Bij ons in Brazilië. 141: Op zoek naar Dona Joana (98)

Dona Joana is een vrouw van 98 die bij haar oudste zoon haar laatste levensjaren doorbrengt. Zij is al vele jaren onze vriendin en zelfs raadgeefster en is wat haar geest betreft onvoorstelbaar licht en helder met een geheugen waar je 'U' tegen zegt.

Over wat zij zegt over haar eigen wat zware leven of over het tijdsbeeld van het verleden hoeft niets in twijfel getrokken te worden en het is dus met veel plezier dat wij haar weer eens zouden bezoeken om onze gezamenlijke herinneringen samen op te roepen. Wij bezochten haar vroeger zeker eens per maand, maar sinds haar verhuizing naar haar huidige huisje verleden jaar was het daar nog niet van gekomen.

Een grote verandering heeft in haar leven plaatsgevonden, want zij moest noodgedwongen haar eigen huisje uit en gaan wonen bij haar oudste zoon van 75, Albertino en zijn lieve en geduldige vrouw van 65, Renilda. Er was verder niemand van haar directe familie met meer dan 60 (achter)(klein)kinderen die echt voor haar kon zorgen. Haar in een verpleeghuis opsluiten was geen optie. Dus haar oudste zoon liet haar overbrengen naar zijn eigen, wat armoedige stulpje midden op een behoorlijk stuk grond van 600 vierlante meter op een steile helling. En dan in deze droge tijd waar wat ooit groen was nu geel is en het stof opwaait.

Over haar en haar eigen huisje heb ik al eens eerder iets geschreven.

Haar tegenwoordige woning ligt in een met zelfgemaakte huisjes volgebouwd dal naast een klein stadje tegen Belo Horizonte aangebouwd, wat je een iets betere uitvoering van een favela zou kunnen noemen.

Deze column wordt een beschrijving van een reisje vol met kleine uit- en inkijkjes op het gewone en zelfs arme leven van veel Brazilianen. Het is een bustocht naar die volkse wijk toe. Deel 2 beschrijft iets over de wijk waarin zij nu woont en hoe dat door de interne migratie onstaan is. Het is de trieste leefomstandigheid van duizenden mensen die je niet mag verbergen, maar die volkomen anders is dan wat wij Nederlanders gewend zijn. Natuurlijk hebben die mensen niet de ambities van West-Europenanen, maar dat ze zo aan hun lot overgelaten worden door de grote politieke machten, ging ons aan het hart.

Door de moeilijke en bijna onvindbare ligging zou haar oudste zoon van 75 ons ergens in de stad ontmoeten.

joana (1)

Vandaar wandelden wij naar een punt waar de bus naar zijn wijk ons zou oppikken. Alleen Rosana betaalde voor haar bustochtje, want mensen boven de 65 mogen vrij rijden in de gemeentelijke bussen.

joana (2)

Albertino is een goede prater en deed ook het werk van de reisgids. De bus was op de conducteur na leeg en de chauffeur vulde aan wat Albertino niet wist.

joana (3)

Wij maakten een rondje door het altijd drukke centrum. Wat mij opviel en ik niet wist, waren de oranje fietsen die de mensen kunnen huren, maar waar door de nieuwigheid nog geen gebruik van wordt gemaakt, ondanks de aanleg van fietspaden in het centrum. Binnen een paar minuten zaten wij al op de grote weg naar het stadje van Dona Joana.

Het was heet en heiig. Door de kurkdroge tijd zijn er veel bosbranden rond de stad. De rook kan dan niet weg en verspreidt zich over de huizenzee. Langs de weg zie je op kleine pleintjes gymtoestellen voor sportieve mensen van alle leeftijden, maar je komt ook langs veel verwaarloosde bouwpercelen.
joana (4)

joana (5)

joana (6)

joana (7)

joana (8)

joana (9)

Toen wij het stadje binnenreden, zaten wij lange tijd achter een interessante vrachtwagen, totdat wij bij een bordje langs de straat het eindpunt bereikten.

joana (10)

Albertino vertelde ons dat wij op dit punt gingen dalen om na een kleine kilometer lopend bij zijn huisje aan te komen. Gelukkig dat hij erbij was. Alleen zouden wij de woning nooit gevonden hebben, vooral niet omdat de meeste straten geen naambordje hebben. Eindelijk kwamen wij dan bij zijn huisje waar Dona Joana nu haar intrek heeft. Met wat moeite beklommen wij de vele cementen trappen naar de ingang. Renilda, de vrouw des huizes, nam Rosana meteen mee naar Dona Joana’s kamertje, waar de twee vrouwen elkaar omarmden. Het werd een 'abraço', waar maar geen eind aankwam.

joana (11) (Custom)

joana (12)

joana (13)

Volgende week deel 2 met een kijk op haar leefomstandigheid en die van vele mensen.


 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.