Daar is ze weer! 324: Gat

Na twee jaar studie ben ik bijna klaar. En reuzebang om in een gat te vallen.

Het duurde ongeveer driekwart jaar voor ik in het ritme van het studeren kwam. Want het kwam naast het gezin, het huishouden, het werk en de sociale contacten. Een dag school, huiswerk maken, leren en praktijkopdrachten moesten ingepast worden in mijn toch al zo drukke leventje.
Een aantal zaken heb ik echt gestopt, zoals bijvoorbeeld het typeles geven. (Maar oké, een examen een keer afnemen, dat kon nog wel.)
Andere dingen kwamen op een lager pitje te staan, bijvoorbeeld het schrijven. (Maar ook dat ging gewoon door, voor Epernet en ook voor de Margriet kon ik het soms gewoon niet laten.)
Mijn huis is wat stoffiger dan voorheen, maar ook dat valt best mee. (En wie zich eraan stoort, de stofdoek ligt in het linkerlaatje in de bijkeuken!)

Maar nu ben ik dus aan het afronden. En ik heb er moeite mee. Want juist nu zit ik er zo lekker in. Ik heb een ritme gevonden dat past bij mij en de studie, en net nu ik het heb, moet ik het weer loslaten.
Ik zag dit al aankomen en heb een bucketlist opgesteld. Een noodplan zeg maar.
Want onlangs had ik vakantie van school en geen huiswerk. En ik liep met mijn ziel onder de arm. Voor lezen had ik de rust niet en om wat te doen, daar had ik geen puf voor na een dagdienst.
Dus zat ik me te vervelen. En dat ken ik niet van mezelf, want ik verveel me nooit. Om dit gevoel te voorkomen als de studie echt klaar is heb ik dus de bucketlist opgesteld.

Er staan leuke dingen op. Bijvoorbeeld het klarinet spelen weer oppakken. (Of keyboard spelen. Of zingen bij een koor.)
Maar ook andere dingen, zoals een dag met een cabrio op pad richting strand.
Of een vreemde taal leren. Of het huis groots aanpakken en lekker behangen, verven en alles veranderen. Of de meubels schuren en lakken. Of een week in een grote stad in mijn eentje wonen. Of een week alleen maar wandelen. Santiago de Compostella, het Pieterpad …
Of mezelf uitdagen met schrijven.
Of misschien kan ik wel schilderen, een oom van mij is een niet onverdienstelijke kunstschilder.
Of …
De mogelijkheden zijn legio.

En dan kom ik op het volgende probleem; keuzestress.
Ik kan gewoon teveel nu gaan doen, zoveel dat ik het niet meer overzie.

Misschien is een nieuwe studie oppakken wat overzichtelijker.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.