Daar is ze weer! 422: Apeldoornse Bosch

Al toen ik in opleiding zat tot ziekenverzorgende had ik van het verhaal gehoord; het verhaal van het Apeldoornsche Bosch. Er waren toen vrij veel contacten tussen de verpleeghuizen en het personeel dat er werkte, en zo waren er ook contacten met ‘Groot Schuylenburg’. Waarschijnlijk heb ik van één van de oud-collega`s er over gehoord, wat daar gebeurde in de oorlogsjaren. Het heeft me een tijdje bezig gehouden en ik hoorde er later weinig meer van. Tot ik een stukje in de krant las.

Er werd een rondleiding gehouden op het terrein van wat nu van s’ Heerenloo is. En er was uitleg door gidsen over wat er in de Tweede oorlog gebeurd is.
Daar moest ik bij zijn!
Er werden zo`n 150 geïnteresseerden verwacht. Het was denk ik het drievoudige.
Veel gebouwen stonden nog in semi-oorspronkelijke staat op het terrein.
De vertelde verhalen riepen dezelfde afschuw op als in de jaren tachtig van de vorige eeuw toen ik het verhaal voor het eerst hoorde.
Hoe bestaat het, dat de meest kwetsbaren, waar we goed voor moeten zijn en waar we voor moeten zorgen, werden afgevoerd als vee?
Hoe bestaat het, dat ze niet als mens of individu werden gezien, maar als afval?
Hoe bestaat het, dat het gekerm en gejammer de nazi`s niets deden?
Hoe bestaat het, dat …
Ik kan er niet bij …

Dan hoor en lees ik over vingers en handen, die klem zitten tussen dichtgesmeten wagondeuren.
Dan hoor en lees ik dat deze kwetsbaren, weggerukt uit hun veilige omgeving en waarschijnlijk in paniek of de gaskamers werden in gedreven, of levend verbrand … (Ik kom hier twee verschillende verhalen over tegen.)
Dan hoor en lees ik over twintig verzorgers van deze kwetsbaren die zelf kozen om met deze mensen mee te gaan, om ze te kunnen verzorgen.
En over dertig verzorgers die door de nazi`s zijn aangewezen mee te gaan op deze weg naar de dood.
Waarschijnlijk wisten ze dit niet.
Net zo min als ik weet wat ik gedaan zou hebben.
Want de groep mensen waar je voor zorgt zitten in je hart.
Maar daar zitten ook de mensen van je gezin.
Als je de keuze zou moeten maken, of je nu wel of niet wist wat de gevolgen waren van die keuze.
Ik weet niet wat ik zou kiezen.
Ik weet niet of ik een held zou zijn.
Ik weet wel, dat dit verhaal een enorme indruk op me gemaakt heeft en dat ik er al dagen mee bezig ben.

 

In de nacht van 21 op 22 januari 1943 ontruimt de Duitse bezetter het Apeldoornsche Bosch. Bijna 1300 mensen, patiënten en personeel, worden op transport gesteld naar Auschwitz. Niemand keert terug.

- In het Apeldoornse Bosch is een rondleiding, door middel van borden, die uitleg geeft bij de gebouwen en de gebeurtenissen, vrij toegankelijk
- Er is sinds kort een museum geopend, voor info: www.apeldoornschebosch.nl

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Gert van den Esschert

    Beste Anita, bovenstaande is een aangrijpend verhaal, die altijd moet worden doorverteld. Heb je verhalen altijd erg leuk gevonden, maar helaas stopt ook dit. Wil je bij deze bedanken! voor je schrijverij.

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.