Daar is ze weer! 363: Stoere gast

Jongste mag, na een half jaar stage lopen op de kazerne in Woensdrecht, opgehaald worden. Aangezien er veel spullen in het weekend vanuit Epe die richting zijn opgegaan, is het niet haalbaar alles met het OV weer naar huis te vervoeren. En dus neemt moeders een vrije dag!

Twee uur rijden gaf de Tom aan. Het werden er 2,5. Want er was stilstaand en langzaam rijdend verkeer. Waarbij ik me altijd weer verbaas over het niet kunnen ‘ritsen’ van Nederlanders in het verkeer. Deze keer stond op de matrixborden aangegeven dat er geritst moest worden. Maar het had gesneeuwd. Toch kon je het wel een beetje zien, ik wel tenminste. Maar heel veel mederijders blijkbaar niet, die stoven volop door, om een eind verder, toen ze echt niet meer verder konden, op de rem te gaan staan en tussen het rijdende verkeer door in de goede baan probeerden te komen.
Ik ergerde me groen en geel. Ga ik netjes op de aangegeven plek ritsen, moet ik die doorrijders nog voorrang geven ook. En het werden er steeds meer. Gelukkig was er een medeweggebruiker die zich ook ergerde en zijn auto bijna onder het bord parkeerde, waardoor anderen eerder gingen ritsen. Die had het door!

Bij de kazerne moest ik me melden bij de poort met paspoort. Van tevoren waren er allerlei gegevens opgevraagd en gecheckt, dus ik reed naar de poort. Daar stond een overactieve militair in strak tenue me eerst naar de ene en toen naar de andere kant te dirigeren. Met driftige gebaren. ,,Daar moet je geen ruzie mee krijgen”, dacht ik nog, tot ik zag dat het zoon zelf was, met een dikke grijns op zijn snuit. Vol verbazing keek ik naar dit kind, deze man, deze stoere gast.
Mijn zoon.
Ik voelde me een trotse moeder!

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.