Daar is ze weer! 343: Pakketje en een middagvullend programma

Nu ik een maand, of eigenlijk zes weken onbetaald verlof heb, ben ik maar eens begonnen aan achterstallig huishoudelijk werk.

Eigenlijk is het niet eens zes weken onbetaald verlof, maar ‘between two jobs’.
Weliswaar expres zo gepland, maar toch…
Aangezien ledigheid des duivels oorkussen is en ik moeilijk stil kan zitten, besluit ik de luiken op zolder maar eens op te ruimen.
Ik kwam zoveel nog nieuwe kleding tegen (van mij zo`n 4 maten geleden, van de jongens jaren geleden) dat ik besloot niet alles naar de Kringloop te brengen, maar de nog mooie, nieuwe (met de kaartjes er nog aan, op de groei of de krimp gekocht!) en nog enigszins actuele mode op Marktplaats te zetten.
Om dat er op te zetten was ik een week druk bezig. Daarna weken druk met pakjes verzendklaar maken en wegbrengen. Achteraf had ik beter toch alles naar de Kringloop kunnen brengen, want een echt vakantiegevoel houd je niet aan dit alles over. Wel een lekker opgeruimd huis!

Maar goed, één dame wilde graag dat ik een pakje verzond naar een postkantoor in Amsterdam, zodat ze het daar kon ophalen. Haar buren hadden een paar keer een pakje voor haar aangenomen, wat ze spontaan meteen daarna vergaten. Oftewel: ze kreeg de pakjes niet mee.
Om dat te voorkomen was dus het verzoek om het pakje naar het postkantoor te verzenden.
Helaas bleek dat niet te kunnen, je kunt alleen een pakje op het postkantoor afhalen als het al aangeboden is, maar dat wilde ze juist niet.
Voordat het allemaal uitgezocht was, hadden zich al drie medewerkers over dit dilemma gebogen en de rij wachtenden groeide gestaag. Gelukkig kwam ik een kennisje tegen en om de tijd te doden dolden we wat met elkaar.

Niet voor één gat te vangen besloot ik naar het DHL punt te gaan in de Passage. Bianca, altijd vriendelijk en geduldig, zag ook de rij groeien. Want ik wist wel het adres van de dame waar ik het pakket naar wilde sturen, maar niet een afhaalpunt van DHL bij haar in de buurt. Na enig zoeken en af en toe kijken naar de groeiende rij vroeg ze of ze even andere klanten mocht helpen. Natuurlijk! Dan zoek ik ondertussen op de pc verder. En daar was het kennisje weer! Zij had ook wat pakjes te versturen, dus ze moest even op mij wachten. We dolden weer wat, maar ook hier groeide de rij weer. Dus… of ze even wat klanten tussendoor mocht helpen, vroeg Bianca. Jawel, hoor!
Het kennisje werd geholpen en daarna vroeg een meneer of er alleen iets gescand zou kunnen worden, hij was niet zo`n lastige klant, zei hij, met een schuin oog op mij gericht.
Ik kon de humor er wel van inzien, dus het werd nog gezellig allemaal. Toen Bianca weer met de andere klanten aan de gang ging, kon ik weer verder met mijn pakketje. Ik voerde de gegevens in en Bianca, nog steeds vriendelijk en geduldig, rondde de procedure af.
Een aantal gedachten schoot door mijn hoofd. ,,Wat een leuk werk heeft zij, in zo`n gezellige winkel wil ik ook wel werken!” ,,Wat een geduld heeft die vrouw en wat blijft ze rustig, ook als de rij blijft groeien” en ,,Wat fijn dat het gewoon niet uitmaakt of ik hier nu een halve middag ben of niet”
En de laatste deed het ‘m: ,Door al die afleiding en vrolijkheid heb ik een vakantiegevoel gekregen!”
Toch nog! Op de helft van de tijd.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Terzijde

Wat is het toch altijd frappant dat bij alle partijen na de verkiezingen feest wordt gevierd. Bij de winnaars uiteraard, maar ook bij de verliezers, omdat het verlies kleiner was dan verwacht, omdat de partij 'weer klimt', omdat de partij de grootste is gebleven, omdat ze een 'factor van belang' is gebleven, omdat de uitslag weliswaar slechter is dan de vorige keer maar beter dan in de peilingen, enzovoorts. Dus eigenijk alleen maar winnaars en geen verliezers. Politiek ten voeten uit.



VA02 2019 01 Aangepast

De nieuwe VA-krant is een heel bijzondere. Om naar uit te kijken! Hier vast een leuk voorproefje!



100% wild: vanmorgen twee wilde zwijnen met 16 biggetjes gezien. Ze zijn er vroeg bij. Voorjaarsbode? Nee, zachte winter, want de draagtijd is bijna vier maanden.



Vrolijk makend filmpje van de dag over Jenny, een paard dat dagelijks alleen aan de wandel gaat.



Prachtadvertentie in De Schaapskooi .



In De Telegraaf: Gezin uit Epe kreeg plots Syrische buren: ’Nu hulp nodig’



Ons buitengebied is vergeven van percelen waarop kerstbomen, buxussen en ander landschaps ontsierend groen wordt geteeld. Wij vinden dat verschrikkelijk. En het ergste is, dat de gemeente er nog vrolijk aan meewerkt ook om nog eens een terrein van 36 voetbalvelden groot te bestemmen voor kerstbomen. Hoe haal je het in je hoofd! Vraag eens rond hoeveel mensen dat wèl mooi vinden. Nog even en we houden geen weiland meer over. Bescherm het landschap eens, in plaats van een bedrijf dat te laten verpesten! Hé, 'bescherm het landschap' is ook de naam van een actiegroep en website die zich daar tegen verzet. Goed werk mensen! Hulde!



Epe mien däärpien deel 3 van Gert van den Esschert ligt nog in de winkel en daar is nu deel 1 ook bij gekomen. Het is de vierde herdruk van het succesvolste boek uit de serie, waar nog steeds veel vraag naar is. Snel naar de winkel of bestellen bij Uitgeverij Gelderland, voordat het weer uitverkocht is!



Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.