Daar is ze weer! 389: Meegegroeid

Onlangs vierde onze opticien het feit dat hij vijfentwintig jaar geleden zijn zaak opende. Een tijd om terug te kijken, hoe wij met ons gezin met hem zijn meegegroeid.

 

Het moment waarop we voor het eerst bij deze opticien binnen stapten, herinner ik me nog goed. Onze vorige had mij net te vaak laten zitten, verschoot van kleur als ik binnen kwam met twee kwajongens en klapstuk was dat er een taxi voorreed terwijl wij al een kwartier wachtten. De dame die uitstapte werd meteen geholpen en kreeg bij het weggaan een doosje eieren mee. (Het was de tijd rond Pasen) Toen wij daarna eindelijk geholpen werden, stonden we zo weer buiten. Zonder eieren. Op zich maakte me dat niet zoveel uit, wel het feit dat wij vieren dure brillen aanschaften en een dame die met de taxi kwam blijkbaar meer privileges had.
Mijn geld is niet minder waard dan dat van een ander, dus tijd voor een andere opticien.
We hadden al goede verhalen gehoord, dus de stap werd ons makkelijker gemaakt.

En wat een verademing. Hier geen zure gezichten als er een rondje door de winkel gerend werd. Geen gezucht als we in beeld kwamen. Maar geduld. En begrip. En een uitstekende service.
Zo had oudste op advies van deze opticien al op achtjarige leeftijd een lens, ivm een slecht oog. Natuurlijk was dat met een bril op te lossen, maar dat zou niet mooi zijn, één dik en één dun glas. Dus werd er geoefend. Heel veel geoefend. Bij de opticien. Die, zo vertelde zoon mij onlangs, hem Feyenoord postzegels beloofde als het hem lukte de lens in en uit te doen. Hij heeft de zegels nog steeds. De service ging ver. Zo gingen echtgenoot en ik een weekendje weg. Oma paste op. De lens ging niet uit. Opticien gebeld, die kwam op zijn fiets op zondagmiddag naar oma om zoonlief te helpen met de lens. Dan hebben we het over SERVICE.

En nu, nu zijn de kwajongens jongemannen. Die nog steeds met plezier naar de opticien gaan. Die het leuk vinden om een nieuwe bril uit te kiezen. Die nog altijd vriendelijk worden geholpen.
Een medewerkster zei pas nog tegen me: ,,Weet je nog dat ze vroeger door de zaak renden? Dat ze meteen naar achteren liepen om te kijken wat er allemaal gebeurde? En moet je nu zien, zo rustig ze zijn.”
De opticien heeft in vijfentwintig jaar een goede naam en een enorme klantenkring opgebouwd.
Onze jongens zijn meegegroeid tot rustige, met veel plezier brildragende jongemannen.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento