zijn lichaam rust geeft om de laatste herstelwerkzaamheden te verrichten. De oude baas houdt wel wat last van incontinentie. Een van de vaste bezigheden van zijn discipel is zijn poten en buik wassen als hij thuiskomt of binnen lekt. Kanjer blijft bovendien druktemakers en dominante reuen bij hem uit de buurt houden. Zodra die naar Spetter rennen of lopen, gaat hij pal voor hem staan en als ze toch opdringerig zijn, jaagt hij ze weg door met fysiek geweld te dreigen. ‘Aan zijn lijf geen polonaise en als je wilt vechten, moet je bij mij zijn.’ Hij ontwikkelt zich in die fase van zijn leven tot een dominante reu, behalve tegen zijn vaderfiguur, tegenover wie hij nog steeds onderdanig is.

Als Spetter bijna 14 en Kanjer 4 jaar is, krijgt de oude baas af en toe last van uitval aan zijn rechter achterkant. Hij weet het steeds op te vangen en niet omver te vallen, maar dat gaat steeds moeizamer. We zien zijn einde naderen. Ik schrijf er een column over in de Stentor.

 

Leven en dood

 

We staan voor één van de vier moeilijkste beslissingen van ons leven tot nu toe. Onze bijna 14 jaar oude Mechelse herder Spetter is in de laatste fase van zijn leven. Hij zit al anderhalf jaar in de verlenging, maar zeer binnenkort is het toch echt einde verhaal. Als eindelijk eens tot zijn kop wil doordringen dat zijn lichaam volledig op is en hij signalen gaat geven dat het wat hem betreft genoeg is geweest, zullen we de dierenarts vragen onze trouwste kameraad te laten inslapen. We zijn daarmee niet de enigen in Epe en omgeving. Dagelijks wordt een eind gemaakt aan het leven van twee tot drie honden in onze contreien. Afgelopen weken kwam ik zeker zes mensen tegen die onlangs afscheid hebben moeten nemen van hun hond, die zoals een vriendin altijd zegt ,,het enige levende wezen is dat meer van jou houdt dan van zichzelf’’.
Het is de vierde keer dat wij zo’n beslissing over een gezinslid moeten nemen, maar het went nooit. Elke keer weer zoeken we het moment waarop de tijd rijp is. Dat is het moeilijkste wat er is, want enerzijds willen we hem zo lang mogelijk bij ons houden en anderzijds willen we voorkomen dat hij lijdt. Is één slechte dag nog verantwoord en kunnen we kijken of het morgen weer beter gaat, of verschuiven we daarmee onze grenzen? Het is een pure gevoelskwestie, waarbij we twee zaken voortdurend in het oog proberen te houden: een hond staat niet stil bij lichamelijk ongemak maar telt zijn zegeningen en een hond geeft zelf aan als hij er genoeg van heeft. Dus verhogen wij vooral zijn aantal zegeningen, verleggen wij constant onze eigen grenzen omdat die van hem zo ver weg liggen en letten we voortdurend op eventuele signalen die hij geeft. En hoewel het beter zou zijn om te proberen geestelijk al vast wat afstand te nemen zodat het verlies straks misschien iets beter te dragen is, gaan we steeds meer van hem houden omdat we hem steeds meer zorg moeten geven.
Veel mensen die geen honden hebben, begrijpen niet wat het betekent om een huisdier te moeten laten inslapen. Om het leven uit je trouwste kameraad te voelen en zien wegtrekken. Om het levenloze lichaam van een gezinslid dat je vanaf dag 42 van zijn veel te korte leventje aan je zijde hebt gehad, naar het crematorium te moeten brengen of eigenhandig te moeten begraven. Ik zeg die mensen weleens dat ik vermoed dat ik meer van mijn honden houd dan sommige mensen van hun kinderen en dat ik er in ieder geval meer voor doe. Ik krijg er onvoorwaardelijke trouw en liefde voor terug. En dat is in heel wat gezinnen ook wel anders.

Kanjer deel 3 (1)

Kanjer deel 3 (2)

Kanjer deel 3 (3)

Kanjer deel 3 (4)

Kanjer deel 3 (5)

Kanjer deel 3 (6)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento