Daar is ze weer! 368: Leeftijd

Ergens ben ik gewoon een paar jaar kwijt. Een stuk of tien schat ik zo in.

Vanaf wanneer ik de jaren ben kwijt geraakt, ik heb geen idee. Maar in één keer zeggen wel heel veel mensen ‘u’ tegen mij. En het valt me op dat de jonge mensen van nu zo mooi en jong zijn, in mijn hoofd ben ik het ook nog wel, maar de spiegel zegt wat anders. In mijn nieuwe werkkring werk ik met haast alleen maar jongeren, ik merk dat ze in een andere fase zitten. Die van trouwen, huis kopen en inrichten en zwanger zijn.

En al is het zo`n vijfentwintig jaar geleden dat ik zelf in die fase zat, ik weet het allemaal nog zo goed. Alsof het gisteren was. De opwinding van je eigen gekochte huis, het inrichten er van, het zwanger zijn en moeder worden…. En nog een keer…. Bijzondere gebeurtenissen die je je leven lang bij blijven.

Maar wat er nu precies gebeurd is in de tussenliggende jaren? Ik denk hard werken en zorgen voor de koters en dan ongemerkt zijn er zo tien jaar weg. Niet meer in te halen. Het komt misschien ook wel een beetje doordat jongeren (en dan laat ik mijn collega`s buiten beschouwing!) op mijn verzoek me bij mijn voornaam noemen. En ik heb nooit mijn blik op iemand laten bepalen door leeftijd. Zo kan ik een heel volwassen gesprek voeren met een jongere (waar ik dan ook oprecht van geniet) en is er bij sommige volwassenen nooit enige progressie opgetreden en praten deze nog op puberlevel qua interesses.

Dus de aansluiting met de jongeren is er wel, alleen realiseer ik me nu dat ik geen jongere meer ben.
En dat is best even slikken!

Of heet dat midlife crisis?

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.