Daar is ze weer! 293: Schrijven

Echtgenoot en ik zijn, ter ere van ons 25-jarig huwelijk, een week op Rhodos.

En dat is in vele opzichten genieten. Genieten van de rust, de natuur, het voortreffelijke restaurant, de vriendelijke bevolking en niet in de laatste plaats, het heerlijke eten.
Als ik net zo snel zou afvallen als aankomen in een week in dit hotel zat het wel goed!

Waar ik ook enorm van kan genieten; mensen kijken. En er zijn heel veel mensen in dit enorme hotel. Maar ik kijk niet alleen, ik fantaseer er meteen van alles bij. Dat is iets dat bij mij automatisch gaat. Als ik het hier met echtgenoot over heb kijkt hij me niet-begrijpend aan.
,,Ik zie iemand zitten, dan kijk ik verder en dan denk ik weer wat anders, ik onthoud ook niet wat ik denk, het zijn meer flarden.”
En dat herken ik dan weer niet, ik onthoud wel alles.

Zo zag ik een Griekse man, met kinderen in verschillende leeftijden, waarschijnlijk tweede leg erbij, en de eerste ook mee. Hij straalde een enorme rijkdom en autoriteit uit. Ik heb ongelogen zeker tien minuten naar hem zitten kijken, hoe hij at, hoe hij een kind terecht wees, een ander kind een stukje brood in de mond stopte, de volgende een aai over de bol gaf.
Ook zag ik een vrouw met extreem blauw gelakte nagels, die sterk afweken van haar zalmkleurige jurkje.
En daar waren de Kardashians, moeder en dochter in precies dezelfde lange jurk, dezelfde lange donkere haren en verveelde blik in de ogen. Dochter leek wel een kloon van haar moeder. Identiek in kleding en gedrag. Continu waren ze bezig met het maken van selfies, wang tegen wang. Ondertussen paste (o)pa op het kleine kind in de buggy.
En daar was de opa met zijn kinderen en kleindochtertje, het kind deed af en toe een dansje op haar mollige peuterbeentjes, soms kraaide ze het uit van plezier, tot grote vreugde van haar familie en publiek.
Even verderop de joodse oude vrouw met haar dochter en zus, gezellig tien dagen met elkaar op pad. (Deze informatie klopt, hebben ze me zelf gegeven.)
En dan nog de Israeli’s; op een avond stond de enorme hal vol met dit gezelschap, dat maar liefst tachtig kamers had geboekt. Later hoorden we in de oude stad Rhodos dat er tijdens WO II 1650 joden zijn gedeporteerd en vermoord, een paar overlevenden hebben zich behoorlijk vermenigvuldigd en komen elk jaar ter nagedachtenis naar het eiland.

Alleen al het bekijken en observeren van al die mensen geeft me een inspirerend gevoel. Ik zou zo een hele dag kunnen dagdromen over deze personages en er een boek over schrijven.
Maar helaas. Geen tijd.
Het is tijd om een duik te nemen in de (nog warme) zee!

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

boek 1Nieuw boek van Bert op komst!
Epe op z'n mooist in beeld.

Klik hier voor informatie.boek 2

Op twitter

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.