Bij ons in Brazilië. 158: Van dialectman tot minister

foto 6 (Custom)Om goed zes uur in de vroege zondagmorgen zat ik al in zwemkleding heerlijk in alle rust op het balkon van onze hotelkamer in Curação naar het ontwaken van de zee te kijken, toen ik in de verte Nederlands hoorde. Één stem overheerste in het kleine groepje en die sprak met een Gelders accent.

Misschien iemand uit de streek. En dan moet ik dat ook weten. Ik deed mijn crocs aan, keek even naar mijn nog slapende vrouw en ging in de richting van het groepje dat gezamelijk, maar wel pratend, hydro-oefeningen aan het uitvoeren was. Één blanke en vier donkere mannen.

ontmoetcuracao (1)

De blanke man, die met zijn harde stem, Gelders accent en half ingeslikte ‘ennen’ de gesprekken overheerste, kwam door het ondiepe zeewater op me af toen ik hen naderde en contact zocht. Hij nodigde mij uit om in het ondiepe water te stappen en mij bij hen te voegen. Een gastvrije mens dus.
Zo kreeg ik de gelegenheid om, na mijn groet aan de vier collegazwemmers, even apart met hem wat vragen te stellen. Ik viel met de deur in huis en vroeg hem in het dialect waar hij vandaan kwam. 'Uut Doetinchem' zei hij trots als een pauw dat hij die plaatsnaam weer eens mocht uitspreken. ‘Ik komme uut Epe’,  was mijn ook trotse reactie. En zo praatten wij in ‘ons’ dialect, terwijl zijn mede- hydro-oefenaars er absoluut niets van begrepen. Hij woont al 23 jaar op Curação en dit was de tweede keer dat hij na een auto-ongeluk weer aan het zwemmen was.Vier weken had hij in het ziekenhuis gelegen en nu was hij weer paraat om iedere morgen met zijn kameraden wat baantjes te trekken. We zwommen en praatten samen (natuurlijk in het dialect) over koetjes en kalfjes. Hij is een gepensioneerd man in de mechaniek en langzamerhand begonnen wij elkaar wat te leren kennen, zonder tot persoonlijke bijzonderheden te komen. Maar dat komt wel. De volgende dag maakte Rosana nog een foto van ons tweeën.

ontmoetcuracao (2)

Maandag-, dinsdag- en woensdagmorgen, heel vroeg, hebben wij samen baantjes getrokken en veel in het dialect gekletst, wat voor beiden ergens emotionele momenten waren. Ik moest vaak ook even aan Epe denken, waar een grote groep het dialect van de streek in ere wil houden.
Rosana wilde die laatste morgen ook mee om de man uit Doetinchem niet alleen van mijn verhalen over hem te leren kennen, maar ook om hem te zien en ontmoeten. Wel moest zij bij de schutting van het hotel even door het frisse zeewater stappen om over groengekleurde en gladde stenen het publieke strandje naast ons hotel te bereiken,want daar zwommen zij die morgen, maar met de mannelijke steun naast haar was dat geen probleem. En zo hebben wij daar afscheid genomen van Jan Goossens uut de Achterhoek. E-mailadressen  werden er uitgewisseld en wij brachten Jan naar zijn mooie wagen, want hij moest om acht uur thuis zijn. Dat heb je zo met getrouwde mensen. Wonderlijke man op een wonderlijk eiland.

ontmoetcuracao (3)

ontmoetcuracao (4)

ontmoetcuracao (6)

Over de grote weg keerden wij terug naar ons hotel.

ontmoetcuracao (7)

Een ander voor mij vreemd voorval deed zich voor in de vertrekhal van het vliegveld van Curação. Ik had al afscheid genomen van Rosana en familie, die toen op weg waren naar Orlando em Miami. Alleen zat ik op een van die universele stalen stoelen met ongemakkelijke plastic zitvlakken, toen ik vóór mij de VIP-lounge ontdekte. Zou ik daar met mijn creditcard ook recht op hebben? Mag ik mij op Curação ook een VIP noemen? Ik stond op om dat uit te vinden en liep in die richting.

Plotseling ging de dubbele voordeur van de VIP-zaal open en twee mannen in het zwart met donkere zonnebrillen kwamen naar buiten, keken rond en gingen weer naar binnen. Na een paar seconden ging die deur weer open en stapten vier in zwart geklede mannen naar buiten. Ze gaven een teken aan de kleine man in hun midden, zeiden ‘1, 2, 3’ en zetten een flink marstempo in. De man in het midden had wat moeite om de anderen bij te houden. Andere goed geklede mannen volgden hen in een iets langzamer ritme. Toen zij mij passeerden, herkende ik de kleine man. Ronald Plasterk, de huidige minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,  die onder zware veiligheidsmaatregelen vlug naar het vertrekkende KLM-vliegtuig werd gebracht. Op televisie in het 8 uur nieuws kwam hij wel wat flinker over dan live. Hij is wat klein uitgevallen. Maar dat was Napoleon ook.
Ik vraag me wel af of die hele bewakingsceremonie nu echt nodig is, zelfs na de terreuraanslagen van de laatste tijd.

ontmoetcuracao (8)


Volgende week een fotoreportage over gerestaureerde architectuur van oude huizen en andere mooie zaken.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.