Bij ons in Brazilië. 206: Help ons Helpen (3)

trakteren (9) (Custom)Een mens werkt rationeel en emotioneel vaak met associaties.

In het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog, na de slag om Arnhem, woonde in een heel klein huisje ergens in het begin van Slath achter het station een arm gezin met wat kinderen. Bijzonderheden van hen weet ik niet meer, bijvoorbeeld waar ze vandaan kwamen of met hoevelen zij daar huisvestten. Wel weet ik dat de moeder vergezeld van een meisje van een jaar of 9, 10 de winkel aan de Parkweg 2 binnenging om wat verf aan te schaffen. Mijn moeder en zij kwamen aan de praat en hoe het helemaal afliep weet ik ook niet meer, maar wel dat mijn moeder het verfbusje gratis meegaf. Vanaf dat moment kwam dat meisje zo nu en dan even langs en kreeg ze wat te eten achter in de keuken. En dat ging zo een hele tijd door. Ik kan mij dat wat donkere meisje nog goed voorstellen, vooral door haar bijna zigeunerachtig uiterlijk en donkere ogen: twee intens opflikkerende, in-zwarte knikkers. Heel wat anders dan de authentieke blondjes met blauwe of groengrijze ogen in de buurt. Ik heb dat meisje en haar ogen nog steeds stevig op mijn netvlies staan. Alsof het gisteren was, al moet zij nu, als zij nog leeft ergens in Oost-Europa, net als ik rond de 80 jaar oud zijn.

In 1960 kwam ik in Brazilië aan en daar, vooral in de binnenlanden, kwam ik dat ‘ogentype’ ook veelvuldig tegen. Alleen heb ik de associatie wat veranderd. Nu zeg ik dat die zwarte glinsterende ogen op de jabuticabavrucht gelijken, wat ik even zal laten zien in de volgende foto. Over de vrucht kun je hier meer lezen.

trakteren (1)

In de serie foto's over de goederenuitdeling die ik nu even laat zien kom je veel van die kinderen tegen, vooral  meisjes weer, die met flonkerende en bijna vragende zwarte ogen naar de fotograaf kijken. Het zijn geen smekende ogen, maar onschuldig tevreden ogen. Je ziet ook een blijheid en opgetogenheid bij het afwachten en ontvangen van hun cadeautjes.

In Cachoeira de Pajeú en de zes gehuchten is het zoeken naar geluk ook anders dan in de grotere steden. Zij zien het leven daar wel als zij via de populaire soapseries op de televisie het moderne leven kunnen volgen. Bijna ieder huisje heeft een antenne, waardoor zij te weten komen hoe het leven in de grote steden is, ofschoon het vaak vals op het scherm komt. Zij hebben voorlopig nog niet veel ambitie, op de dagelijkse noodzakelijke dingen na, zoals water in de huishouding en wat etenswaren op het bord. In die eenvoudige dingen speelt zich hun geluksideaal af. Als die ontbreken, verlaten vooral de mannen hun dorpje en gaan ze in een grotere plaats hun geluk en dat van de achtergelaten gezinnetjes proberen te garanderen.

De volgende foto's spreken voor zich en laten vooral blije kinderen zien tijdens de uitdeling van de goederen en hun langverwachte speelgoed.

trakteren (2)

trakteren (3)

trakteren (4)

trakteren (5)

trakteren (6)

trakteren (7)

trakteren (8)

trakteren (9)

trakteren (10)

trakteren (11)

trakteren (12)

trakteren (13)

trakteren (14)

trakteren (15)

trakteren (16)

trakteren (17)

Met moeder Noël, mijn kleinzoon Ian (links) met drie kinderen uit een gehucht als laatste foto hoop ik dat de schoonheid van de verschillende mensen naar voren is gekomen.
Het pobleem is dat de samenleving in kleine plaatsen (ik denk aan Oene, Zuuk en Emst) vaak beter verloopt dan in de anonieme grotere plaatsen.

Dank aan mijn dochter voor de foto's.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.