Bij ons in Brazilië. 187: De zon als levensenergie

de zon (7) (Custom)De zondag na de volle maan van 29 augustus werd ik net op tijd wakker. Het eerste morgenlicht viel al door de ramen. Boven het gebergte zag ik de rode gloed van de morgenstonde.

In mijn pyjama liet ik de honden even uit die in de tuin hun behoeften konden doen. Toen zij terugkwamen stond ik al, warm gekleed  (11 graden buiten!), klaar om op de varanda de komende natuurwonderen te fotograferen. Gelukkig was het volkomen helder. In het westen zag ik nog net het laatste stukje van de zilveren maan, die snel volledig achter de bergwand verdween. Ik zette een tuinstoel klaar met zicht op de oostelijke kant, waar onze grote eneregiebron boven de bergen zou verschijnen. Wat mij opviel was dat de rode gloed steeds minder rood werd en zelfs wat in een nevel verdween.

de zon (1)

de zon (2)

Het was nu wachten geblazen. Na een klein kwartiertje begon het iets rechts van de piek wat lichter te worden. Een rode gloed verscheen en nam in kracht toe. Mijn camera klikte bijna onafgebroken tot het grote moment, toen het eerste stukje van de ronde zon verscheen. Ongemerkt gaat er dan toch iets door je heen. Je verwondert je dat wat nu gaat verschijnen, de bron is van iedere energie op onze planeet. Het zijn beschouwende blikken die ik in zijn richting maak, vol stille bewondering en bijna religieuze eerbied. Dit moment gaat het gewone alledaagse ver te boven. Je komt bijna automatisch in zijn greep.

de zon (3)

de zon (4)

de zon (5)

de zon (6)

de zon (7)

de zon (8)

Totdat hij zich losmaakt van de obstakels en vrijuit het luchtruim kiest. Hij wordt nu ook feller en zendt dan zijn vruchtbare stralen over de aarde, die zich bij ons opwarmt na een wat kille nacht.

de zon (9)

de zon (10)

de zon (11)

Op deze werkelijke zon-dag heb ik enkele bijna mystieke momenten beleefd. De grootsheid van dat half uurtje heeft mijn hele dag bepaald. Vooral toen even later mijn vrouw zich bij mij voegde. Zij had haar meditatietapijtje bij zich en na wat fluisterende woorden en een morgenkus gaf zij zich over aan haar dagelijkse meditatie en ik aan het schouwspel van het ontwaken van de dag. Het zou een grandioos mooie dag worden.

Iets anders dan de week ervoor, toen er een koude mistlaag boven en vóór de bergen hing. Toen had zelfs de zon moeilijkheden om er door te komen.

de zon (12)

de zon (13)

Ook dat waren momenten waarop je zwijgt en in stille inwendige vreugde het leven aanvaardt met al zijn mooie en minder mooie momenten.

Ik las eens:
Je neemt van dit leven alleen de liefde mee, die je gaf en die je ontving.
De vreugde en verdriet die je deelde en niets meer.

De zon speelt daar een grote rol in.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento