Bij ons in Brazilië. 172: Giro en macro

Giromacro (3) (Custom)Omdat ik een verslaafd volger ben van de drie grote wielerevenementen, de Giro d'Italia, Tour de France en de Vuelta a España, zit ik deze dagen (ik schrijf dit 27 mei) weer op mijn hometrainer achter de atleten van de Giro aan te fietsen.

Zij rijden met een gemiddelde snelheid van ruim 40 kilometer de dagelijkse etappes in dat prachtige land, terwijl ik het wat kalmer aan doe met een gemiddelde snelheid van ruim 20 kilometer per uur en dat houd ik maar een goed uurtje vol. Niet dat ik mij zo interesseer wie de winner zal worden, vooral na al die dopingschandalen van de afgelopen jaren, al bewonder ik Steven Kruijswijk.  Nee, het gaat mij om het landschap met de piepkleine, maar oeroude dorpen en stadjes met hun opeen gebouwde blokken huizen en artistieke kerken in een wonderbare omgeving. Gewoon mensenlijke gemeenschappen in onderkomens van vier of vijf verdiepingen zonder bomen, als een goede verdediging op en tegen elkaar gebouwd met smalle straten zonder enig autoverkeer. Gelukkig tussen die dorpjes en stadjes veel bomen en bergen die je via lucht- en grondopnames gratis krijgt aangeboden.

Voor mij is het dus een soort toerisme. Een reisje door onbekende streken met zo nu en dan een naam die je vanuit je geschiedenislessen iets zegt.

Mijn grote vraag is wat dat opgehoopte peloton renners nu ziet of wil zien. Waar kijken zij naar en wat zien zij van Italië? Zijn het alleen de druppels vuil water die in veel voorkomende regenbuien de wielen van de renners voor hem naar achteren spuit? Of het saaie asfalt onder hen met misschien wat obstakels, of de mensen die hun portie middageten moeten aangeven, de directeuren in hun glimmende wagens of de soms massa's supporters die langs de weg hun werk soms bijna onmogelijk maken?

Één ding weet ik zeker. Zij voelen zich niet bekoord door de schoonheid van het landschap of het majesteitelijke karakter van de bergen.
Zij willen alleen op tijd het eindpunt van de etappe halen. Zij hebben dit voor ogen als hun enige objectief.

Giromacro (1)

Giromacro (2)

Donderdag 21 mei liet Bert Hanekamp een serie foto's zien van 'Naast, op en in het water' die exact het tegenovergestelde van de opmerking hierboven zijn. Hij hoeft geen etappes af te leggen, op die ene na: door de natuur fietsen (of lopen) en de wonderen steeds weer van dichtbij leren kennen en bewonderen. Hij zoekt het nu een beetje in de detailfotografie, waarbij hij verre objecten wat dichterbij haalt en dat wonderlijk scherp op de lens krijgt. De lezers krijgen zo een waardevolle aanvulling op hun eigen kijk op de natuur en haar wetten.

Een tijdje terug wijdde ik een column aan een goede vriend van mij, die met zijn gezin midden in een tropisch bos woont op het condominium waar ook wij een huisje hebben. Hij en zijn vrouw wonen daar wat afgezonderd met hun al opgegroeide tweelingdochters. Violeta, één van de twee, legt zich in haar hobby toe op de macrofotografie. Met speciale lenzen graaft zij in de dingen, die van dichtbij heel andere facetten tonen dan die je normaal kunt aanschouwen. Ik ben één van haar bewonderaars, zoals ik iedereen bewonder die de natuur als hoofdobject in zijn leven heeft.

Vandaag en de volgende twee weken een serie van haar natuurfoto's. Vandaag van insecten en dieren in het wild die rond haar huis hun habitat hebben.
Violeta vindt het fijn als iedereen van haar foto's geniet. De jeugd en studenten mogen ze vrij overnemen, bijvoorbeeld voor hun schoolwerkjes en opstellen.

Giromacro (3)

Giromacro (4)

Giromacro (5)

Giromacro (6)

Giromacro (7)

Giromacro (8)

Giromacro (9)

Giromacro (10)

Giromacro (11)

Giromacro (12)

Giromacro (13)

Giromacro (14)

Giromacro (15)

Giromacro (16)


En met dit (r)egeltje sluit ik dit even af om de volgende week wat effecten op waterdruppels en andere wonderen in onze gemeenschappelijke natuur te laten zien.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento