Daar is ze weer! 338: Moeders pappot

Wie had dat ooit gedacht: jongste vraagt om ‘Hollandse pot’!

Volgens mijn gezinsleden is er aan mij geen bijzondere kok verloren gegaan. Maar dat ligt niet alleen aan mij. Eén van de gezinsleden lust meer niet dan wel. Dus is de variatie niet erg groot. Er is een tijd geweest dat ik eerst drie, daarna twee potjes kookte, maar door tijdgebrek ben ik daar mee gestopt.
Als de koters wel eens een melige bui hebben, dan praten ze samen over mijn kookkunsten. Dat gaat dan zo.
,,Gisteren hadden we weer bakstenen.” (Gekookte aardappelen, volgens de heren niet gaar, volgens mij beetgaar. In restaurants hoor ik ze nooit zeuren.)
,,Ja, het is altijd weer de vraag welk gereedschap we nodig hebben.”
,,De zaag of de hamer.”

Etc.
Etc.

Jongste liep stage en doordeweeks moest hij zelf zijn potje koken. Dat was dan meer van: een dag patat, een dag lasagne, een dag patat, een dag macaroni…
Toen hij vrijdagmiddag naar huis ging, appte hij, (zoals zo vaak) ,,Mam, wat eten we vanavond?”
Ik wilde hem verrassen en had lasagne gekocht.
Hij belde.
,,Mam, wil je alsjeblieft vanavond voor me koken? Aardappels en vlees en groente?”

Mijn mond zakte open.
Vroeg hier iemand om bakstenen?

 

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
Powered door Komento