Daar is ze weer! 350: Geen spijt

Als meisje had ik een droom; ik zou zo graag in een ziekenhuis werken.

En bijna zou die droom uitkomen, na de middelbare school was ik aangenomen in het (toen nog) Sint Elizabeth ziekenhuis in Amersfoort. Dat ik af en toe zingend door het ziekenhuis zou moeten lopen in dit katholieke ziekenhuis nam ik voor lief. Vlak er na viel een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek voor het Zonnehuis in Beekbergen in de bus. Voor de zekerheid maar even kijken. En meteen bij binnenkomst wist ik: ‘Hier wil ik werken, wat een fijne sfeer.’ En dus werd het de opleiding tot ziekenverzorgende in plaats van de opleiding tot verpleegkundige.

Na jaren druk te zijn geweest met koters en werken kwam de kriebel weer opzetten en dit jaar heb ik de opleiding tot verpleegkundige behaald. In de uitstroomvariant VVT, dat staat voor Verpleeghuis, Verzorgingshuis en Thuiszorg.
Dus niet voor het ziekenhuis.
Maar ik zag een vacature en besloot: ‘Als ik die droom nog wil beleven die ik als jong meisje had, dan moet ik hem nu laten uitkomen, over een paar jaar zitten ze niet meer op mij te wachten.’

 

En dus solliciteerde ik. En werd, ondanks dat ik geen ziekenhuiservaring had, aangenomen.
Ik ervoer dat het werken in een ziekenhuis heel anders is dan ik had gedacht.
Ik miste de basale zorg, de aandacht voor de cliënt. En dat kan ook niet anders, in het ziekenhuis is het beleid dat de patiënt zo snel mogelijk weer naar huis gaat. In de thuiszorg en de verpleeg- en verzorgingshuizen is juist de opzet om de situatie zo lang mogelijk in stand te houden. Het is een verschil van werken waar ik niet zo bij stil had gestaan. Ik heb veel geleerd in het ziekenhuis. Er werken gemotiveerde en lieve mensen met enorm veel kennis, waar ik groot respect voor heb.
Maar het is niet mijn wereld. De wereld waar ik het liefst in werk is die waarin ik een poosje mag meelopen op het levenspad van de ander. Waar ik er kan zijn voor die ander.
Die wereld denk ik gevonden te hebben.
In Januari begin ik op een kleinschalige woonvorm voor mensen met dementie.

Maar wat ben ik blij dat mij de kans geboden is om aan het ziekenhuisleven te snuffelen. En dat ik ervaren heb dat het niet mijn gedroomde werkomgeving is.
Ik hoef nooit te denken: ‘Had ik maar’, want ik heb het gedaan.
En daar heb ik geen spijt van.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.