Daar is ze weer! 393: Koerduif

Als kind ben ik vaak verhuisd. Te vaak, als je het mij vraagt. Maar de omstandigheden maakten dat we vaak van omgeving wisselden. Het gekke is, waar ik ook woonde, er was altijd de koerduif.

Het geluid heeft voor mij een rustgevende werking. Als ik het hoor voel ik me thuis. Ik realiseer me nooit dat de koerduif er is. Tot ik hem hoor. En dan voel ik me gerustgesteld, fijn, hier is hij ook.

Alleen als we in de zuidelijke landen op vakantie zijn, dan hoor ik hem nooit. Daar zijn weer andere vogelgeluiden, ook mooi, ook bijzonder, ook om van te genieten, maar het haalt het niet bij de koerduif.

Als kind heb ik ook lang gedacht dat het telkens dezelfde was. Dat hij met me meegevlogen was om een oogje in het zeil te houden. En ik merk ‘m pas op als hij er is, ik mis hem niet als hij er niet is.

Eigenlijk is het net als met mensen. Met regelmaat kom ik op het dorp. Ik ken veel mensen van gezicht. Maar soms, in één keer kan ik dan denken: ‘Goh, dat meisje met dat lange haar heb ik ook al lang niet meer gezien.’ Of die heel dunne mevrouw. Of die jongen van wie ik altijd dacht dat hij drugs gebruikte. En soms herinner ik ze weer als ik ze na lange tijd weer zie. ‘O ja, die mevrouw ken ik van gezicht.’

Raar iets, herinneringen. Maar zolang ze gevoelens van veiligheid of ‘omzien naar elkaar’ meebrengen, is het zo gek nog niet.
En hoe kom ik nu hier weer op?

Vanmorgen hoorde ik op mijn werk een koerduif.

En dacht: ’Daar is-ie weer’.

Maar ik voelde me al veilig op deze nieuwe werkplek. Toch leuk dat daar mijn vriend ook weer is.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento