Bij ons in Brazilië. 185: Het zal je maar gebeuren

Dona Anita (4) (Custom)Op de tweede verdieping van ons flatgebouw woont een pientere weduwe, beroemd in de halve stad. Twee maanden terug bereikte zij de leeftijd van 92. Zij woont alleen, maar krijgt wel bezoek van kinderen en kleinkinderen. Samen met haar familie is zij een fanatieke voetbalgek en één van de vurigste supporters van de plaatselijke club Atlético, wat ik haar gun, ofschoon Cruzeiro mijn club is.

Ik behoor echter tot de groep mensen die diep in hun hart de twee clubs steunen (de ene natuurlijk meer dan de andere), want wij hebben elkaar ergens nodig, al was het alleen maar om elkaar te plagen.

Belangrijke thuiswedstrijden van Atlético tegen grote Braziliaanse clubs worden bij haar thuis in de familiekring met veel uitbundigheid gevierd. Als haar club tegen Cruzeiro speelt (de grote plaatselijke derby) is het beter om elkaar even niet te zien.

Een kamertje in haar flat is praktisch een museum en hangt vol met souvenirs en symbolen van haar geliefde club en bewijzen dat zij al verschillende keren door  de clubdirectie  in de bloemetjes is gezet. De Haan (Galo, ja met een hoofdletter!) is de mascotte van Atlético. Die figuur kom je dan ook in alle hoeken en gaten van het kamertje tegen, zelfs in een opgezette uitvoering. Haar naam voor ons, medebewoners, is Dona Anita, een popularisering van Antonia, haar officiële voornaam. Antonia is zelfs in een haan verwerkt, bij een jubileum, haar gegeven als herinnering.

Schouderbanden met heugelijke feiten uit het lange leven van de club, waaronder die van het behalen van de 'Libertadores' van 2013, hangen overal te pronk en te praal, temidden van kleine huis-en keukenartikelen met het logo van haar club. Het is ook zo eenvoudig om een cadeautje voor haar uit te zoeken. 'Iets van mijn club.' Het kan niet missen.

Misschien houdt dit zaaltje haar wel jong en fit. Het is het heiligdom dat zij ieder moment even binnengaat en waar zij de data van de Galo-kalenders bijhoudt.

Dona Anita (1)

Dona Anita (2)

Dona Anita (3)

Dona Anita (4)

Dona Anita (5)

Dona Anita (6)

Zij is mijn model voor het oud worden. Slank en lenig loopt zij nog als een kievit op haar dagelijkse gang naar de nabije winkels en zelfs ik heb wat moeilijkheden om haar bij te houden. Als wij soms samen toevallig teruglopen van onze inkopen in de gezamelijke supermarkt, moet ik mijn loopritme aan haar snellere ritme aanpassen. Zij is geboren in het noord-oosten van Minas Gerais, de streek van magere mensen en van velen die de 100 halen.

De dag vóór haar 92ste verjaardag kwam ik alleen terug van de supermarkt. Met twee volgeladen tassen stak ik de drukke verkeersader over en liep behoedzaam onze rustige straat in. Behoedzaam, want ik kijk altijd in alle mogelijke richtingen om eventuele dieven en overvallers vóór te zijn.
In de verte zag ik bij de ingang van ons flatgebouwtje een groepje mensen met iemand praten die wat verborgen op de eerste trede van de ingang zat. Toen ik wat dichterbij kwam, herkende ik de buurman van rechts en die van links en nog wat mensen uit de straat boven het talud. Ook de zittende vrouw herkende ik: onze Dona Anita, mijn model van oud worden.

Ik voegde mij bij het groepje, zette de twee zware tassen boodschappen op het trottoir en vroeg in het algemeen wat er aan de hand was. Het antwoord had ik al wel verwacht. Dona Anita was slachtoffer geworden van een overvaller. Ze is met bruut geweld op de grond gesmakt, haar twee boodschappentassen zijn afgerukt, gevuld met wat speciale dingen voor haar feestje en haar tasje met haar pinpas en andere voor haar belangrijke papieren. De dader ging er rennend vandoor, het trapje op en bij het einde van de straat het parkje in. Er zijn wel twee jongemannen, die toevallig op de straat boven de onze liepen, achter de snoodaard aangevlogen en misschien zouden zij die knul wel pakken (wat ook het geval zou zijn! De dief zit nog steeds vast, maar de papieren en koopwaren weg).

Dona Anita zat daar onder ons wat zielig en met pijn. Haar lichamelijke toestand was in alle zekerheid niet zoals wij haar kenden. Haar rechter heup deed behoorlijk pijn, maar was gelukkig niet gebroken. Het zal wel blauw worden, merkte ik nog zo op. Haar pols was ook geraakt omdat zij daarop gevallen was. Haar vingers deden wel zeer, maar ook die waren niet gebroken of zo. Een benarde toestand dus en dat op die leeftijd. Zij had niet goed uitgekeken. Was te zeker van haar gang. In ons straatje, een van de toegangswegen naar de favela, kan dan zo iemand van achter een boom of vanuit het niets een studente of een ouder mens aanvallen. Wat op zich wel het diepste punt is waar een laf  medemens naar kan afzakken: kinderen of ouderen overvallen. Het was natuurlijk wel even het hoofdonderwerp van het gesprek met vele commentaren van alle kanten. Zijn haar zoons gewaarschuwd? Een buurman vertelde dat hij al naar haar zoon had gebeld en dat die al onderweg was. Hij had het nog niet gezegd of haar zoon reed al voor. Samen gingen zij naar het politiebureau voor aangifte en een nabije kliniek voor een beter lichamelijk onderzoek. 
Ik keek nog even naar de aangebrachte bescherming van ons flatgebouw en die van de buren ernaast.

Dona Anita (7)

Dona Anita (8)

Zouden al die maatregelen, waaronder elektrische draden, scheermesjesdraad en twee nepcamera's samen met wat tralies voor de ramen wel voldoende zijn?

Nare tijden waarbij de normale mens achter tralies woont en de criminele mens vrij op straat rondloopt.

De 92-jarige Dona Anita weet er nu pas alles van.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.