Bij ons in Braziliƫ. 220: Een bekend punt in Epe

Epe 12 Custom CustomDit is een stukje Epe waar weinig veranderingen hebben plaatsgevonden wat de architectuur betreft en dat dus herkenbaar is gebleven, vooral ook door het zicht op de Grote Kerk. Alleen café Stern is volledig verbouwd, maar gelukkig wel in dezelfde stijl. Boekhandel Bosch heeft zijn zaak in vergelijking met mijn jonge jaren ook volledig vernieuwd, maar dat is in een ver verleden al gebeurd. Van het oude huis, een boerderijtype, is niet veel meer overgebleven.

Maar het imposante huis van Wagenaar, de stoffenzaak, is verdeeld tussen een bekende bloemenzaak (vroeger Veenbergen) en Anders, die het al jaren anders doet.

In mijn jongenstijd stroomde vanaf de grote winkel van Dick Zwart de Dorpsbeek zo langs de huizen en onder de Emmastraat door  en ging tussen Stern en de woning van toen Dijkstra onder de Hoofdstraat door. De beek liep dan zo langs het fietspad richting de Zuukerweg om bij de boerderij van Raasing langs de Epoxfabrieken het achterliggende land in te stromen.

In ons buitenhuisje 't Hemeltje gebruiken wij als onderzetters geplastificeerde onderleggers van Stern, met een foto van het café erop gedrukt en ook de sympatieke wens: ‘Wij wensen U een smakelijk eten!’.

Ik heb iets met die plek. Was het omdat daar na het overlijden van vader, moeder en broer Jan de condoleance-etentjes voor de naaste famulie werden gehouden? Of was de ware reden dat daar aan het eind van het feestdiner op de dag van mijn eerste mis in Epe een plechtige aubade door de Koniklijke Harmonie werd gehouden, wat toen echt een uitzondering was. De Eper Harmonie behoorde toen tot de beste harmoniekorpsen van Nederland.

Ik weet het niet, maar die plek roept in mij emotionele gevoelens op.

Door onduidelijke oorzaak heeft broer Jan het wandelwagentje waarin ik als baby met hem door het dorp ging, in de snelstromende, maar ondiepe  Dorpsbeek laten zakken. Ik geloof dat mevrouw Wagenvoort mij uit die benarde positie heeft bevrijd en de eerste bijstand heeft verleend. Zo was het bericht dat ik later van moeder hoorde. Jan heeft veel kattekwaad uitgehaald en was de oorzaak van vele incidenten die gelukkig geen accidenten werden.

Hij is er ook eens voor gestraft. Iets verder op het zuiden aan had je aan de rechterkant slager Westerink, waar wij altijd het vlees en zo haalden. Fijne mensen waren dat en meterslange leverworsten, als je alle stukjes samen zou optellen, hebben zij aan kinderen uitgedeeld. Je kon daar ook alleen naartoe gaan. Wat jaren later werkte broer Jan daar als jonge leerlingschilder. Hele verhalen uit de oude doos van de kinderjaren doken op in zijn gesprekken met de twee slagersknechten. Ook dat hij mij altijd plaagde en de grote broer probeerde uit te hangen. En laten nou die twee jongemannen mijn kant kiezen en hem beet willen nemen. Zij verstopten in een stukje leverworst, dat hij altijd kreeg bij zijn broodmaaltijd, wat peper en zout en legden dat bij het lunchpakket van broer Jan. Hij was net als ik verzot op die zelfgemaakte boerenleverworst. Maar daar heb je Jan weer. Uit hoogmoed of om andere redenen liet hij niets merken en heeft hij de leverworst in een paar happen verorberd en doorgeslikt. Hij ging wel proestend de winkel uit. De twee knechten werden wel goed uitgescholden bij thuiskomst. Ik voelde mij ondertussen wat gewroken.

Wat ik ook curieus vond was de meetlat waarmee de stoffen in de winkel van Wagenaar werden gemeten. Het was niet een meter lang, maar korter. Daar kreeg ik dus de uitleg van hoe lang een el is.

Mooie tijden, de jeugdjaren.

Epe 12 (Custom)
Als slot weer een oud  artikel van me over de toen nog glorieuze Harmonie.

Een paar jaren terug waren Rosana en ik op vakantie in Epe, logerend bij broer Jan op Parkweg 2. En omdat het zomer was, gingen wij graag naar de festiviteiten die in die tijd georganiseerd werden, zoals braderieën en
muziekvoorstellingen, tentoonstellingen en vooral rommelmarkten. Op de laatste dag van de avondvierdaagse, de dag van de plechtige intocht van de deelnemers, stonden wij voor het gemeentehuis de stoet van de Wios-jeugd, met drumband, majorettes en pom-pomgirls met warm
handgeklap aan te moedigen. Verschillende harmonieën uit de gemeente trokken voorbij en stimuleerden met hun aangename klanken groepen kinderen van verschillende scholen. Toen hoorden wij plechtig over de luidsprekers dat als laatste de Koninklijke Harmonie van Epe de markt op gekomen was, met een grote groep deelnemers daarachter, vooral ouders en kinderen. Toen ik die naam hoorde en nog voordat ik de groep de markt op zag marcheren, ging er al even iets door mij heen. Een gevoel van ontroering en trots gaf mij wat buikkriebels. De Harmonie van mijn jongensjaren, met al haar elan en vakbekwaamheid, met haar muziekkennis en discipline, met haar ritme en maatgevoel - ik had ze jaren niet horen spelen. Wel natuurlijk de Bloaskapel bij de Grote Kerk of op de markt voor het oude gemeentehuis. Maar de Koninklijke Harmonie is toch wel wat anders. Ik vertelde Rosana, die mijn emoties al had waargenomen, iets van mijn trots op die pracht van een vereniging. Nam haar vlug bij de hand en trok haar naar de Parkweg, iets voorbij het woonhuis van Chris van der Meer, waar al de deelnemers langs zouden komen. Als een verliefd stel staken wij, tussen twee groepen door, snel over. Ik zou daar op dat plekje een mooie foto van het geheel nemen: Rosana en de voorbijtrekkende Harmonie in mijn eigen geboortestraat. Zo kon ook zij later in Brazilië mijn gevoelens van dat moment herinneren en beter aanvoelen wat er toen in mij om ging.
Voldane kinderen trokken voorbij. Glimlachende gehandicapten werden voorbij geduwd door lieve vrijwilligers. Jonge volwassenen trokken hun kleine kinderen mee. Allemaal met hun gekregen bloemen zwaaiend naar de vele kijkers
en supporters. Ik hield mijn fototoestel klaar. Vroeg aan Rosana om even iets naar voren te stappen. Een paar tellen later kwam dan de man die met zijn verzilverde staaf het ritme aangaf, vanaf de markt, de hoek om, gevolgd door de trommelaars, het vaandel en de marcherende muzikanten. De Noord-Koreanen zouden die haakse bocht niet beter hebben kunnen nemen. Toen zij als een bijna militair geheel op de Parkweg marcheerden, nam ik een foto van de groep, met Rosana linksonder en helemaal links, onder de groene lindebladeren, een stukje van het rode dak van mijn geboortehuis.
Wel vond ik het ensemble wat kleiner dan het orkest uit de tijd van mijn jeugd, maar niet minder gedisciplineerd. Ook zag ik veel meisjes, wat vroeger niet zo de gewoonte was.
De concerten in de zomertijd van mijn kinderjaren kwamen op dat moment even naar boven. We woonden aan de markt. De markt van die tijd was niet bestraat. Wel stonden er wat rijen jonge bomen vanaf de kant van de Parkweg tot aan de ronde stenen dubbele wc, rechts richting de Eierhal, waar toen ook wat kastanjebomen stonden, die ons, jongens, hielpen om op die toiletten te komen. Er lag toen overal wat grind, maar door het vele gebruik was dat wat in het zand vastgetrapt. Soms waaide er stof op. Het was op zich behoorlijk groot in oppervlakte met in het midden, een beetje tegen de kant van Jonker en het postpad op, een fraaie muziektent, al had het weinig weg van een tent.
De Harmonie van die tijd was zo groot in ledental, dat zij allen, samen met de slaginstrumenten, er alleen met veel moeite in pasten. Het waren vooral zij die de zomerconcerten van die tijd verzorgden. En als er zoiets was, dan liep de markt vol met muziekliefhebbers. Vóór de muziektent, op de markt tegen de eierhal, de tuin van de familie Jansen en de tuinen van de Hoofdstraatbewoners aan, verzamelden zich honderden inwoners en toeristen die de Harmonie een warm hart toedroegen. Onder hen de bewoners en buren van onze Parkweg. Mijn ouders en vele buurtbewoners namen hun eigen stoelen mee en namen hun vaste, bijna traditionele plaatsen in, een stuk vóór de brandweertoren, waar de slangen na een brand, gewoonlijk te drogen hingen. En vanaf de muziektent klonk niet alleen het geluid van marsen
en polka’s, maar ook de populaire klassieke nummers van componisten zoals Bizet, Von Weber, Mozart en zelfs van Beethoven en dergelijke, met klarinetten in plaats van de violen en tuba’s en bassen in plaats van de cello’s en basviolen. Het klonk subliem en veel van mijn muziekale smaak komt van die tijd. Wie de dirigent was, weet ik niet meer, maar wel dat hij zich altijd even naar het publiek omdraaide en het volgende nummer aankondigde.

Leve de Koninklijke Harmonie!

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento