Bij ons in Brazilië. 168: Rupsen en hun vragen

rups (8)Toen ik dit schreef was het spinnentijd in Nederland, met vele angstige, maar ook vele geïnteresseerde mensen. Spinnen roepen ook veel vragen op, wat eveneens het geval is met rupsen, het hoofdonderwerp van deze column.

Deze column gaat niet over de rups in het algemeen, maar over vragen over een speciaal soort rups die mij al jaren bezighouden. En zoals zo vaak in de natuur, zonder een antwoord dat mij voldoening schenkt. Trouwens, wie iets meer wil weten over de rups in het algemeen, kan hier terecht.

Dat de vlinder een eigen boom of plant heeft om haar eieren op de blaadjes vast te hechten, die op hun beurt weer de voornaamste voedingsbron zijn voor de uitkomende rupsen, weet ik natuurlijk wel. Dat zie je ook in Brazilië gebeuren. Bij 't Hemeltje heb ik dat bij verschillende vlinders en rupsen kunnen waarnemen. Ook dat zij zich in aan elkaar vastgeklonken groepjes verplaatsen heb ik ook al enkele malen kunnen waarnemen en ik heb zelfs een deel van een column aan deze monsterachtige verschijning gewijd.

Ieder jaar zie ik dat vele volwassen bruinachtige rupsen, volgevreten aan de blaadjes van een of andere nog te ontdekken boom in onze straat, door onze buitengang naar de dubbele glasvoordeuren kruipen. Gedurende een paar dagen komen zij opzetten en wandelen ze wat rond voordat zij zich vasthechten. Zij kruipen als eenlingen veilig over de zijmuren of onveilig over de grond naar hun voorkeursplekje. Het is hen om het laatste stukje muur te doen. Hoog boven tegen het plafond aan of halfweg aan de zijmuur of beneden waar de zijmuur de grondvloer raakt, hechten zij zich vast en maken daar hun metaformosetijd van pop tot vlinder door.

rups (1)

rups (2)

rups (3)

Zij hechten zich op de juiste tijd vast door een slijmlaag uit de achterkant te produceren die de rups als met een stalen beugel vastzet tegen de muur of aan een neerbuigend takje van een grote daar aanwezige plant. Zij hangen dan met de kop naar beneden. Dan begint de poptijd, die na een paar dagen werk klaar is. De pop hangt nu zijn tijd af te wachten.

rups (4)

rups (5)

rups (6)

In het begin zijn het donkere poppen, maar al uitgetekend met de beginkleuren van de vlinder. Op een andere plek, aan een takje van de grote plant bij de ingang, zie je een al uitgekomen pop samen met eentje die nog op het uitvliegen zit te wachten.
Het zijn de overblijfselen van iets wat voor ons alleen maar vragen oplevert.

rups (7)

rups (9)

rups (10)

De vlinder die er tenslotte na de metamorfosetijd uitkomt, is geen wereldwonder van uitzonderlijke schoonheid, maar het hele proces is toch ergens een wonder van wereldformaat.

In de straat heb ik al veel tijd besteed om de waardplant op te zoeken, maar tot nu toe zonder succes.

Wat is dan het bewustzijn van die rups om ieder jaar naar ‘onze’ hoek te trekken en zich daar aan de wonderlijke metamorfosewetten over te geven? Het woord instinct is niet een antwoord dat bij mij voldoet. Dezelfde vragen heb ik bij mieren en bijen en andere insectensoorten. Is het de beschutting van de plek tegen wind en regen? Of de warmte en vochtigheidsgraad? Hoe wordt dat aan de larven doorgegeven? Is het alleen een chemische samenwerking?

Dat het om een nachtvlinder gaat, is voor mij duidelijk, want ik heb maar één maal (misschien twee maal) de vlinder gezien. Zat tegen de kant van een cementen vaas aan vlakbij de hoofdingang, op het punt om weg te vliegen en het hele proces weer te herhalen. De tweede zat tegen het behang van onze slaapkamer.

Wat had ik dat dier graag een paar dagen willen volgen, want zijn leven is maar heel kort. In vier of vijf dagen moet hij zien dat hij of zij een mannetje of vrouwtje al vliegend tegenkomt om even in de lucht elkaar te bevruchten en de levensloop van tientallen afstammelingen te waarborgen.

Allemaal vragen waarop ik de antwoorden schuldig moet blijven.

rups (11)

rups (12)

Toch moeten wij dit onbeduidend voorval mooi vinden. Het is een wonderbaarlijke levensloop.

Dan de grote vraag die wij mensen altijd stellen. Wat is het nut van dit onderdeel in de natuur? Hoe maken zij deel uit met het geheel? Hebben ook zij een plaats in de natuurlijke samenhang van alles? Zijn zij wel echt nodig?

Allemaal vragen waar ik niet alle antwoorden op hoef te weten. Zij zijn er en daar ben ik dankbaar voor. Ook zij hebben een rol te spelen in het grote toneel van de eeuwige natuur.

Het leven is net als een spinnenweb, met zijn hoeken en haken, met zijn hoofd-en zijdraden. Als geheel is het sterk als staal. Als je er een paar deeltjes uithaalt of de hoofddraad weghaalt, dan verzwakt het geheel.

Wat gebeurt er met een vlinder die bijna zijn laatste adem uitblaast? Wordt ook hij opgenomen in het grote energiespel van het geheel?
De natuur leert ons dus wijze en schone lessen van saamhorigheid. Ook wij, als bewuste wezens, moeten leren om met allen en met alles fijn samen te leven.

Het is zoals de dorpsdichter Henk Posthouwer schrijft in een reactie: 'Zolang we ons nog kunnen verwonderen, zullen wij het mooie van de schepping blijven zien'.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento