Daar is ze weer! 333: Cabaretier

Het is 16:00 uur en mijn mobiele telefoon gaat over. Niet veel mensen weten dit nummer, er staat ‘nummer onbekend’. Eigenlijk komt het nu niet uit, maar vooruit.

Het blijkt een medewerker van een maandblad die mij probeert over te halen het maandblad, dat ik voorheen graag las, weer af te nemen.
,,Meneer, ik moet het niet doen. Ik ben nu klaar met mijn studie en heb, ongelogen, nog anderhalve meter nieuwe tijdschriften lezen, die wil ik eerst weg werken.“
,,Maar mevrouw, hoe lang gaat dat duren denkt u?”
,,Nou, daarna moet ik nog aan de twee meter boekenplank aan nieuwe boeken nog in het folie beginnen, dus tegen de tijd dat ik met pensioen ga mag u me weer bellen.”
,,Dat duurt nog heel lang! Dat hoor ik zo!” vleit hij. ,,En dan is het blad niet meer interessant voor u. U kunt beter eerst het maandblad lezen en dan, als u met pensioen gaat de boeken. Maar wat voor studie heeft u afgerond?”
Ik vertel hem over ploeteren, hard werken en hard studeren en dat ik nu verpleegkundige ben. Hij maakt wat grapjes tussendoor en vertelt:
,,Mijn dochter is ook bezig, ze moet nog twee jaar. Wat een nobel vak. Dat heeft ze echt van mijn vrouw”.
,,Ja dat moet wel”, antwoord ik, ,,want als ze wat van u had, stond ze wel in het theater!”

De man begint onbedaarlijk te lachen en bedankt me hartelijk voor het telefoongesprek. Volgens hem heb ik zijn dag gekleurd.
Ik eindig het gesprek met: ,,Nou, mocht u weer eens een saaie dag hebben of u zich vervelen, dan kunt u me bellen, u hebt mijn nummer!”
Voor ik het gesprek wegdruk, hoor ik hem weer onbedaarlijk lachen.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.