Bij ons in Brazilië. 142: De leefomstandigheden van Dona Joana

Het huisje van Dona Joana (98) is nog niet klaar. Ik betwijfel of het ooit klaar zal komen, zoveel dingen moeten er nog gebeuren en haar zoon voelt zich al wat oud.

dona (1)

Het kamertje rechts boven is van Dona Joana.

Twee honden aan de eeuwige ketting bewaken het onvolledige huis. Het heimweevolle gesprek met Rosana nam heel wat tijd in beslag en daarom verkende ik een beetje het huis en de ‘tuin’.
Ze woont in een eenvoudige slaapkamer waar zij bijna nooit uit komt. Haar ‘zithoek’ is op het bed. De rozekrans en een urinoir zijn haar vaste metgezellen. Maar ze aanvaardt haar lot en bidt en denkt zo de hele dag, met haar grote familie,verspreid over de hele streek, als hoofdthema. Weinig mensen en familieleden bezoeken haar en zij schijnt door iedereen vergeten te zijn. Zij leest ook niet meer, want zij is vrijwel blind. Wij hebben met haar te doen, maar weten zo ook geen andere oplossing dan berusting.

dona (2)

Zo nu en dan wordt zij in de woon- en zitkamer gezet voor wat afleiding. Daar staan op een klein kastje een piepklein tv'tje en wat door kleinkinderen op school gemaakte versieringen. Als zij goed zou kunnen zien, zou zij door de vaak open deur het wat trieste stadsdeel zien zo tegen de steile helling aan de overkant.
Zij leeft dus een ingetogen leven, helemaal in en op zichzelf. Met een hart zo teder als dons en zo sterk als staal. Zij zal de 100 wel halen, maar hoe? Haar schoondochter verzorgt haar gelukkig goed en haar oudste is permanent aanwezig. Wij hebben toch met haar te doen. Wij zullen haar veel bezoeken en iedere dag even bellen, een teken geven dat wij er zijn. Materieel kunnen wij weinig doen, omdat de mensen daar toch ergens gelukkig zijn met het weinige dat zij bezitten.

dona (3)

dona (4)

Achter het huis is alleen een steile helling te zien met wat verwaarloosde bananenbomen en wat tussen het groen lopende hanen en kippen.

dona (5)

dona (6)

Dat stadsdeel is onstaan doordat een landrijke boer 27 jaar terug de hele vallei heeft verkocht aan een ondernemer, die keurig ‘Stadsontwikkelaar’ genoemd zou kunnen worden. Maar hij is alleen op geld uit. De gemeente komt daar niet bij kijken en ook geen archtitect. De nieuwe 'grondeigenaar' heeft de twee groene hellingen verdeeld in percelen en de grond goedkoop verkocht, veelal aan mensen uit het binnenland, onder wie Albertino. Iedere koper droomt dan van het huisje dat hij erop zou bouwen. Daar heeft hij alleen een goede metselaar voor nodig. Tekeningen worden er niet van gemaakt en de gemeente is tevreden als de kopers een handtekening zetten onder een stuk papier waarop staat dat het stukje grond van hen is. In een mum van tijd is alles volgebouwd en nog steeds wordt er doorverkocht en doorgebouwd. Hele stukken grond worden er afgegraven, beton wordt tegen de rechte zijwanden gezet en daar kan dan weer een huis of ander gebouw op gezet worden. Er zit wel leven in de brouwerij, maar alles zonder dat er ook maar enigszins van een samenhangende en -werkende ontwikkeling sprake is.
Wat foto's om dat even te laten zien.

dona (7)

dona (8)

dona (9)

dona (10)

Op de weg terug kropen wij weer langzaam de smalle straten op naar onze bushalte. Een kleinzoon kreeg van ons nog even een coca cola en ik een stoel van de barman.

dona (11)

dona (12)

dona (13)

Dona Joana, haar huisje, haar zit-bed, haar handen en haar situatie waren de volgende dagen veel in onze gedachten en gevoelens.

dona (14)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.