Bij ons in Brazilië. 189: Onze rode maan

zonOok wij hebben, samen met de hele wereld, uitgekeken naar die super-maansverduistering van 27 september. Rond 23 september, de datum waarop hier in het zuidelijke halfrond de lente officieel begint, kan het ontzettend heet worden met vele dagen met een wolkenloze hemel en temperaturen van ver boven de 30 graden.

Als dat dan ook zo is op de avond van de maansverduistering, dan kunnen ook wij van dit hemels fenomeen genieten, natuurlijk op 't Hemeltje. En met deze hoopvolle gedachte leefden wij naar dat grote moment toe.

Midden in de zondagmorgen zijn wij met al onze dieren naar 't Hemeltje gereden. Bij een controlepost halfweg werd er voor politieonderzoek een kleine file gevormd en bereidden wij ons al voor op wat wij zouden zeggen tegen de politieagent als wij aangehouden zouden worden. Maar dat ging gelukkig niet door. De vriendelijke man keek even in de wagen en liet ons doorrijden, ook al moesten onze drie honden achterin eigenlijk vastgebonden zijn aan drie afzonderlijke riemen. De wagen vóór en achter ons werden naar de kant gedirigeerd voor nader onderzoek. Bij aankomst ons geïnstaleerd en daarna heerlijk langs de twee beken gewandeld met de honden. Manfred, onze kat, bleef thuis.

zon (1)

zon (2)

De rest van de dag doorgebracht met het vooruitzicht op een heldere hemel op het grote moment van de avond. Geen wolkje te zien en dat ging zo door tot de supermaan verscheen boven het zaagtandengebergte.

zon (3)

Het was nu wachten geblazen. Boeken en dieren hielden ons bezig. Tot het eerste moment waarop ik vanuit de hangmat zag hoe het eerste gedeelte van de schaduw van onze planeet het maanoppervlak binnenviel.

zon (4)

Wij daalden af naar het plateau in de tuin en van daaruit hadden we vrij zicht op de verdwijnende, zonovergoten maan. De schaduw van onze aarde nam een steeds groter deel van het maanoppervlak voor zijn rekening en de rode kleur werd ook steeds intenser en duidelijker zichtbaar.

zon (5)

zon (6)

Tot de hele maan steeds meer op de rode planeet Mars begon te lijken.

zon (7)

Wat ik op de volgende plaat even laat zien

zon (8)

Het waren unieke momenten. Rosana en ik hebben op deze koele, maar heldere avond (van goed negen uur tot iets na middernacht) een paar uur op het plateau in de tuin gezeten en naar dat rode lichaam gekeken. De volgende maansverduisering, in 2033, zal zij nog wel meemaken. Of dat ik dat nog eens mag aanschouwen is een grote vraag met een waarschijnlijk negatief antwoord, waarover ik me trouwens niet druk maak.

Nog twee foute foto-indrukken, met een leuk bewegingseffect.

zon (9)

Wij gingen wat laat naar bed, zeer voldaan over wat een heel klein stofdeeltje van onze melkweg in een universum met milliarden galaxies ons heeft laten zien. En er zijn nog zoveel nog niet opgeloste vragen. Onze vragen zijn net als het universum eeuwig.

De volgende dag kwam de zon ons gelukkig zeggen dat wij de maansverduistering samen en gelukkig hebben 'overleefd'.

zon (10)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.