Daar is ze weer! 54: Zorg

Zoals wellicht bekend ben ik werkzaam in de thuiszorg. Een heerlijk beroep, soms zwaar, soms verdrietig, maar o zo vaak ook leuk en gezellig. Er is veel humor, je moet het kunnen zien, maar er wordt gelachen! En dat is ook nodig, om het minder zwaar te maken.

Zo wilde ik een tijdje terug een meneer scheren. “Zo, benieuwd wat voor knappe kerel  er onder die baard tevoorschijn komt’, maak ik een grapje. “Wat een baard, u lijkt Sinterklaas wel!” Waarop de meneer, die dementerend is en weinig praat, gevat opmerkt: ”Ja, en dan ben jij Zwarte Piet.” Ik snap het niet helemaal, maar gelukkig legt hij het uit. “Je denkt toch niet dat Sinterklaas zichzelf scheert? Dat doet Zwarte Piet!” Tegen zoveel gevatheid op de vroege ochtend kan ik niet op. Als ik een tijdje later zeg dat ik weer verder moet omdat er een mevrouw op mij wacht vraagt hij: ”Moet je haar ook scheren?”
Dat zijn de dagen dat ik zo geniet van mijn werk.

Bij een andere meneer moet ik de steunkousen uittrekken en de benen inwrijven met zalf. Hij zit in zijn stoel tv te kijken en steekt een been naar voren. Als ik de kous uit doe en zijn been inwrijf, zegt hij: “Je hebt wel lekkere stevige bovenbenen!” Als ik zeg dat hij daar helemaal niet naar mag kijken en dat hij maar beter naar de tv kan kijken, antwoordt hij: ” Dat doe ik ook!”
En dan zie ik dat ik voor zijn beeld sta.

Het zijn de dingen die het werk leuk maken. In de loop van de tijd bouw je een band op met de cliënten. Je kent ze in hun beperkingen, je komt dichtbij, mensen geven zich letterlijk bloot.

Natuurlijk houd je een professionele afstand, maar dat betekent niet dat je sommige zorgen over cliënten alleen tijdens werktijd in je hoofd hebt.

Als een cliënt overlijdt, raakt dat mij ook. Je hebt een band opgebouwd, je leert iemand kennen en dan opeens is zo iemand er niet meer. Je kent de achtergronden, de zorgen, je kent de echtgenoten, kinderen, vaak was er intensief contact en dan opeens is het minder of weg. Je weet dat het er bij hoort, maar het blijft raken. Het moet ook ‘slijten’ in mijn hoofd. Maar gelukkig heb ik altijd de herinneringen nog. En van daaruit kan ik dan verder.

En het helpt als er dan in die herinneringen ook een stukje humor zit. Dat maakt het wat minder zwaar.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.