Bij ons in Brazilië: 3. Onze straat als centrum

Voor de beeldvorming zal ik eens schetsen waar ik woon. Ik zit natuurlijk in een heel andere situatie dan vroeger aan de Parkweg in Epe en dan mijn volgers uit Epe, die  in mooie en ruim aangelegde straten wonen in een parkomgeving met open tuinen en hoge bomen. Mijn vrouw vindt Epe een park met zo nu en dan wat huizen er tussen in.

 

Daar gaan we dan! Onze straat bezoeken!


Gigantisch groot en snel bewegend is Brazilië. Immens volgepakt en geagiteerd druk is het centrum van Belo Horizonte. De stad heeft trouwens mooie en stijlvolle bushaltes, al zijn die niet zo gestroomlijnd als die van de Veluwelijn in Epe. In de nachtelijke uurtjes zijn in der loop der tijden alle glasplaten waar tegen je kon leunen, weggeslagen en versplinterd door vandalen.



Hier is de bushalte waar ik de stadsbus pak naar het hypercentrum.

 

Van de Centrale Markt, waar ik het eten voor onze honden insla, ga ik altijd meteen weer huiswaarts, zo’n hekel heb ik aan het voor mij onmenselijke centrum. Het centrum van je leven is waar je jezelf goed voelt, maar zo voel ik me niet in het centrum van Belo Horizonte.


Waar ik nu uitstap is een plek die je echt niet het predikaat ‘bushalte’ geven kunt: gewoon een paal met een bord in de grond.Een politieke avonturier uit de straat had de bewoners bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen beloofd een nieuwe bushalte te laten aanleggen, alsof hij daar de baas over is. Hij heeft de verkiezingen gewonnen, maar dat armzalige geval staat er nog steeds onaangeroerd.


 

Op dit punt steken wij voorzichtig over en zien we vóór ons twee straten, de Zoroastro Torresstraat en ons doodlopend weggetje, de João Junqueirastraat.

 

{phocamaps id=5|view=map}


Onze straat is heel rustig, met alleen verkeer van hen die daar wonen. Hoe meer naar achteren, hoe verder af van het eeuwige lawaai van de grote drukte op de net overgestoken verkeersader. Tussen de twee straten een talud met veel bomen, wat aan onze omgeving een parkkarakter geeft, hoewel niet te vergelijken met het parkdorp Epe, vanwege het altijd aanwezige weggegooide vuil en andere aspecten van een niet zo proper land. Je ziet ook overal die afschuwelijke en verwarrende elektriciteits – en telefoondraden, wat vooral voor fotografen één brok ergernis is.


 

De rechter kant is gelukkig een met groen begroeide hoge muur. Samen met de bomen geeft de hele straat je de inwendige kalmte weer terug. Ik voel mij daar weer senang.


 

Het roze geval is het flatgebouw waar onze familie met vijf andere probeert samen te leven, wat ons gelukkig goed af gaat. Wij wonen op de eerste verdieping, met beneden ons een overdekte garage voor alle auto’s van de zes flats. Twee kleine stenen trappen scheiden ons van de voordeuren van onze achterwoning.


Van binnen is het een traditionele drie slaapkamerflat, maar met een eigen open tuinruimte achter, die van ons de naam Binnenhofje heeft gekregen. Onze aangebouwde slaap- en zitkamer sluit daar op aan via een dubbele deur. Op de Google foto kunnen jullie al iets zien van dat stukje rijkdom.


Hier ligt het hypercentrum van ons hedendaags leven.


Van hieruit besturen wij ons simpel stadsleventje.


Van hieruit kijken wij naar wat de toekomst voor ons nog in petto heeft.


In ieder geval met nog zo’n tien reizen naar Epe.


Tot een volgende keer!

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.