Onze oudste zoon maakt zich niet zo druk, hij is een echte puber. Alles kan later ook nog. Toch heeft hij zijn zaakjes wel voor elkaar. Hij is een jonge leerling en heeft nog nooit een klas overgedaan.

Hij zit nu op het MBO met jongeren die soms vijf jaar ouder zijn. Jongeren die al een rijbewijs en een auto hebben en op zaterdag gaan stappen. Maar hij is nog maar net zestien. Het is zijn eerste jaar en we hebben geen zicht op zijn studieresultaten. We zien hem zelden huiswerk maken. Op het middelbaar onderwijs konden we zijn cijfers in de gaten houden via een site van school, maar dat zit er nu niet meer in. Best moeilijk, het is een stukje loslaten en daar heb ik soms nog wat moeite mee.

Maar als ik een ouderavond bezoek, word ik gerustgesteld door een docent van onze oudste. “Mevrouw, u hoeft u geen zorgen te maken. Waarschijnlijk pikt hij zoveel op in de les, dat het meeste er al in zit. En als het echt niet goed gaat, hoort u dat.” Dan zal het wel goed gaan, want tot nog toe horen we niets.

Op een dag sta ik in de rij bij de kassa en kom ik een kennisje tegen. Haar oudste dochter zat bij onze jongste in de klas en we raken aan de praat over de kinderen. Ze vraagt of onze oudste nu in de examenklas zit. “Nee, dat heeft hij vorig jaar al gedaan”, antwoord ik. “Het was een raar jaar, want we zagen hem haast nooit aan zijn huiswerk. De cijfers waren niet echt denderend en we maakten ons zorgen. Maar onze oudste niet, hoor. Hij had een grenzeloos vertrouwen in zichzelf en heeft zijn diploma ook gehaald met normale cijfers. Bij de feestelijke diploma-uitreiking werd er een jaarboek uitgereikt. Daarin stonden interviews met de examenleerlingen. De rector las er één voor. Op de vraag wat de leerling in die vier jaar nou op school had geleerd, werd er geantwoord:”Dat je met een minimale inspanning een maximaal resultaat kunt halen”. De beste man noemde een andere naam, maar thuis, toen we het jaarboek in keken, kwamen we er achter dat onze zoon dat had gezegd. Echt wat voor hem.”

We moeten er samen om gniffelen. Net als een paar mensen in de rij. Een meneer, een paar klanten verderop, reageerde: “Die jongen moet economie gaan studeren.”

En dat is nou precies waar hij mee bezig is!