Daar is ze weer! 58: Bruintje

We hadden twee cavia`s. En nu geen één in huis meer. Het is stil. Doodstil.

Ze kwamen als jonge beestjes bij ons. Een collega had cavia`s en onze jongste zeurde al zo lang om een huisdier. Zo is het gekomen. We maakten afspraken. Over voeren, kooi schoonmaken en tam maken. Dat laatste kon oma op haar conto schrijven, na de zomervakantie konden we ze oppakken en knuffelen. Het waren twee broertjes. Zoonlief gaf ze namen uit de Harry Potter-films die niemand kon onthouden behalve hij en uiteindelijk werd het ‘Bruintje en Zwartje’.

Zoals gezegd, twee broertjes. Ze hadden gezamenlijke uiterlijke kenmerken, allebei afwijkende nageltjes. Daaraan kon je zien dat ze broertjes waren. Maar er waren ook verschillen. Zwartje was meer bezig met de seks, zeg maar. En Bruintje onderging het gelaten, maar had er soms zo tabak van, dat hij het kooitje in dook met zijn achterste naar het hok.

Toen mijn collegaatje vroeg of ze één van de cavia`s mocht lenen om haar vrouwtje te dekken, was de keus gauw gemaakt. Zwart zouden we er vast een groot plezier mee doen, Bruin zouden we maar op rare ideeën brengen. De dag voor Zwartje werd opgehaald, zat Bruintje niet lekker in zijn vel. Hij at en dronk haast niet, zat maar wat voor zich uit te dromen….. Hij zou toch niet jaloers zijn? Of alvast heimwee hebben naar Zwart, terwijl hij nog niet eens weg was? Zwart werd gehaald en Bruintje ging achteruit. Ik heb mijn zusje - ze is dierenarts - nog gevraagd wat het zou kunnen zijn, maar ze woont in Utrecht, dus dat was een beetje moeilijk zo door de telefoon. Toch maar even naar de dierenwinkel, maar daar konden ze ook weinig verzinnen. Bruintje werd met de dag slomer. Met een spuitje gaf ik hem regelmatig water, maar hij verzwakte. Na een week, op een zondag, zei ik tegen mijn man: ”Ik denk dat hij nu naar het einde gaat.”

We knuffelden en aaiden hem nog en legden hem rustig in zijn kooitje. We hoorden nog wat gespartel en toen we tien minuten later keken, was Bruintje overleden. Twee jaar hebben we van hem kunnen genieten, maar we stonden er versteld van hoe verdrietig we waren nu we hem moesten missen.

Ik vertelde mijn zusje dat Bruintje was overleden. Naast dierenarts is ze ook bijna klaar met haar studie ‘patholoog/anatoom’. Ze zei: ”Als je wilt weten waar Bruintje aan is overleden, moet je hem bewaren, dan kan ik hem onderzoeken.”

Maar ik heb netjes bedankt. Bruin tussen de patates frites en de frikadellen? Nee, dat gaat niet gebeuren!

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.