Een echte Kanjer (2): Pientere leerling

Kanjer deel 2Kanjer wordt met straffe hand opgevoed. Niet door ons, maar door degene die wij als zijn opvoeder, zijn pleegvader, zijn grote broer, zijn leermeester zien.

Als hij niet naar hem luistert of iets doet wat hem niet bevalt, wordt er tegen hem gegromd en wordt hij in het ergste geval even op zijn rug gelegd. Als we hem zeggen dat hij iets moet doen en ons niet begrijpt, houdt hij zijn koppie scheef (‘Ik begrijp je niet’), kijkt hij naar de in zijn ogen alleswetende en feilloos met ons communicerende Spetter, die voordoet wat er van hem verwacht wordt. Heeft hij het dan nog niet door, dan prijzen we Spetter de hemel in en omdat hij die complimenten ook wil, doet hij vervolgens vreselijk zijn best om ons alsnog te begrijpen en ook te doen wat wij zeggen of vragen. Opgelucht, blij en trots als een hond met zeven staarten neemt hij vervolgens alsnog de liefkozingen in ontvangst, ook van Spetter, die hem altijd duidelijk laat merken blij te zijn als hij iets goed doet. Ze doen ons allebei dolgraag een plezier omdat ze verzot zijn op positieve aandacht.

Kanjer deel 2 (10)Kanjer is tien maanden als hem iets overkomt waar hij de rest van zijn leven last van zal houden: in een volle sprint waarin hij plotsklaps van richting verandert, zet hij zich af op een stuk boomwortel en breekt hij een teen van zijn achterpoot. Hij jankt even, likt aan zijn zere voet en hinkelt verder.

Onze dierenarts probeert zijn teen te sparen, maar moet die korte tijd later toch amputeren. Dat blijft onze Kanjer de rest van zijn leven achtervolgen. Waar de voet gehecht is, raken regelmatig haarzakjes ontstoken, wat hem vreselijk zeer moet doen. Hij rent en speelt er niet minder om, al loopt hij dan wel mank. Als het weer eens zo ver is, smeren we zijn voet in met een ontstekingsremmer en krijgt hij er verband en een sok omheen. Al na een paar keer weet hij wat er moet gebeuren als we hem zeggen dat we zijn zere poot even gaan verbinden. Hij gaat op zijn zij liggen en steekt zijn achterpoot omhoog of strekt die, zodat de zalf gemakkelijk op de zere plek kan worden gesmeerd en zijn voet verbonden kan worden. ,,Goed zo?’’ Hij beantwoordt de vraag met tevreden geknor en gezwaai met een voorpoot: ‘Krijg ik als beloning nog een liefkozing of wat lekkers?’

Hij is een vlotte leerling en breidt zijn woordenschat in snel tempo enorm uit doordat ik de hele dag met en tegen hem (en Spetter natuurlijk) praat. Ik zeg alles wat ik doe en wat hij doet. Als hij zich bijvoorbeeld uitschudt, zeg ik: ,,Goed zo Kanjer, schudden!’’ en na een paar regenachtige dagen kan hij schudden op verzoek als hij kletsnat is en in de auto of het huis gaat en daarna tilt hij ook nog één voor één zijn poten op als we die willen afdrogen voordat hij naar binnen gaat. Op dezelfde manier leer ik hem bijvoorbeeld ook wat ‘links’, ‘rechts’, ‘rechtdoor’, ‘andere kant’ en ‘volg’ is. Als hij de pubertijd voorbij is, luistert hij perfect.

Kanjer deel 2 (2)Hij spiegelt zich graag aan zijn leermeester en heeft inmiddels een van de vele mooie eigenschappen van de oude baas overgenomen: hij houdt van andere diersoorten. Bij het hertenkamp aan de Dellenweg bezorgt hij me kippenvel van ontroering. Hij heeft de neiging om enthousiast naar die beesten toe te rennen als er een paar vlakbij het gaas staan, maar daardoor zetten ze het meteen op een lopen. Als dat weer gebeurt, roep ik hem bij me. En ik zeg: ,,Als jij de hertjes lief vindt en de hertjes goed wilt zien en ruiken, moet je gaan liggen als we hier zijn. Dan komen de hertjes wel naar je toe. En als de hertjes dan bij je zijn, moet je blijven liggen en heel zachtjes doen, want dan kun je ze heel goed zien en ruiken.’’ Tot m’n verbazing gaat hij meteen dicht bij het hek liggen en na een paar minuten lopen een paar herten nieuwsgierig op hem af. En verdomd, als er een met z’n neus vlakbij het gaas staat, blijft Kanjer stil liggen en zie ik z’n neusvleugels bewegen. Als de herten zijn uitgekeken en –gesnuffeld, weglopen en Kanjer weer gaat staan, zeg ik enthousiast: ,,Zie je wel, als je gaat liggen, komen de hertjes naar je toe.’’ Hij reageert hartstikke blij en dankbaar. Vanaf dat moment gaat hij altijd vlakbij het gaas liggen als we bij het hertenkamp zijn. Na verloop van tijd zijn de bewoners niet bang meer voor de bezoeker die ze met één hap kan doden. We zien zelfs regelmatig dat hij neuscontact met herten heeft.
Ook als we bij ‘oma’ op bezoek zijn brengt hij ‘t geleerde in de praktijk. Hij gaat steevast tegen het gaas liggen dat een weilandje omzoomt waarin geiten, schapen en kippen lopen en heeft zo fysiek contact met die beesten. Spetter slaat het van dichtbij gade of gaat er naast liggen. ,,Goed gedaan, jochie’’, denkt hij ongetwijfeld.

Het is Kanjer ten voeten uit. Eén keer iets uitleggen en hij snapt het. Begrijpt hij het niet, dan houdt hij zijn kop scheef: ‘Wat bedoel je? Ik snap het niet.’ We kunnen hem net als Spetter alles leren. Het is ook wel Mechelaar-eigen. Het is niet voor niets dat de meeste politiehonden een Mechelse herder zijn.

Kanjer deel 2 (1)

Kanjer deel 2 (5)

Kanjer deel 2 (7)

Kanjer deel 2 (9)

Kanjer deel 2 (6)

Samen in de zijspan van Spetter, waarin hij 40.000 kilometer dwars door West-Europa heeft gereden.

Kanjer deel 2 (12)

Kanjer deel 2 (11)

Kanjer deel 2 (8)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento