Columns van Anita van den Berg

Daar is ze weer! 403: Foto

We waren nog van de generatie die een fototoestel meenam op vakantie. Maar aangezien de foto`s genomen met de smartphone een stuk beter zijn, laten we het toestel nu thuis. Echtgenoot heeft nog niet echt handigheid, de meeste foto`s die hij maakt zijn bewogen. Maar ik blijf aandringen dat hij af en toe een foto van me neemt, er zijn te veel fotoalbums waar ik zelf niet in voor kom.

Lees meer...

Daar is ze weer! 400 (!): Dementie

Ik heb het enorm naar mijn zin op mijn nieuwe werkplek. Geen dag is hetzelfde en mensen die denken dat je afstompt als je met mensen met dementie werkt, zouden eens een dag moeten meelopen. Ik heb in geen jaren zoveel plezier gehad in en tijdens mijn werk. Je moet het alleen wel kunnen en willen zien. Het zit in heel kleine dingen. Maar die maken het werk zó waardevol.

Zo is er een collega die er al een hele poos uit is in verband met een operatie. Ze kwam onverwachts langs en één van onze bewoners zei: ,,Hé, ben je er weer, wat heb ik jou lang niet gezien, hoe is het met je?”
Ik stond perplex. En zo sta ik vaak perplex. Want dementie is grillig, dat wist ik al, maar zó grillig…
Een meneer zegt al een tijd niets meer. Maar ik blijf vragen stellen en babbel er tijdens de verzorging vrolijk op los. En dan gebeurt het. Ik vertel over mijn hondje van vroeger. En hij vertelt vanuit het niets over zijn hondje van nu. Ik vraag hoe het beestje heet. ‘Dummie’, krijg ik als antwoord. Als zijn echtgenote komt vraag ik hoe het hondje heet. ‘Dummie’ , is haar antwoord.

Of de dame die altijd stil voor zich uit zit te kijken. Als ik haar benader glimlach ik altijd. Net zolang tot ze terug glimlacht als ze me ziet. En zo doe ik het ook met vragen, ik blijf ze stellen, met soms een (voor mij) onverwacht antwoord.
En hoe mooi is het als iemand verdrietig is en je diegene kunt troosten? Alleen door er te zijn, even een knuffel te geven of alleen een hand vast te houden.
Of soms door zomaar een liedje te gaan zingen en dat dan iemand meedoet.
Of in het voorbijgaan iemand een aai over de arm te geven en een glimlach te krijgen.
Officieel bied ik een veilige omgeving waar mensen zich prettig voelen, zich geborgen weten.
Officieus zorg ik voor ze, gewoon. Met heel kleine dingen. Omdat ze in mijn hart zitten.
En dement of niet, iedereen is een eigen persoonlijkheid en heeft zijn of haar eigen karakter.
En dementie.
Samen wonen ze in dit prachtige huis en deze prettige omgeving.
En samen maken we er wat van.
Elke dag opnieuw, met telkens weer nieuwe verrassingen.

 

Daar is ze weer! 398: Weer even kind

Als je in de ouderenzorg werkt kom je regelmatig in aanraking met ‘dingen van vroeger’. Zaken waar je amper meer aan dacht, kunnen in één keer weer in je leven komen. Of bepaalde liedjes. Zo is er een meneer die moeite heeft met lopen als gevolg van een ziekte. Maar als je zingt, gaat het wat makkelijker. Dus voordat we beginnen te lopen, zet ik in: ‘De paden op’. Vervolgens zingt er altijd wel iemand verder.
En dan komt het aan op oude liedjes, in-spin-de-bocht-gaat-in en gisteravond was er ook weer een mooie.

Lees meer...

Daar is ze weer! 397: Samen een avondje uit

Onze jongens zijn op een leeftijd waarop ze niet meer zo vaak met ons ergens heen gaan. Ze hebben hun eigen leven met eigen vrienden. Af en toe gaan ze (verplicht) mee naar een verjaardag in de familie of met ons mee uit eten. Soms mis ik ze wel, ze wonen nog thuis maar zie ik ze amper. Tel daarbij op mijn onregelmatige diensten en dan kan het zomaar voorkomen dat ik ze op woensdagavond weer zie, na op zondag afscheid van ze te hebben genomen.

Lees meer...

Daar is ze weer! 395: Toeristen

En jawel, ze zijn er weer. De toeristen. Deze keer de grijze golf, want op het moment dat ik dit schrijf, moeten de schoolvakanties nog komen.
Ik merk dat ik me steeds meer ga ergeren aan de oudere toeristen. Zelf ben ik werkzaam in de ouderenzorg, maar op de een of andere manier kan ik me wild ergeren aan sommigen oudere toeristen.
Hoe ze ons mooie dorp kleineren: ,,Ze hebben hier niet veel”. (Kom dan niet, blijf waar je vandaan komt!) En hoe ze om gaan met ons.
Maar … ik heb de oplossing gevonden. Heel per ongeluk eigenlijk.
Als we het allemaal gaan doen denk ik dat we maar zo een paar honderd minder toeristen kunnen ontvangen. (Sorry ondernemers, dan moeten jullie het met het oorspronkelijke inwonersaantal doen.)
Nadeel is dat we het dorp Epe dan niet goed op de kaart zetten. Namelijk als een dorp vol doven en schlemielen.

Lees meer...

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.