Bij ons in Brazilië. 195: Nederlandse historische grond

historisch (2) (Custom)Ons rustige vakantiehotel ligt zo’n 4 kilometer boven het vissersstadje Maragogi. Dit eenvoudige en vooral arme stadje ligt tussen de twee hoofdsteden Recife (in de staat Pernambuco) en Maceió (staat Alagoas) en beide hebben een rol gespeeld tijdens de Nederlandse koloniale bezetting.

Recife had meer de hoofdrol als zetel van het bestuur van de kolonie en Maragogi en haar streek meer aan het einde, toen daar de laatste fase van het kolonieschap werd afgesloten dat naar een traktaat met Portugal leidde.

Vanaf het mooie vliegveld Recife is het een flink stuk rijden in een klein busje, maar je krijgt toch een goede indruk van de leefomstandigheden van de bewoners van de tussenliggende streek, wat altijd een van onze vakantiedoelstellingen is: de mens observeren. Het eerste stuk van zo'n 40 kilometer wordt gemarkeerd door veel industrieën die zich practisch tot iets vóór Porto de Galinhas uitstrekken. Een vies, lelijk en stoffig stukje weg met veel verkeer van vrachtwagens. Geen foto waard.

Dan begint een interessant stuk weg dat zich voortslingert tussen heuvels, die zijn bezet met eindeloze akkers van suikerriet in de verschillende fases van groei en oogst. Dat landschap heeft vooral Frans Post aangetrokken toen hij op bevel van Maurits van Nassau karakteristieke landschappen schilderde voor de mensen thuis in het vaderland. De rietsuikercultuur was toen al de voornaamste bezigheid die de Nederlanders naar deze kanten trok.

Vroeger werkten daar louter slaven, die werden aangevoerd vanuit Afrika. Tot nu toe is het planten en oogsten een woeste handenarbeid. Moderne machines kunnen de hellingen niet op. Aan de ene kant gelukkig voor de vele mensen die leven langs de kust en financieel afhankelijk zijn van hun zware beroep als suikerrietmaaiers. Om nou te zeggen dat de tegenwoordige arbeiders sociaal een beter leven hebben dan de slaven, kun je eigenlijk niet zeggen, op de vrijheid na, als je de kleine huisjes ziet waarin de meesten moeten leven.

Heel vroeger was die streek volledig bezet door grote tropische wouden, waarvan in sommige delen kleine percelen nog bewaard gebleven zijn.
Een reeks foto's om te laten zien hoe die streek langs ons heen gleed. Rosana en ik hadden een plaats naast de chauffeur, die tijdens de reis van bijna twee uur gezellig keuvelde met Rosana, die vlak naast hem zat, terwijl ik door de ruiten wat foto's nam van het landschap.

historisch (1)

historisch (2)

historisch (3)

historisch (4)

historisch (5)

historisch (6)

Soms moet er heel langzaam gereden worden omdat een 32 meter lange vrachtwagen vol suikerriet ingehaald moest worden, wat alleen op enkele rechte stukken mogelijk is.

historisch (7)


De huisjes van de rietsuikerarbeiders aan de rand van Ipojuca.

historisch (8)

Na bustrip van goed anderhalf uur kwamen wij bij ons hotel aan en na onze inschrijving werden wij naar onze kamer op de tweede verdieping gebracht met  uitzicht op het recreatieve gedeelte met de zwembaden en andere faciliteiten. Als je heel goed kijkt ook op de blauwe Atlantische oceaan, die ons meteen aan Curação deed denken: de blauwe kleur van de Caraïbische zeeën. Maar daarover meer volgende week, als wij het strand op gaan.

historisch (9)

historisch (11)

historisch (12)

historisch (13)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.