Het is de week na oud en nieuw. De kinders zitten weer op school, de kerstboom is ontmanteld en het huis is in de oorspronkelijke staat terug gebracht. De ramen zijn gewassen, de meubels gewreven, een mens kan gek doen als het gewone leven weer begint. Al dat poetswerk heeft ook als voordeel dat de overtollige kilootjes wat sneller verdwijnen.

Maar dat gaat me niet hard genoeg, daar moet ik een beetje aan meewerken.  De zon schijnt na weken regen en somberheid, dus trek ik de wandelschoenen aan. Ik heb een uurtje, dat kan net in combinatie met mijn planning voor die dag. Hopelijk kom ik geen bekenden tegen, want dan is het een uurtje kleppen in plaats van stevig doorwandelen en daar val ik niet van af!

Bekenden ben ik niet tegen gekomen, maar wel onbekenden! En die kunnen er ook wat van!

Nog geen honderd meter van huis zie ik een oudere dame op de stoep me tegemoet komen. Ze heeft de pas er aardig in en ik groet haar. Dat vind ze blijkbaar zo bijzonder, dat ze stopt met lopen en zegt: ,,Dat vind ik nou heerlijk, om zo een eindje te lopen! Met dat prachtige weer!”

Ik beaam het en zeg dat ik het ervaar als een cadeautje, na al die sombere dagen. Dat vindt ze leuk  en het nodigt haar uit tot een gesprek. ,,Ik moet nog oppassen ook, want ik verdwaal zo maar. Ik woon in Hellevoetslsuis en ben nu bij mijn zoon en schoondochter. Mijn andere zoon zou me ophalen en thuis brengen, maar daar kwam wat tussen, en toen zei mijn schoondochter: ‘Waarom blijft u niet een weekje, dan bent u er ook met mijn verjaardag en dan brengen we u daarna weer thuis’. Nou, dat vond ik wel aardig, en nu loop ik elke dag twee keer, maar ik moet wel oppassen, dus ik neem de straatnamen goed in me  op. `s Morgens na de koffie loop ik een stuk, en `s avonds na Goede Tijden nog een keer.”

Ik zeg dat ik dat bijzonder knap van haar vind, ik red het niet, twee keer per dag lopen. ,, En ik ben al zevenentachtig, moet je weten! Maar zolang ik kan lopen, loop ik en ik geniet er erg van. En dan zegt u dat u het weer als een cadeautje ervaart. Zo ervaar ik het leven. Elke dag is op mijn leeftijd voor mij een cadeautje.”

Ik ben er stil van. Zo kan het ook. In mijn werk als ziekenverzorgende in de thuiszorg kom ik veel oudere mensen tegen. Meestal mensen die een beperking of een ziekte hebben. Mensen die niet meer alles kunnen doen wat ze zouden willen. Maar die gelukkig ook kunnen genieten van de dingen die ze nog wèl kunnen. Net als deze krasse dame van zevenentachtig.

Ze rondt het gesprek af.,, Ik ga weer verder, dank u wel voor dit gesprek”, en weg is ze weer.

Vandaag heb ik twee cadeautjes gehad. En het mooie weer, èn een prachtig gesprek met een lieve dame.
Die kilootjes moeten maar even wachten, genieten van de kleine dingen in het leven lijkt me  belangrijker! ( En NEE, dit is geen uitstelgedrag of smoes!!!)

Volgende week een nieuwe poging!