Bij ons in Brazilië. 160: Het drama met Pituka (1)

Pikuta (6) (Custom) (Custom)In Brazilië, vooral in de grote steden, leven massa's loslopende honden. Zij moeten maar zien hoe zij, vaak samen, aan hun eten komen, wat toch niet zo'n groot probleem zal zijn vanwege de grote vracht weggegooid voedsel. Zij zijn meestal niet gecastreerd, zodat hun aantal over de jaren zeker zal toenemen.

Hoe vaak zien wij niet een grote groep mannetjes, naar elkaar blaffend en elkaar bijtend, achter een arme loopse teef aan rennen. Onder hen ook grote aantallen honden die gedumpt zijn door hun ‘baasjes’, wat ook in Epe van 1965 (en misschien van nu) veelvuldig gebeurde, zoals ik enkele weken terug las op Epernet.

Pikuta (1) (Custom)

De nachtwaker van de nieuwbouw achter onze flat had één van die honden 'geadopteerd' om hem gezelschap te houden als hij daar moederziel alleen de nacht op dat bouwterrein doorbracht. Zij funcioneerde ook als waakhond. De bouwvakkers hebben zich overdag ook over dat kleine hondje ontfermd en voerden haar met de resten van hun etenswaren. Zij had dus in het houten bouwschuurtje achter de stijgende betonnen nieuwbouw een soort tehuis met een droog plekje om te slapen. Zij had ook de vrijheid om overdag in de directe omgeving wat rondjes te lopen als zij van menu wilde veranderen. Zij was dan  even vrij, maar ‘s nachts lag zij aan de ketting.

En onder dit lawaaierige betonnen geval speelde het kleine drama zich af.

Pikuta (2) (Custom)

Pikuta (3) (Custom)

Pikuta (4) (Custom)

Het valt dus echt niet te verwonderen dat zij op een gegeven moment drachtig ‘thuis’ kwam. Een tijdje later werd zij in een verlaten hoekje moeder van zeven puppies, die hun eerste levensuren op de harde zandgrond onder de eerste verdieping hebben doorgebracht. Met de hulp van de nachtwaker en arbeiders zijn de puppies toch groter geworden. Zij begonnen zich van hun moeder af te scheiden. Soms huilden zij als moeder maar niet wilde komen en zij zin in melk hadden. Dat gebeurde vaak ‘s nachts. Ons hele flatgebouw werd dan door dat gehuil wakker gemaakt. Overdag het lawaai van het zagen van de betimmering, het vlechten van ijzer of het storten van het beton en ‘s nachts het gehuil van één of meer puppies.

Rosana begon mee te leven met dat dramatische gezinnetje en ging eens praten met de opperbaas, een aardige, gevoelige man, wat ik in zo'n nogal ruw uitziend figuur niet had verwacht. Met die man zorgde zij voor een afgescheiden en huiselijk hoekje. Oude handdoeken en dekentjes van onze dieren legden ze op de harde ondergrond. De vrijdag erop gingen al vier puppies naar hun nieuwe adoptiebaasjes en bleven er nog drie over, die de volgende zaterdag ook door drie arbeiders mee naar hun huis zouden worden genomen. Één van de drie puppies vond op de derde verdieping van ons flatgebouw een lief thuis.

Het noodlot sloeg echter toe.

Dat weekend is de jonge moeder op haar tochtje in de buurt aangereden. Hoe zij ‘thuis’ is gekomen weet niemand, maar zij heeft haar drie jonkies kreunend bereikt, zoals de nachtwaker vertelde. De opperbaas belde maandag Rosana en gaf een triest relaas van de toestand. Zij is meteen naar een petshop in de buurt gegaan en met de vrouwelijke dierenarts, ons lieve buurmeisje, naar de nieuwbouw. De arme hond lag er vies en verlaten bij, terwijl de drie puppies ergens beneden huilend rondliepen, totdat zij via een voor hen stijl trapje haar wisten te bereiken. Het oordeel van de dierenarts: bekken op drie plaatsen gebroken of zwaar gekneusd. Bovendien de laatste twee tepels van binnen opgevreten door myiasis of huidmadenziekte (larven van een blauwe vlieg). Zij leed waarschijnlijk ook aan bloedarmoede vanwege teken. Ze zat ook vol met vlooien. Dus wij hadden de optie om de arme moeder te laten inslapen of haar in een kliniek te laten opknappen.

Toen kwam het karakter van Rosana onmiddellijk naar boven: natuurlijk in een kliniek laten opknappen. Onze eigen kliniek kon, na ons verhaal, de moederteef niet aannemen om voor hen geldige redenen. Dus een andere, ook bevriende kliniek gebeld die de hond wel zou komen ophalen. De drie puppies gingen nog dezelfde dag naar hun nieuwe adoptieadressen, de huisjes van drie arbeiders en de dierenambulance zou de zieke moederteef ophalen.

Ik maakte nog gauw wat foto's voordat zij in de armen van de stevige chauffeur in de ambulance werd gedragen en naar de kliniek werd gereden om haar op onze kosten te laten behandelen. Misschien zouden wat operaties volgen, als de breuken niet vanzelf zouden genezen. Eerst zou zij schoongemaakt en ontsmet worden, met een urgente operatieve behandeling van enkele acute dingen.

Bij de kliniek gaf Rosana als naam ‘Pituka’ op.

Pikuta (5) (Custom)

Pikuta (5a) (Custom)

Pikuta (6) (Custom)

Pikuta (7) (Custom)

Pikuta (8) (Custom)

Volgende week gaan wij haar even opzoeken en zien hoe alles voor haar en ons afloopt.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.