Daar is ze weer! 337: Mooi beroep

Er valt wat te lachen in de ouderenzorg. In één week tijd heb ik de lachspieren weer goed kunnen trainen!

 

Zo was er de man die me vertelde over de oorlog.
,,Ja, er was honger. Behoorlijk ook, zelfs de Duitsers hadden er last van. Die aten pantoffels!”
Na lang denken en doorvragen bedoelde deze man ‘kartoffels’.

Een andere cliënt had een specifieke behandeling nodig. Deze verpleegtechnische handeling voeren we altijd op bed uit. Ik had een drukke route, maar zag nog een gaatje om de handeling uit te voeren. Maar dan moest de bewuste cliënt wel al voorbereid zijn.
Tussen de route en de drukte door belde ik hem op.
,,Meneer; gaat u alvast maar op bed liggen, dan ben ik zo bij u.”
Het was even stil.
Toen klonk het: ,,Anita, weet je wel wat je zegt?”
Ik dacht er over na en schoot in de lach, een ander zou er wat van kunnen denken!

Een andere cliënt had veel last van de warmte, dit uitte zich in voor hem vreemd gedrag. Ik vond het een beetje eng worden en met een hoop geduld trachtte ik de man tot rust te manen. Gelukkig stond hij er voor open.
Na een tijd ging ik verder naar de volgende cliënt.
Al die tijd had de cliënt een familielid op bezoek. Die ik de volgende dag trof in de bus. Hij liep langs me. Ik groette hem. Hij keek me aan, vorsend, of hij moest zoeken in zijn geheugen waar hij me vaker gezien had. Dat hij me herkende bleek uit wat hij zei toen hij achter me ging zitten.
,,Ik heb respect voor uw beroep!” zei hij.
Het kleurde mijn dag.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.