Bij ons in Brazilië. 150: Driekoningen en onze jongste telg

manfred (10) (Custom)Verleden jaar wijdde ik al een column aan het Driekoningenfeest, waarin ik een korte beschrijving geef van dit ook in Nederland gevierde, oeroude christelijke feest. In deze column neem ik een schilderij van Jan Steen over om de verbinding te maken met onze jongste telg Manfred.

manfred (1)

De jongste telg van de familie krijgt het op die dag even voor het zeggen, vooral wat betreft de inhoud van het dagelijkse eet- en drinkmenu. Hij mag kiezen en iedereen is onderdanig aan hem. Hij brengt de dag door verheven op een superieure hoogte en schelmachtig verlegen deelt hij daar zijn orders uit.

Onze jongste telg is onze lieve kat Manfred, die het al vanaf het eerste moment van zijn verblijf in ons huis voor het zeggen heeft en daar op alle mogelijke slinkse manieren gebruik van maakt.

Een kattenminnende nicht schreef eens, direct na de adoptie van een in onze straat gevonden wit katje, dat wij een kleine despoot en tiran in huis hebben gehaald. Daar zit een kern van waarheid in. Een kat luistert niet zo naar opdrachten. Zijn eigen naam Manfred zegt hem niets en ik heb een paar weken zijn aandacht proberen te vragen met de Nederlandse roepnaam 'Junske', maar dat verstond hij helemaal niet. Alleen Rosana heeft, als een echte moeder, het voorrecht om hem naar zich toe te krijgen door hem 'neném' (babytje) te noemen, maar daar krijgt hij als beloning ook het voorrecht voor terug om een tijdje, als een bijna echte baby, tegen haar borst aan te mogen liggen en voor enkele momenten oogcontact te onderhouden.

De kersttijd was voor hem een mooie tijd, want het huis stond een tijdje op stelten om de versieringen aan te brengen, die in grote dozen en kleine pakjes bewaard worden. Verder was de tafel vaak bezet door het handwerk van mijn vrouw, wat ook gepaard gaat met veel doosjes en flesjes en zo meer.

manfred (2)

manfred (3)

manfred (4)

Geen enkele foto heb ik kunnen nemen toen hij voor de duur van enkele dagen de kerstboom met zijn gelukkig onbreekbare ballen ontdekte. Hopelijk kan de vernieling door iedere kattenfan gemakkelijk voorgesteld worden.

Op 't Hemeltje doet hij ook waar hij zin in heeft en zoekt hij zijn vertier vaak in de hoogte. Normaal blijft hij binnen en gaat hij niet mee op onze wandelingen. Dan voelt hij zich echt heer en meester en verkent hij alle hoeken van zijn woon/speelruimte. Zijn slaapplaats is op een tapijtje, speciaal voor hem neergelegd over een klassieke koffer bovenop een antieke kledingkast waar hij met een jaloers makende behendigheid op klimt. En de keukenkasten zijn ook voor hem bekende passeer- en springplaatsen. Het liefst kijkt hij met bibberende kaken en waarschijnlijk met water in zijn mond vanaf een klein tafeltje in de leeshoek door de kleine ruitjes naar de vele vogeltjes die op de veranda even op de houten leuning komen zitten kwebbelen.

manfred (5)

manfred (6)

manfred (7)

manfred (8)

In een kleine fotoserie enkele lievelingsplekken thuis en het tonen van jachtinstinct van de liefelijke vrijbuiter.

manfred (9)

manfred (10)

manfred (11)

manfred (12)

manfred (13)

manfred (14)

manfred (15)

manfred (16)

Manfred is nu een goed jaar en heeft voor ontelbare goede en prachtige momenten in ons leven gezorgd en zal dat nog wel een tijdje volhouden.Wij hopen wel dat zijn vernielzucht wat afneemt. De kleine door hem gebroken dingen zien wij niet als zijn gebrek maar als zijn manier om liefde te tonen.

Omdat hij een nachtwezen is, worden wij ‘s nachts ook vaak wakker gemaakt door vallende objecten uit onze Delftsblauwe collectie, die hij met het grootste gemak met zijn zachte voorpoten op de grond schuift. Soms gaat ook kletterend een fotolijst mee naar beneden.

De fijnste momenten zijn als hij overdag even slaapt tegen zijn favorite hondje aan of languit op de sofa of bij zijn ‘moeder’ Frieda, van wie hij nog steeds, na een vol jaar, borstvoeding krijgt, als aanvullende voedingswaarde. Dit is op zich al een klein natuurwonder!

manfred (17)

manfred (18)

manfred (19)

Dus op het Driekoningenfeest van vandaag zal hij met succes zijn gedrag als degene die het voor het zeggen heeft, met onze goedkeuring, prolongeren.

Hij zet de heel oude traditie van het populaire feest gewoon voort. ,,Ik ben het die het voor het zeggen heeft” is zijn normale levenswijze. Het eist wel iets van ons aanpassingsvermogen. Maar dat heeft ook hij goed in de gaten en daarom gedraagt hij zich zo lief mogelijk.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento