Daar is ze weer! 416: Diva

Tijdens mijn werk maak ik zoveel leuke en bijzondere dingen mee. Ik werk, wellicht al bekend, op een kleinschalige woonvorm. Hier leven 21 mensen met dementie met elkaar. Iedereen heeft een eigen studio met sanitair en de woonkamer en de serre is voor gemeenschappelijk gebruik. Elke dag dat ik werk is het genieten met een grote G.
Deze bewoners zitten in mijn hart.

 

Zo is er een mevrouw die uit zichzelf erg weinig zegt. Na lang aansporen en prikkelen wil er nog weleens een gesprek ontstaan. En een andere dame spreekt alleen in een andere taal. Haar moederstaal. Nederlands spreekt ze weinig. En ze begrijpt het nog minder. Hoewel, onlangs verraste ze me. Ik sprak haar in haar moederstaal aan, ze antwoordde in een mooie, Nederlandse volzin.
Dementie is zó grillig.

Na het eten, als alles is opgeruimd en we ons installeren in de gezellige woonkamer, sla ik de piano open. (Voor je denkt dat ik muzikaal begaafd ben; niet op de piano! Ik bespeelde de sax, de klarinet en zong in een koor, maar de piano is onontgonnen gebied.)
In een ver verleden, nog voor bovengenoemde instrumenten in mijn leven waren, stond er bij mijn ouders een oude piano. Want mijn moeder had een droom, ze zou zo graag piano willen leren spelen. (Het is bij dromen gebleven)
Maar op de zondagmiddagen wilde ik me nog weleens vervelen. (Daar kan ik me nu niets meer bij voorstellen.)
Dus kroop ik achter de piano. En pingelde wat. Eerst met één, toen met twee vingers en er zijn een paar liedjes (uit het boek) die ik als autodidact onder de knie kreeg.

Eén van die liedjes was (als goed gereformeerde) ‘Er ruist langs de wolken’.
Mezelf aangeleerd.
Met twee vingers.
Dat zette ik die avond in.

En zong er bij.
Bij de tweede zin zong er een stem mee. De mevrouw die niet veel zegt zong uit volle borst mee.
Er kriebelde wat van binnen.
Bij de derde zin voelde ik een hand op mijn schouder.
In haar moederstaal zong de andere dame mee.
De tweede partij.
Loepzuiver.
Ik keek haar aan.
Ze straalde, weg was alle spanning die ze vaak bij zich draagt, ze straalde.
Ze spreidde haar armen, ze stond keurig rechtop en bleef stralen.
Als een diva.
En bleef zingen.

Als ik nu onrust bij haar bespeur, zet ik het lied in. En zij de tweede partij.
Met woorden kan ik haar vaak niet bereiken.
Maar in de muziek vinden we elkaar.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento